Ο πρύτανης και o ψεύτικος κόσμος του ίντερνετ

                     

Σε ένα νέο μνημείο αυταρχισμού, οι πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Αθήνας εξέδωσαν μια ανακοίνωση με τίτλο «Μνήμη και τιμή Πολυτεχνείου 2014», με την οποία επιτίθενται στην κατάληψη ως μορφή αγώνα, αλλά και στον τρόπο λήψης των αγωνιστικών αποφάσεων των φοιτητών. Η πρυτανεία λέει χαρακτηριστικά ότι το πανεπιστήμιο δεν το βοηθάει «οποιαδήποτε διακοπή προσφοράς των υπηρεσιών του, έστω και μιας μέρας, με την επίκληση οποιωνδήποτε, δικαιολογημένων ή όχι, διεκδικήσεων»... Τι υποκρισία, όταν εντελώς αυθαίρετα η πρυτανεία έκλεισε για δυο μέρες όλα τα κτίρια του ιδρύματος στο κέντρο της Αθήνας φράζοντάς τα με τα ΜΑΤ!
Επιπλέον, η πρυτανεία αναγγέλλει ότι θα εισηγηθεί στις σχολές «την περιοδική διεξαγωγή ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων κατά Τμήματα, ώστε να δοθεί επιτέλους η δυνατότητα στην πλειοψηφία των φοιτητών/-τριών να αποφασίζουν όλοι απ' ευθείας ως προς την εκάστοτε διακοπή των μαθημάτων που ορισμένοι προτείνουν κι επιτήδεια επιβάλλουν». Βέβαια, η πρυτανεία γνωρίζει πολύ καλά ότι οι γενικές συνελεύσεις και όλες οι διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων είναι ανοιχτές στους φοιτητές και οι αποφάσεις παίρνονται από την πλειοψηφία των φοιτητών (είτε αρέσουν στον πρύτανη αυτές οι αποφάσεις είτε όχι). Οσο για τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες που θέλουν να στήσουν, πρέπει να γνωρίζουν ότι κι άλλοι στο παρελθόν προσπάθησαν να στήσουν ρεύματα και κινήματα φοιτητών του καναπέ, που αντί να πηγαίνουν στις σχολές τους και να λαμβάνουν μέρος στις διαδικασίες των συλλόγων τους θα κάθονταν σπίτι και θα έστελναν μηνύματα στο facebook... αλλά τελικά «έφαγαν τα μούτρα τους», γιατί η πλειοψηφία των φοιτητών ήταν στις σχολές και στους συλλόγους κι όχι στον ψεύτικο κόσμο του ίντερνετ.

Η αλήθεια για το Φύλλο 8 της Πανσπουδαστικής

Με τις μέρες του Πολυτεχνείου να πλησιάζουν, τις μνήμες να αναζωπυρώνονται και την μεγάλη πορεία μνήμης και αγώνα της 17/11 να βρίσκεται στα σκαριά, τα μέλη του Κόκκινου Φάκελου επιχειρούμε να ανοίξουμε το θέμα του φύλλου 8 της Πανσπουδαστικής, που ταλαιπώρησε και θα ταλαιπωρήσει (φανταζόμαστε και φέτος) πολλές φοιτητικές και συνδικαλιστικές συνελεύσεις. Όλοι μας έχουμε τουλάχιστον μια φορά συμμετέχει σε κάποια συνέλευση στην οποία, τούτες τις μέρες, διάφοροι πραίτορες και προεστοί, διαφόρων παρατάξεων (από το ΠΑΣΟΚ μέχρι το ΝΑΡ) επιχειρούν να καταγγείλουν τις δυνάμεις της ΚΝΕ ή του ΚΚΕ για το περίφημο φύλλο 8 της Πανσπουδαστικής.Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, η φημολογία, οι διαδόσεις και η παραπληροφόρηση, έχουν δώσει την θέση τους στην ιστορική αλήθεια σε σημείου που αυτή είναι δύσκολο να αποκαλυφθεί εάν κανείς δεν έχει την διάθεση να ψάξει βαθιά και να την αποκαλύψει. Πέραν της εσκεμμένης διαστρέβλωσης (που συνήθως προέρχεται από θρασίμια που τόλμησαν να αφαιρέσουν ψηφιακά τα συνθήματα στις πύλες του Πολυτεχνείου από τις αφίσες τους), θεωρούμε ότι και στον χώρο των σημερινών παρατάξεων υπάρχει κόσμος που δεν έχει για αντικειμενικούς λόγους ξεκάθαρο το τι υπήρξε και τι έλεγε το φύλλο 8. Για αυτούς τους λόγους θεωρούμε αναγκαία την ανάδειξη αυτού του θέματος.

