Απεργία στην «COCA COLA»

Απεργιακή κινητοποίηση στις 16, 17 και 18 Μάρτη, στα εργοστάσια της «COCA COLA 3Ε», αποφάσισαν οι Ομοσπονδίες Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών και Εμφιαλωμένων Ποτών, απαιτώντας να σταματήσει η διαδικασία κλεισίματος των δύο εργοστασίων του ομίλου σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα. 

Στην παραπάνω απόφαση κατέληξαν τα ΔΣ των δύο Ομοσπονδιών μετά από συνεδρίαση, όπου εκτός απ' την κοινή τους δράση ενάντια στο κλείσιμο των δύο εργοστασίων, προχωρούν και σε συντονισμό όσον αφορά το ζήτημα της υπογραφής κλαδικής συλλογικής σύμβασης.
«Ο όμιλος της COCA COLA χρόνια τώρα εκμεταλλεύτηκε άγρια τους εργαζόμενους στη χώρα μας φτιάχνοντας εργοστάσια σε όλη την Ευρώπη», σημειώνει η Ομοσπονδία Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών με ανακοίνωσή της. Και τονίζει: 

«Παρ' όλα αυτά, με την άμεση βοήθεια των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων διώχνει εργαζόμενους με διπλή αποζημίωση, με στόχο τη μείωση του κόστους παραγωγής. Παρά την οικονομική κρίση ο όμιλος αυτός έχει τεράστια κέρδη το 2011. 

Για τις δύο ομοσπονδίες είναι ζήτημα αρχής να σταματήσει αυτή η διαδικασία κλεισίματος των δύο εργοστασίων και η υπογραφή ικανοποιητικής συλλογικής σύμβασης».

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012
39η ημέρα απεργιακού αγώνα
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ -ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ

Η ΠΑΝΑΚΡΙΒΗ COCA COLA
(ΤΩΝ ΑΜΥΘΗΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ)
ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ

Το πόθεν έσχες του Ε. Βενιζέλου

Δείτε την περιουσία εκείνου που με τόση ελαφρότητα 
και μουσολινικό ύφος κόβει μισθούς και συντάξεις




Όπως έλεγε και ο Μπ. Μπρεχτ: “Αυτοί που αρπάνε
το φαί απ’ το τραπέζι, κηρύχνουν τη λιτότητα”…
Ποιος είναι λοιπόν ο “τσάρος” της οικονομίας, ο εντολοδόχος και τοποτηρητής της τρόικα στην Ελλάδα, ο αυριανός σοσιαληστής πρωθυπουργός; Ποιος κόβει μισθούς και συντάξεις κουνώντας το δάχτυλο στους πραγματικούς παραγωγούς του πλούτου και τους απόμαχους της ζωής;
Ο κ Βενιζέλος λοιπόν δήλωσε το 2011 
ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ύψους, 106.569 ευρώ. 
ΛΟΙΠΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ: 74.443 
η σύζυγος:ΑΚΙΝΗΤΑ: 27 
ακίνητα μαζί με τη σύζυγο. 10 νέα από κληρονομιά της συζύγου το 2009.
ΜΕΤΟΧΕΣ: Ο Ευ. Βενιζέλος διαθέτει αμοιβαία 97.000 τεμάχια, ενώ η σύζυγός του διαθέτει αμοιβαία 36.000 τεμάχια. 
ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ: Ο ίδιος διαθέτει 220.000 ευρώ σε ελληνικές τράπεζες, ενώ η σύζυγός του διαθέτει περίπου 2,5 εκατ. ευρώ σε ελληνικές τράπεζες. 
ΟΧΗΜΑΤΑ: 2 αυτοκίνητα από 1 με τη σύζυγό του.