1) Τι είναι και τι ήταν η"Πανσπουδαστική"

Ξεκινώντας να μιλάμε για το φύλλο 8 δεν μπορούμε παρά να αναφερθούμε πρωταρχικά στο τι είδους όργανο υπήρξε η "Πανσπουδαστική". Το έντυπο "Πανσπουδαστική" υπήρξε όργανο της Αντι-ΕΦΕΕ και όχι της ΚΝΕ. Η Αντι-ΕΦΕΕ ήταν ένα ανοιχτό φοιτητικό και σπουδαστικό συντονιστικό όργανο που δημιουργήθηκε στον αντίποδα της ξεπουλημένης ΕΦΕΕ της Δικτατορίας στην οποία είχαν πεντακάθαρα διεισδύσει και δυνάμεις της Ασφάλειας. Στην Αντι-ΕΦΕΕ δεν μετείχαν μόνο οι δυνάμεις της ΚΝΕ. Υπήρξε πλατύ συντονιστικό όργανο του οποίου οι συσχετισμοί δεν είναι γνωστοί ένεκα του καθεστώτος παρανομίας ή ήμι-παρανομίας υπό το οποίο λειτουργούσε. Η Πανσπουδαστική λοιπόν ως όργανο της Αντι-ΕΦΕΕ δεν υπήρξε οργανικά συνδεδεμένη με την ΚΝΕ και ούτε γνωρίζουμε σήμερα ποια μέλη της συντακτικής της επιτροπής ήταν μέλη και της ΚΝΕ. Η λαθροχειρία ξεκινά από την ταύτιση δύο ανομοίων πραγμάτων και από το γεγονός ότι η μετέπειτα φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ στα πανεπιστήμια τιτλοφορήθηκε Πανσπουδαστική (ή Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας). Έτσι αποσιωπάται το γεγονός ότι τα δύο αντικείμενα δεν ταυτίζονταν προς χάριν του ότι έφεραν το ίδιο όνομα.2) Το φύλλο 8

Στην συνέχεια μπαίνει και το ζήτημα του τι ακριβώς αναφέρει το φύλλο 8 της Πανσπουδαστικής. Συνήθως στο διαδίκτυο και τα αμφιθέατρα κυκλοφορεί ένα απόσπασμα του φύλλου 8, άλλες φορές πλαστό άλλες όχι, το οποίο αποτελεί και το μοναδικό αντικείμενο αναφοράς. Η πρώτη σελίδα του φύλλου παρουσιάζει εικόνες από την κηδεία του Κομνηνού και σε δύο δίστηλα αναφέρει ονόματα νεκρών του φοιτητικού κινήματος. Χαρακτηριστικό είναι ότι η αναφορά σε προβοκάτορες δεν βρίσκεται στην πρώτη αλλά στην τρίτη και τέταρτη σελίδα του φύλλου. Η δεύτερη σελίδα περιέχει μια συνέντευξη από άγνωστο συνδικαλιστή και ένα άρθρο για τις αναδιαρθρώσεις που επιχειρεί η Χούντα στα Πανεπιστήμια. Στην τρίτη σελίδα εντοπίζουμε άρθρο- καταγγελία της Επιτροπής Αγώνα Φυσικομαθηματικού που καταλήγει ως εξής "Ο δρόμος για τη νίκη περνά από την ενότητα όλων ανεξαίρετα των αντιδικτατορικών οργανώσεων και δυνάμεων σε κάθε χώρο. Ελάτε να συζητήσουμε και να χαράξουμε κοινό πρόγραμμα. Φυλαχτείτε από τους χαφιέδες που ποντάρουν πάνω στις πολιτικοιδεολογικές μας διαφορές" Το άρθρο λοιπόν της σελίδας 3 καθιστά ξεκάθαρο ότι η Πανσπουδαστική στόχευε σε ένα αρραγές ενιαίο αντιδικτατορικό μέτωπο που χώραγε κάθε οργάνωση και ιδεολογική διαφορετικότητα, γεγονός εκ διαμέτρου αντίθετο με τα όσα σήμερα καταγγέλλονται ότι τάχα μου, η Αντι-ΕΦΕΕ ήθελε να ελέγχει όλους τους φοιτητικούς χώρους και ότι όσους από αυτούς δεν έλεγχε τους χαρακτήριζε ως προβοκατόρικους.Και έτσι φθάνουμε στη σελίδα 4. H σελίδα 4 είναι ολόκληρη αφιερωμένη στην Ανακοίνωση- Απάντηση της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα του Πολυτεχνείου. O αναγνώστης που δεν εθελοτυφλεί θα εντοπίσει στην αρχή της ανακοίνωσης την παρακάτω προσθήκη της συντακτικής ομάδας της Πανσπουδαστικής. " Η συντακτική επιτροπή της Π πήρε την παρακάτω ανακοίνωση της συντονιστικής επιτροπής αγώνα πολυτεχνείου που κυκλοφόρησε την Πρωτοχρονιά και που αποτελεί απάντηση στη διαβόητη ανακοίνωση της ΕΣΑ για τα γεγονότα του Νοέμβρη. Η "Π" παρόλο που σε ορισμένα σημεία της ανακοίνωσης έχει τις κάποιες επιφυλάξεις και συμπληρώσεις της, δε μπορεί παρά να δεχτεί με ενθουσιασμό το ντοκουμέντο αυτό που αποδείχνει την κρυστάλλινη ωριμότητα του κινήματός μας."
Τώρα, από που προκύπτει πως ένα κείμενο που υπογράφει η «συντονιστική επιτροπή αγώνα του πολυτεχνείου», και αναδημοσιεύεται «με επιφύλαξη», από ένα έντυπο της Αντι-ΕΦΕΕ, αποτελεί και «ντοκουμέντο» των επίσημων θέσεων της ΚΝΕ δεν έχουμε μπορέσει ακόμα να το καταλάβουμε. Επιπροσθέτως, ο λογικός αναγνώστης του παραπάνω θα συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει και μεγάλη οργανική σχέση ανάμεσα στην Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα του Πολυτεχνείου και την συντακτική ομάδα της Πανσπουδαστικής.


3) Η ανακοίνωση της ΕΣΑ και οι επικριτές του φύλλου 8

Αφού ξεκαθαρίσαμε λοιπόν το τι είναι τι στην υπόθεση του φύλλου 8, ας περάσουμε και σε μια μικρή διαπίστωση. Η ανακοίνωση της ΕΣΑ για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου κάνει λόγω περί: "αναρχικών στοιχείων τα οποία εισχώρησαν στον πανεπιστημιακό χώρο με σκοπό την διασάλευσιν της δημοσίας τάξεως (...)" . Η καταγγελία λοιπόν της ανακοίνωσης της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα του Πολυτεχνείου ως συκοφαντικής δεν επιβεβαιώνει τα όσα αναφέρει η ανακοίνωση της ΕΣΑ; Εμείς δεν θα εμπαίσουμε στο ίδιο σφάλμα. Δεν πρόκειται να πούμε βέβαια ότι ο αριστερός εξωκοινοβουλευτικός χώρος συνεργάζονταν ή εναγκαλίζεται με τις λογικές της Ασφάλειας. Θα πούμε μόνο αυτό που από την παραπάνω ανάλυση έγινε έκδηλο: Προκειμένου ο αριστερός οπορτουνισμός να λασπολογήσει θα προβεί μαθηματικά και σίγουρα σε ορισμένες διαστρεβλώσεις που δυστυχώς εμπεριέχουν (όπως εδώ) σοβαρό πολιτικό σφάλμα. Με άλλα λόγια, όταν επιχειρείς μια τέτοια πολιτική πιρουέτα κινδυνεύεις να βρεθείς άθελά σου και στο αντίπαλο στρατόπεδο.Και μια μικρή και φιλική παραίνεση: Το να διαχωρίζεσαι πολιτικά από το ΚΚΕ εάν αυτό επιθυμείς είναι θεμιτό. Όμως αυτό που πρέπει κάποτε να γίνει αντιληπτό είναι ότι υπάρχει σίγουρα πεδίο συμφωνίας σε κάποια 2-3 στοιχειώδη πράγματα. Όταν στον αγώνα του να διαχωριστείς στρεβλώνεις ακόμα και αυτά τα 2-3 πράγματα, σημαίνει ότι πρέπει κάποτε να ξεπεράσεις το κόμπλεξ αυτής ακριβώς της ιδεολογικής καταβολής.