Τι άλλο να πει κανείς;…

Αναδημοσίευση από erodotos weblog

Υπόθεση ΤΖΑΜΠΟ Πάτρας: Αθωώθηκαν οι συνδικαλιστές Χρήστος Τσαντής και Δημήτρης Χριστόπουλος

Αθωώθηκαν χθες τα δύο στελέχη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ Χρήστος Τσαντής και Δημήτρης Χριστόπουλος, από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πάτρας, καθώς είχαν παραπεμφθεί με την κατηγορία της άσκησης βίας για διαφυγόντα κέρδη, μετά από μήνυση που έκανε η εργοδοσία του «Τζάμπο» επειδή συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις για την επαναπρόσληψη του απολυμένου εργαζόμενου Νίκου Νικολόπουλου.
Λίγο πριν την εκδίκαση της δίκης πραγματοποιήθηκε δυναμική κινητοποίηση συμπαράστασης από εργαζόμενους, που οργάνωσε η Γραμματεία Πάτρας του ΠΑΜΕ, μπροστά από τα δικαστήρια, με κεντρικό σύνθημα «η τρομοκρατία δεν θα περάσει».
Το δικαστήριο εξαιτίας αυτής της κινητοποίησης εκδίκασε την υπόθεση άμεσαπαρότι ήταν τελευταία στο πινάκιο με το σκεπτικό της «εύρυθμης λειτουργίας του δικαστηρίου» όπως δήλωσε ο πρόεδρος της έδρας.





Με την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας το δικαστήριο αθώωσε τα δύο στελέχη σημειώνοντας πως δεν τεκμηριώνεται η κατηγορία της άσκησης βίας. Από την πλευρά της νομικής υπεράσπισης της πολυεθνικής «Τζάμπο» ο δικηγόρος κ. Μπεκίρης, αφού δεν κατάφερε να πείσει το δικαστήριο (εμφάνισε μόλις ένα μάρτυρα και ούτε αυτός επιβεβαίωσε «άσκηση βίας») αρκέστηκε στο να κατηγορήσει το ΠΑΜΕ ότι ξεσηκώνει τους εργαζόμενους και δημιουργεί προβλήματα στις επιχειρήσεις, όπως αυτή του «Τζάμπο», που σέβονται την νομοθεσία...

 πηγή:  http://edupame.blogspot.com

«... πατάτες, σάπιες πατάτες... »

«Είδαμε τι σημασία έχει ο πλούτος των ανθρώπινων αναγκών, στην προϋπόθεση του σοσιαλισμού, και συνακόλουθα τι σημασία έχει ένας νέος τρόπος παραγωγής και ένα αντικείμενο παραγωγής. Μια καινούργια επιβεβαίωση των ανθρώπινων δυνάμεων και ένας καινούργιος εμπλουτισμός της ανθρώπινης φύσης. Κάτω από το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας η σημασία τους αντιστρέφεται. Κάθε άτομο μηχανεύεται τη δημιουργία μιας νέας ανάγκης για τον άλλο, με σκοπό να τον υποχρεώσει να κάνει μια νέα θυσία, τοποθετώντας τον σε μια νέα εξάρτηση και δελεάζοντάς τον σ' ένα νέο είδος απόλαυσης και κατ' ακολουθία παρασέρνοντάς τον στην οικονομική καταστροφή

(...)

η ατομική ιδιοκτησία δεν ξέρει πώς να μεταμορφώσει την πρωτόγονη ανάγκη σε ανθρώπινη ανάγκη. Ο ιδεαλισμός της είναι η φαντασία, η ιδιοτροπία και η μανία. Κανένας ευνούχος δεν κολακεύει τον άρχοντά του με περισσότερη χαμέρπεια και δεν χρησιμοποιεί περισσότερο αναίσχυντους τρόπους να ξυπνήσει την κοιμισμένη ικανότητά του για ευχαρίστηση, προκειμένου να κερδίσει μια λαθραία χάρη για τον εαυτό του, απ' όση ο ευνούχος της βιομηχανίας, ο βιομήχανος, προκειμένου να κρυφοκερδίσει μερικές δεκάρες ή να ξαφρίσει την τσέπη του πολυαγαπημένου γείτονά του.

*

Κάθε προϊόν είναι ένα δόλωμα για να ξεγελάσει την ουσία του άλλου - το χρήμα του. Κάθε πραγματική ή πραγματοποιήσιμη ανάγκη είναι μια αδυναμία που θα προσπαθήσει να την τραβήξει όπως η κόλλα τη μύγα. Καθολική εκμετάλλευση της κοινοτικής ανθρώπινης φύσης. Οπως κάθε μια από τις ανεπάρκειες του ανθρώπου είναι ένας δεσμός με τον ουρανό, ένας δρόμος που οδηγεί τον κληρικό στην καρδιά του, έτσι κάθε ανάγκη είναι μια ευκαιρία για να πλησιάσεις το γείτονα με απατηλή φιλία και να του πεις: "Αγαπητέ φίλε, μπορώ να δώσω ό,τι χρειάζεσαι, αλλά ξέρεις τους όρους. Ξέρεις ποια μελάνη πρέπει να χρησιμοποιήσεις για να δεσμευτείς απέναντί μου με την υπογραφή σου. Θα σε εξαπατήσω ενώ θα σου παρέχω την ικανοποίηση". Τοποθετεί τον εαυτό του στη διάθεση των πιο άχαρων φαντασιώσεων του γείτονά του, μαυλίζει τις ανάγκες του, του διεγείρει αρρωστημένες ορέξεις και ρίχνεται σε κάθε αδυναμία του έτσι που ν' αξιώσει μετά το χρήμα για την αγάπη που κοπίασε να του προσφέρει.

Αυτή η αποξένωση εκδηλώνεται εν μέρει στο γεγονός ότι ο εκλεπτισμός των αναγκών και των μέσων για την ικανοποίησή τους παράγει έναν κτηνώδη εκφυλισμό και μια απόλυτα ωμή και αφηρημένη απλούστευση της ανάγκης

(...)

Η βρωμιά - αυτή η μόλυνση και σήψη του ανθρώπου, ο οχετός (η λέξη αυτή να κατανοηθεί στην κυριολεξία της) του πολιτισμού - γίνεται στοιχείο ζωής για τον άνθρωπο. Η καθολική αφύσικη εγκατάλειψη, η σαπισμένη φύση, γίνεται στοιχείο ζωής για τον άνθρωπο. Καμιά από τις αισθήσεις του δεν υπάρχει πια, ούτε με την ανθρώπινη, ούτε με την απάνθρωπη μορφή τους, δηλαδή ούτε καν με τη ζωώδη μορφή τους. Οι πιο άξεστοι, βάναυσοι τρόποι (και εργαλεία) της ανθρώπινης εργασίας επανεμφανίζονται, για παράδειγμα, ο ποδόμυλος που χρησιμοποιούσαν oι Ρωμαίοι δούλοι έγινε τρόπος παραγωγής και τρόπος ύπαρξης πολλών Αγγλων εργατών. Δεν είναι μόνο οι ανθρώπινες ανάγκες που λείπουν στον άνθρωπο - ακόμα και ζωώδεις ανάγκες του παύουν να υπάρχουν. Ο Ιρλανδός έχει απομείνει με μια μόνο ανάγκη - την ανάγκη να φάει, να φάει πατάτες, σάπιες πατάτες, το χειρότερο είδος της πατάτας.

Αλλά στην Αγγλία και στη Γαλλία έχουν ήδη και λίγη Ιρλανδία σε κάθε βιομηχανική τους πόλη. Ο άγριος και το ζώο έχουν τουλάχιστο την ανάγκη να κυνηγήσουν, να κινηθούν κλπ., την ανάγκη της συντροφικότητας. Οι μηχανές και η εργασία απλοποιούνται για να μπορέσουν να μετατρέψουν ανθρώπινες υπάρξεις που βρίσκονται ακόμα στην ανάπτυξή τους, που είναι εντελώς ανώριμες, που είναι παιδιά ακόμα, σε εργάτες ενώ ο ίδιος ο εργάτης μετατρέπεται σε εγκαταλειμμένο παιδί. Η μηχανή προσαρμόζεται στην αδυναμία του ανθρώπου, για να μετατρέψει τον αδύνατο άνθρωπο σε μηχανή.

*

Το γεγονός ότι ο πολλαπλασιασμός των αναγκών και των μέσων για την ικανοποίησή τους δημιουργεί έλλειψη αναγκών και μέσων, αποδεικνύεται από τον πολιτικό οικονομολόγο (και από τον κεφαλαιοκράτη - όταν αναφερόμαστε στους πολιτικούς οικονομολόγους, εννοούμε γενικά τους εμπειρικούς επιχειρηματίες που είναι η επιστημονική έκφραση και ύπαρξη των πρώτων) με τον ακόλουθο τρόπο:

(1) Περιορίζοντας τις ανάγκες του εργάτη στα πιο στοιχειώδη και αναγκαία επίπεδα της συντήρησης της φυσικής του ύπαρξης και περιορίζοντας τη δραστηριότητά του στην πιο αφηρημένη μηχανική κίνηση. Με τον τρόπο αυτό, ο πολιτικός οικονομολόγος δηλώνει ότι ο άνθρωπος δεν έχει άλλες ανάγκες, είτε στη σφαίρα της δραστηριότητας αναφέρονται αυτές, είτε στη σφαίρα της κατανάλωσης. Γιατί ακόμα και το είδος αυτό της ζωής, ο οικονομολόγος το αποκαλεί ανθρώπινη ζωή και ανθρώπινη ύπαρξη.