Το φύλλο 8 ολόκληρο και χωρίς περικοπές








Αναδημοσίευση από τον ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΑΚΕΛΟ

Το Πολυτεχνείο και οι κυρίαρχες ιστορικές αφηγήσεις

Κάποιος άνθρωπος με στοιχειώδη μαρξιστική, διαλεκτική ωριμότητα γελάει με τις ιστορικές αναλύσεις των φορέων της κυρίαρχης αστικής τάξης. Αυτοί όμως έχουν το καρπούζι και το μαχαίρι. Έχουν κατορθώσει, όχι μόνο να γράψουν την ιστορία όπως θέλουν, αλλά μαζί της να γράψουν και την υποτιθέμενη απάντηση στην κυρίαρχη ιστορική αφήγηση. Η ιστορία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού του προβλήματος.
Η κυρίαρχη αφήγηση επί χούντας, (αυτή που δεν αναβιώνει σήμερα με την Χρυσή Αυγή διότι είχε αναβιώσει νωρίτερα επί Καρατζαφέρη), ήταν ότι δεν υπήρχαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο. Στο μυαλό ενός φασίστα αυτό αρκεί ως απόδειξη ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έγινε ποτέ. Ιδιαίτερα όταν διανθίζεται με τις απαραίτητες συνομωσιολογικές ιστορίες για τους πράκτορες που έστησαν τα γεγονότα και γαρνίρεται με την αντίληψη ότι η γενιά του Πολυτεχνείου βολεύτηκε, έφαγε και τελικά κατέστρεψε τη χώρα, η προσπάθεια να αποκτήσει η εξέγερση του Πολυτεχνείου αρνητική χροιά δείχνει να είναι αποτελεσματική σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.
Από την άλλη εμφανίζεται η «δημοκρατική» απάντηση στην ιστορία της εξέγερσης του πολυτεχνείου. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για μια άλλης μορφής αστική απάντηση στο ζήτημα. Το Πολυτεχνείο γίνεται το σύμβολο της δημοκρατίας, συγκεκριμένα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Έτσι, νομιμοποιούνται να μιλούν για την δημοκρατική, αντιστασιακοί τους δράση νεοδημοκράτες, πασόκοι και λοιποί αστοί πολιτικοί, οι οποίοι είτε έχτισαν την πολιτική τους καριέρα με αναφορές στους αγώνες της «γενιάς του Πολυτεχνείου», είτε πολύ αργότερα, όταν πια είχαν καταλάβει αξιώματα, θυμήθηκαν να μας ενημερώσουν για την αντιστασιακή τους δράση. Τέτοιες φωνές βρήκαν τα τελευταία χρόνια χώρο σε εκπομπές σαν αυτή του Κούλογλου. (Μιλάει για το Πολυτεχνείο ο Ζαγορίτης και ο Μπίστης!)
Κάπως έτσι μπαίνει το αντίπαλο όριο στην χουντική προπαγάνδα. Κάπως έτσι η ιστορία ευτελίζεται είτε μπαίνοντας στη διαδικασία να απαντήσει για το αν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο (θαρρείς και αν κάποιος σκοτώθηκε στην 3ηςΣεπτεμβρίου δεν είναι νεκρός στο Πολυτεχνείο) αλλά κυρίως θέτοντας τους τίτλους τέλους της εξέγερσης: είχαμε χούντα, κάναμε το Πολυτεχνείο (σιγά σιγά η λέξη εξέγερση εξαφανίζεται από το λεξιλόγιο των άλλοτε εξεγερμένων), έπεσε η χούντα ήρθε η Δημοκρατία και end of story.
Η δημοκρατία νίκησε λοιπόν. Οπότε ας θάψουμε εκείνα τα αιτήματα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία στις πίσω σελίδες ενός σχολικού βιβλίου της ιστορίας, ας κάνουμε μια γιορτή με Μίκη και Μάνο και ας κοιτάξουμε μπροστά.
Έτσι έγινε κυρίαρχη μια αντίληψη της ιστορίας του Πολυτεχνείου η οποία βασίστηκε σε δύο μύθους:

Ο πρώτος μύθος ήταν ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια μοναδική στιγμή στην ιστορία που ενώθηκε ΟΛΟΣ ο λαός μπροστά στην χούντα. Προφανώς όμως δεν ήταν όλος ο λαός μπροστά στις πύλες του πολυτεχνείου την ώρα που έμπαινε το τανκ. Υπήρχαν και τότε οι φοβισμένοι νυκοκυραίοι που κλείστηκαν στα σπίτια τους περιμένοντας να ηρεμήσουν τα πνεύματα, υπήρχαν επίσης οι βολεμένοι χουντικοί που έδιναν τους «δημοκράτες» συναδέλφους τους στον χωροφύλακα της γειτονιάς, υπήρχαν και οι αδιάφοροι για τα γεγονότα των ημερών. Όμως ακόμα και μέσα στο πολυτεχνείο δεν υπήρχε η περιβόητη ενότητα που θέλουμε σήμερα να επαναφέρουμε για να δικαιολογήσουμε κάποια προγραμματική σύγκλιση κομμάτων στις «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» ή την ανάγκη να πάψουν οι αγώνες των καταπιεσμένων μπροστά στο κοινό όραμα της εξόδου από την κρίση. Στις συνελεύσεις εντός του Πολυτεχνείου οι διαφωνίες ήταν πολλές και σημαντικές. Εντός του Πολυτεχνείου δρούσαν οργανώσεις, κόμματα, σύλλογοι, δηλαδή όλα αυτά που ήθελαν οι αγανακτισμένοι να αφήσουν έξω από το κίνημά τους, προσφέροντάς μας ένα πολύ ωραίο παράδειγμα σύνδεσης του αυθόρμητου με το συνειδητό.

Ο δεύτερος μύθος είναι η κυρίαρχη αντίληψη ότι το πολυτεχνείο έγινε από μια γενιά. Μιλάμε και σήμερα για τη γενιά του Πολυτεχνείου και δίνουμε σε αυτή απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Από πότε την ιστορία την γράφουν οι «γενιές»; Πόσο ενιαία μπορεί να είναι μια γενιά; Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια ιστορική ανάλυση που εστιάζει σε γεγονότα τα οποία έγιναν από μια γενιά;
Αν αντιληφθούμε ένα ιστορικό φαινόμενο και την παρέμβαση του λαού ως κάτι που γίνεται από μια γενιά, αμέσως χάνουμε τον ταξικό διαχωρισμό που υπάρχει εντός αυτής της ομάδας ανθρώπων που έχουν πάνω-κάτω την ίδια ηλικία. Και ο Αλαφούζος για παράδειγμα ηλικιακά ταιριάζει στην γενιά του Πολυτεχνείου. Το ίδιο και ο άνεργος ναυτεργάτης του Περάματος. Γενιά του Πολυτεχνείου (χρονικά) ήταν και ο Μιχαλολιάκος. Και η Δαμανάκη και ο Λαλιώτης. Και η Παπαρήγα. Μπορούμε να τα ομαδοποιήσουμε;
Αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά δεν θα βρούμε στους αγώνες του Πολυτεχνείου να συμμετέχουν νέοι επιχειρηματίες της εποχής. Αντίθετα θα βρούμε το Συνδικάτο Οικοδόμων. Θα βρούμε απλούς λαϊκούς ανθρώπους να συμμετέχουν και να ενισχύουν τον αγώνα των «καταληψιών» του Πολυτεχνείου. Δεν θα βρούμε ούτε γιάπηδες, ούτε τα τσιράκια τους. Κι ας έχουν την ίδια ηλικία.
Όσο για το μετά, αυτό φρόντισαν να το εξαργυρώσουν καλά κάποιοι. Δεν θα χρεώσουμε σε αυτούς ούτε μια γενιά ολόκληρη, ούτε μια εξέγερση του λαού. Σήμερα με την ευκαιρία της οργής και της εξαθλίωσης του λαού, επιχειρείται το ξαναγράψιμο της ιστορίας από τους φασίστες. Ας απαντήσουμε με μια σοβαρή μελέτη της ιστορίας. Ας μιλήσουμε περισσότερο για τις ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στην χούντα και στην πάλη για την ανατροπή της και ας αποφύγουμε τις παγίδες που μας βάζουν αυτοί που θέλουν να βάλουν τα Πολυτεχνεία στα δικά τους καλούπια.