(2) Παίρνοντας σαν επίπεδο του εργάτη - το καθολικό επίπεδο με την έννοια ό,τι ισχύει στη μεγάλη μάζα των ανθρώπων - τη χειρότερη δυνατή κατάσταση αποστέρησης που μπορεί να γνωρίσει η ζωή (ύπαρξη). Μετατρέπει τον εργάτη σε μια ύπαρξη χωρίς ανάγκη και αισθήσεις. Μετατρέπει τη δραστηριότητα του εργάτη σε καθαρή αφαίρεση από κάθε δραστηριότητα. Ετσι κάθε πολυτέλεια που μπορεί ν' απολαμβάνει ο εργάτης είναι κατακριτέα, και κάθε τι που πηγαίνει πέρα και από την αφηρημένη ανάγκη - είτε στη μορφή της παθητικής ικανοποίησης, είτε στη μορφή της δραστήριας έκφρασης - εμφανίζεται μπροστά του σαν πολυτέλεια. Η πολιτική οικονομία, αυτή η επιστήμη του πλούτου είναι για το λόγο αυτό ταυτόχρονα και η επιστήμη της άρνησης, της πείνας....».

*

Καρλ Μαρξ, «Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα»,

εκδόσεις Γλάρος, σελ. 140 - 144.

                                                                                  Ριζοσπάστης  10-3-12

Όλη η Ελλάδα στην πράξη, όχι στα λόγια, είναι άμεση ανάγκη, να γίνει μια Χαλυβουργία.

Αναδημοσίευση από Crousma

...Στον όγδοο μήνα της, 

είναι η ελπίδα μου

Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις.

Εδώ στη γιορτή του πόνου

Ντύνομαι, να μην κρυώνω, 

του Ουλιάνωφ το μειδίαμα.

Σαντάλια του Χριστού, 

φορώ στα πόδια μου.

Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα 'γω θα αναστηθώ

Νέες απολύσεις ανακοίνωσε η εργοδοσία. 

«Αντέχουμε, βαστάμε, συνεχίζουμε και είμαστε όλοι απολυμένοι», αυτή ήταν η ξεκάθαρη απάντηση που έστειλαν χτες οι απεργοί χαλυβουργοί του Ασπροπύργου, στην αδίστακτη εργοδοσία του Μάνεση, που χτες προχώρησε σε νέες απολύσεις (είχαν γίνει γνωστές 11 μέχρι χτες αργά το απόγευμα)....
...Η (προ)χτεσινή ανακοίνωση των νέων απολύσεων ήρθε να συμπληρώσει την ξεδιάντροπη στήριξη που παρείχε στον Μάνεση η κυβέρνηση το αμέσως προηγούμενο βράδυ στη συνάντηση του υπουργού Εργασίας Γ. Κουτρουμάνη με το σωματείο. Ο υπουργός, σαν μεσάζοντας του εργοδότη, αναπαρήγαγε τους εκβιασμούς για κλείσιμο του εργοστασίου, όταν η κυβέρνηση πριν λίγες μέρες του έδωσε άδεια για να λειτουργήσει δικό του λιμάνι, στηρίζοντας τα σχέδιά του για αναβάθμισή του ρόλου της εταιρείας.
Οι χαλυβουργοί ξεκαθάρισαν ότι θα κλιμακώσουν τον αγώνα τους...»
Τετράδια, για τα παιδιά τους, παρέδωσαν στους απεργούς, οι μικροί μαθητές που τους επισκέφτηκαν