                                              

                                            αναδημοσίευση από 2310 net

Διδάγματα από το Νοέμβρη του '73

Η επέτειος του Πολυτεχνείου πέρασε και φέτος. Για μία ακόμη φορά οι ίδιοι άνθρωποι ακούστηκαν, τα ίδια λόγια ειπώθηκαν. Αλλοι απ' αυτούς μετανιωμένοι εξαργυρώνουν τη φωνή τους στις Βρυξέλλες με επίσημη ιδιότητα και φορεσιά. Αλλοι μιλούν για εκείνο που δεν έζησαν, δεν γνωρίζουν κι εύχονται βολεμένοι να μην το ζήσουν ποτέ. Απλά μιλούν γι' αυτό μιας και είναι μοντέρνο κι επικερδές. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι, οι άλλοι που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα από την πρώτη ημέρα της στρατιωτικής δικτατορίας του Απρίλη 1967. Που χωρίς προηγούμενη εμπειρία εκτάκτων καταστάσεων, δίχως τη φωνή εκείνων που θα μπορούσαν κάτι να τους πουν. Μπήκαν στο μετερίζι του αγώνα με την προσδοκία μιας ευρείας λαϊκής εξέγερσης που θα τους δικαίωνε. Η μέρα αυτή χρειάστηκε για να 'ρθει εφτά χρόνια στο Πολυτεχνείο. Χρόνια βαριάς παρανομίας, χωρίς μηχανισμό στήριξης. Με ανθρώπους να αλλάζουν δρόμο για να αποφύγουν από φόβο και τον απλό χαιρετισμό μεταξύ τους, όταν συνέβαινε να μη βρίσκονται κάποια περίοδο στη φυλακή και την εξορία. Ειδικά, όταν ήτανε νέοι και η χούντα απέφευγε να τους παραδώσει στην επιρροή των «παλιών» στην εξορία, «για να μη γίνει η εξορία πανεπιστήμιο της Μόσχας», όπως έλεγαν τότε οι χουντικοί.
Αυτοί όμως αμετανόητοι επέμεναν στο όραμα μιας άλλης κοινωνίας, της κοινοκτημοσύνης και της ελευθερίας. Γι' αυτούς η ελευθερία δεν ήταν κάποιο κυβερνητικό διάταγμα νόμου. Ηταν η διαρκής ζώσα επαναστατική ζωή. Δεν ζητούσαν αναγνώριση μετέπειτα δικαιωμάτων, γιατί είχαν εκχωρήσει τα δικαιώματά τους στην επαναστατική ολότητα. Δεν μιλούσαν για τον αγώνα τους. Απλά τον ζούσαν. Είχαν πάντα το φόβο του καταδότη, από το χαφιέ της γειτονιάς και το θυρωρό της πολυκατοικίας. Γνώριζαν ορισμένοι, οι περισσότεροι, ότι υπέγραφαν ένα γραμμάτιο με άγνωστη ημερομηνία λήξης. Αυτή η μέρα γρήγορα ερχόταν. Τότε το βάσανο της ανάκρισης γινόταν εφιάλτης ζωής και θανάτου. Ηταν τυχεροί όσοι αντιμετώπιζαν οργανωμένο βασανιστήριο για ομολογίες. Αλίμονο σ' αυτούς που έπεφταν θύματα ανοργάνωτων βασανιστηρίων, ανοργάνωτου ξυλοδαρμού. Αυτοί ήταν καταδικασμένοι να μείνουν είτε εξωτερικά είτε εσωτερικά σακατεμένοι.
Ας ειπωθεί ξεκάθαρα. Η μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου 17 Νοέμβρη 1973 μπαίνει στις παρακαταθήκες του εργατολαϊκού κινήματος ως μια από τις κορυφαίες στιγμές του αγώνα. Οι αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα προετοίμασαν με αίμα και πόνο εκείνη τη λαϊκή ανάταση. Εκείνος ο αγώνας στην ολότητά του δεν είχε μια γενιά. Είχε πολλές γενιές. Ηταν και αυτοί που σήμερα εξαργύρωσαν εκείνους τους αγώνες με υπουργικούς θώκους, κρατικές θέσεις και κάθε λογής «εξυπηρετήσεις», «τακτοποιήσεις» και «βολέματα». Μόνο που αυτοί και τότε ήθελαν αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος και όχι ριζική αλλαγή.
Υπήρχαν όμως και αγωνιστές που όπως τότε έτσι και τώρα εννοούν πεισματικά και κόντρα στα κάθε λογής εξουσιαστικά κελεύσματα να συνεχίζουν τον αγώνα στις γραμμές του εργατολαϊκού κινήματος. Είναι αυτοί που βρίσκονται πεισματικά στην πρώτη γραμμή του εργατολαϊκού αγώνα. Προσδοκούν την ιστορική δικαίωση της προσφοράς τους με τη νίκη μιας εργατικής νέας Ελλάδας. Σε κάθε πόλη και χωριό, κάθε εργάτης του χεριού και του πνεύματος, της χειρωνακτικής εργασίας, της επιστημονικής έρευνας και προσφοράς, της καλλιτεχνικής ευαισθησίας οργανώνει και οργανώνεται σε εργατολαϊκές επιτροπές αγώνα και αλληλεγγύης. Σε κάθε φτωχογειτονιά η λαϊκή ανημπόρια βρίσκει το συμπαραστάτη της με αγωνιστικές παρεμβάσεις και λαϊκά συσσίτια. Μια νέα εθνική λαϊκή αλληλεγγύη γεννιέται σ' όλη την Ελλάδα. Η υπεράσπιση των παιδιών που πεινάνε στα σχολεία γίνεται υπόθεση της εργατικής Ελλάδας. Κανείς φτωχός, κατατρεγμένος να μη μείνει έξω από το λαϊκό αγώνα αλληλεγγύης. Οι κάθε λογής πλουτοκράτες θέλουν να καταδικάσουν το λαό στην πείνα και το φόβο. Η απάντηση μία: Ενα νέο εργατολαϊκό κίνημα γιγαντώνεται στις γειτονιές της Ελλάδας.