Συγκινητική αλληλεγγύη

«Όσο αδίστακτη συνεχίζει η εργοδοσία τόσο πιο δυνατή εκφράζεται η αλληλεγγύη στον περήφανο αγώνα των Χαλυβουργών ανανεώνοντας συνεχώς τη δύναμη για να συνεχίσουν...»
Κι όμως, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, αυτή η σημαντική και πολύμορφη αλληλεγγύη του λαού προς τους Χαλυβουργούς, που τους έδωσε την δυνατότητα να αντέξουν μέχρι σήμερα, τις κάθε λογής επιθέσεις, εργοδοσίας - κυβέρνησης μαύρου μετώπου, δεν αρκεί πλέον. Ο αγώνας των Χαλυβουργών, ήδη έχει γράψει ιστορία στο εργατικό κίνημα της χώρας.
Το καθοριστικό όμως ζήτημα είναι η έκβαση αυτού του αγώνα. Ο αγώνας των Χαλυβουργών, οι περιστάσεις το απαιτούν, πρέπει να έχει νικηφόρα κατάληξη. Αλλά μόνοι τους, οι ηρωικοί εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας, δεν μπορούν να υπερισχύσουν της εργοδοσίας, γιατί πλέον απέναντί τους, βρίσκεται, εν δράση, σύσσωμη (εγχώρια και "εταιρική") η τάξη των σφετεριστών του κοινωνικού πλούτου.
Ο αγώνας των χαλυβουργών - αγώνας για λογαριασμό όλης της εργατικής τάξης - θα έχει αποτέλεσμα, μόνο αν η αστική τάξη βρεθεί αντιμέτωπη με την τάξη των εργατών. Αυτή, είναι η κατεπείγουσα προτεραιότητα. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή για τους εργαζόμενους. Oι Χαλυβουργοί δείχνουν με το παράδειγμά του, τον δρόμο που πρέπει να πορευτούν οι εργαζόμενοι της χώρας, και δεν μπορεί να είναι άλλος, παρά μόνο η ευθεία αντιπαράθεση με την τάξη των εκμεταλλευτών.

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!

                       
      ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

                                      
                         ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:


Συνάδελφε εργαζόμενε στα υπουργεία τώρα είναι η ώρα!

Ενότητα και αγώνας να μην περάσουν οι απολύσεις!!!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, στα χθεσινοβραδινά δελτία ειδήσεων από τα πρώτα θέματα της επικαιρότητας ήταν αυτό των απολύσεων στο στενό δημόσιο τομέα, αρχής γενομένης από τα υπουργεία. Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου φέρνει απολύσεις είτε με τη μορφή συγχωνεύσεων – καταργήσεων οργανισμών και υπηρεσιών, είτε μέσω αξιολόγησης! Μειώνουν το προσωπικό, δηλαδή απολύουν εργαζόμενους:

 κατά 45% στο Υπουργείο Γεωργίας

 κατά 47% στο Υπουργείο Παιδείας

 πάνω από 40% σε όλα τα άλλα υπουργεία

 καταργούνται 50 νοσοκομειακές μονάδες, 27 τοπικά υποκαταστήματα του ΙΚΑ, 7 περιφερειακά υποκαταστήματα.

Με τα μέτρα αυτά η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ εφαρμόζει το μνημόνιο 2, το οποίο ρητά ορίζει πως πρέπει να απολυθεί τουλάχιστον το 30% των εργαζομένων στους οργανισμούς και τα υπουργεία, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος των 15.000 απολύσεων το 2012 και των 150.000 απολύσεων μέχρι το 2015, δηλ. ο στόχος της μείωσης του λεγόμενου μισθολογικού κόστους.

Μπορούμε να τους σταματήσουμε!

Μπορούμε να τους ανατρέψουμε!

Να μην περάσουν τα νέα βάρβαρα μέτρα!

Όλοι για έναν και ένας για όλους.

 Καμιά απόλυση. Καμιά αξιολόγηση. Σταθερή, μόνιμη δουλειά για όλους.

 Κάτω η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου.

 Καμιά θυσία, την κρίση να πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν. Η πλουτοκρατία, οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι. -

                                                Αθήνα 8-3-2012

8η Μάρτη: Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας

8 Μάρτη: Οι εργαζόμενες γυναίκες τιμούν τους αγώνες της τάξης τους, παλεύουν για την ισοτιμία, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Η 8η του Μάρτη έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, στη μνήμη των εργατριών στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, η κινητοποίηση των οποίων στις 8 Μάρτη 1857, πνίγηκε στο αίμα από τις αστυνομικές δυνάμεις. Οι εργάτριες εκείνη την εποχή δούλευαν περίπου 16 ώρες τη μέρα, ενώ οι μισθοί τους ήταν σημαντικά μικρότεροι από τους μισθούς των ανδρών εργατών. Ετσι, με την απεργία και τις διαδηλώσεις τους διεκδικούσαν «δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, μεροκάματα ίσα με αυτά των ανδρών κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών».

Η Β' Διεθνής Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών, που συνήλθε στην Κοπεγχάγη το 1910, αποφάσισε να καθιερώσει, μετά από πρόταση μιας από τις ηγετικές γυναικείες προσωπικότητες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, της Κλάρα Τσέτκιν, τη μέρα της 8ης Μάρτη ως Διεθνή Μέρα της Γυναίκας.

Η 8η του Μάρτη είναι μια αγωνιστική ιστορική επέτειος, μέρα απολογισμού της πάλης για την ισοτιμία των εργαζόμενων γυναικών, για την κοινωνική τους ισότητα. Μέρα που το εργατικό, και το γυναικείο κίνημα, κάνει το δικό του απολογισμό, προετοιμάζει τη συνέχεια της δράσης του σε μια περίοδο που εξαπολύεται μια καταιγιστική επίθεση σε βάρος των όποιων κατακτήσεων έχουν αποσπαστεί στις συνθήκες του καπιταλισμού.

Στο σύγχρονο καπιταλισμό είναι πιο σαφής ο ταξικός χαρακτήρας του προβλήματος της ανισοτιμίας των γυναικών, παρά τους αστικούς εκσυγχρονισμούς, που οδήγησαν στην αναγνώριση των τυπικών αστικών, νομικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων των γυναικών. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να παραχωρήσει πραγματική ισοτιμία, γιατί ακριβώς αυτή έρχεται σε αντίθεση με τον εκμεταλλευτικό του χαρακτήρα.

Η σύγχρονη πολιτική του κεφαλαίου, που υπηρετούν τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, στο όνομα της ισότητας και με πρόσχημα την οικονομική καπιταλιστική κρίση, εντείνει την επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, με μεγαλύτερα θύματα τις γυναίκες και τη νεολαία.

Χειροτερεύει συνολικά το επίπεδο ζωής του εργαζόμενου λαού και ιδιαίτερα των γυναικών που, έτσι και αλλιώς, οι μισθοί τους και οι συντάξεις τους είναι μικρότερες, η ανεργία μεγαλύτερη, ενώ ταυτόχρονα οι ανάγκες τους που απορρέουν από τον αναπαραγωγικό τους ρόλο που είναι αυξημένες, δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Αυτή η πραγματικότητα πλήττει ιδιαίτερα τις νέες γυναίκες και τα νέα ζευγάρια, αφού σε όλα τα παραπάνω προβλήματα που οξύνονται, αδυνατούν να ικανοποιήσουν ανάγκες για κατοικία, παιδικούς σταθμούς και κάθε άλλο αγακαίο μέτρο ανακούφισης που έχει άμεση σχέση με τη μητρότητα. Επιδεινώνονται όχι μόνο οι συνθήκες δουλειάς, αλλά και διαβίωσης των γυναικών με την ανάληψη ενός μεγάλου μέρους της διαδικασίας αναπαραγωγής των μελών της οικογένειας, επειδή οι τομείς αυτοί συνεχώς εμπορευματοποιούνται και ιδιωτικοποιούνται. Τα αντιλαϊκά μέτρα και οι συνθήκες αυτές επιβαρύνουν περισσότερο τη σωματική και ψυχική υγεία των εργαζόμενων γυναικών και εντείνουν την ανισοτιμία τους.

Γίνεται πιο φανερό ότι η απελευθέρωση της γυναίκας από τη διπλή καταπίεση και εκμετάλλευση μπορεί να συντελεσθεί σε μια κοινωνία, όπου θα καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ως αποτέλεσμα συνειδητής δράσης, τουλάχιστον της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης και της μαζικής μαχητικής δράσης των λαϊκών στρωμάτων για την ανατροπή του τελευταίου εκμεταλλευτικού συστήματος, του καπιταλισμού.