                                                           Αντώνης ΔΑΜΙΓΟΣ

ΠΑΛΗΣ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Για την "Πανσπουδαστική νο 8"

Το λογότυπο του έντυπου "πανσπουδαστική", όργανου της Αντι-ΕΦΕΕ

Μέρες που είναι, είπαμε να πιάσουμε λίγο και άλλον έναν πολύ διαδεδομένο αστικό μύθο που επαναλαμβάνεται εν χορώ, από σχετικούς και άσχετους, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Αυτός δεν είναι άλλος από την περίφημη «Πανσπ

ουδαστική νο8», μέσω της οποίας η ΚΝΕ καταδίκασε υποτίθεται, την κατάληψη του Πολυτεχνείου σαν έργο προβοκατόρων. Συμπυκνωμένη (γιατί με το πέρασμα των χρόνων προστίθεται συνεχώς και περισσότερη σάλτσα) αυτήν την άποψη μπορούμε να την βρούμε εκτός από τις διάφορες ανιστόρητες γκρούπες της «εξωκοινοβουλευτικής» και της «αναρχίας», σε ακροδεξιά(!) μπλογκ (με μια βόλτα στο google θα βρείτε και τέτοια), στην γνωστή και μη εξαιρετέα «καθημερινή»:(«...Ενα κόμμα που τρέμει το αυθόρμητο και βδελύσσεται το ακαπέλωτο, και οι πορείες του οποίου γίνονται έξω από τον πραγματικό κόσμο, σε έναν άλλον κόσμο, παράλληλο, αυτόκλειστο και αυτοσυντηρούμενο, ποιον άλλον να ενοχλήσει εκτός ίσως από τα μέλη του εκείνα που έχουν αρχίσει να κατανοούν ότι η αναμονή του «καθαρού προλεταριακού κινήματος» δεν διαφέρει σε πολλά από την αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας και ότι εκείνη η διά της «Πανσπουδαστικής Νο 8 οξύτατη καταγγελία της ίδιας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το 1973, σαν «προβοκάτσιας», έχει αφήσει ανεξίτηλα και καθοδηγητικά τα σημάδια της;...») αλλά και στην «έγκριτη» κατά τα άλλα Ελευθεροτυπία , άρθρο της οποίας και παραθέτουμε σαν ενδεικτικό του «μύθου»:

«...Το μυστήριο της «Πανσπουδαστικής Νο 8»

Της ΜΑΡΙΝΑΣ ΜΑΝΗ

Δεν υπάρχει «ζύμωση» στα αμφιθέατρα, κάθε φορά που συζητείται το Πολυτεχνείο, που να μη «χτυπά κόκκινο» στο άκουσμα μιας φράσης: «Πανσπουδαστική Νο 8». Και δεν υπάρχει πρωταγωνιστής εκείνης της περιόδου που να μη την καταγγέλλει ή να μη την αποκηρύσσει -αναλόγως της κομματικής του προέλευσης.

Πρόκειται για το αντιστασιακό φοιτητικό φυλλάδιο του ΚΚΕ «Πανσπουδαστική», τεύχος οκτώ, που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του '74. Επιχείρησε να αποτιμήσει την εξέγερση και να απαντήσει στις συκοφαντίες της ΕΣΑ περί «αναρχικών στοιχείων» που εισέβαλαν και έδρασαν στο Πολυτεχνείο. Ομως, από τη μία όχθη πέρασε στην άλλη: αφού κατήγγειλε «τις αφηνιασμένες προσπάθειες της χουντικής ΚΥΠ και των πληρωμένων πρακτόρων της να διαστρέψουν την πορεία και το περιεχόμενο της εξέγερσης», φοβούμενο εκτροπή του αγώνα, συνέχισε: «Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ (...) με σκοπό να προβάλλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις».

Παρέπεμπε -κατά γενική παραδοχή- στους 350 περίπου φοιτητές της Νομικής που διέκοψαν τη δική τους συνέλευση και με παρότρυνση του συναδέλφου τους από τη Φαρμακευτική (και μέλους της ΑΑΣΠΕ) Δ. Μαυρογένη έφθασαν, όλοι μαζί, από τη Σόλωνος στο Πολυτεχνείο. Σε άλλη σελίδα ο Δ. Μαυρογένης καταγγέλλεται ως «πράκτορας». 

Η ειρωνεία είναι ότι στους «350» υπήρχαν και δεκάδες μέλη της «αντί-ΕΦΕΕ» και της ΚΝΕ! Το χειρότερο; Η εν λόγω καταγγελία εμφανίζεται να υπογράφεται από «τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα του Πολυτεχνείου» και όχι, τουλάχιστον, από «κάποια μέλη» που πιθανόν να εξέφραζε...

Τριάντα χρόνια μετά, ούτε το κείμενο έχει αποκηρυχθεί επισήμως από το ΚΚΕ, αλλά ούτε έχει αποδειχθεί... ποιοι το συνέγραψαν. Τα τότε στελέχη της ΚΝΕ, στην πλειονότητά τους, έχουν αποχωρήσει από το ΚΚΕ, ενώ το κόμμα δεν πήρε ποτέ θέση. Οι εικασίες πολλές, αλλά ο ίδιος ο Δ. Μαυρογένης, που εκείνη την περίοδο κρυβόταν κάπου στην Κρήτη, επισημαίνει σήμερα ένα γεγονός: το φυλλάδιο κυκλοφόρησε δέκα ημέρες μετά την εξάρθρωση του παράνομου κλιμακίου της ΚΝΕ στην Αθήνα. 

«Ισως την έγραψαν και κάποιοι που βρίσκονταν εκτός Ελλάδας ή που γλίτωσαν τη σύλληψη, ίσως ύποπτοι κύκλοι που αξιοποίησαν την εξάρθρωση» σημειώνει.

Ο ίδιος μόλις που πρόλαβε την εξέγερση, αφού αποφυλακίσθηκε από την ΕΣΑ με τη «γενική αμνηστία» τον Αύγουστο του '73. Επίσης, ήταν ένας από τους επτά που, στο πατάρι της Αρχιτεκτονικής την δεύτερη ημέρα της εξέγερσης, προσπάθησαν εν μέσω πολιτικών διαξιφισμών να συμφωνήσουν στη συνέχιση ή στον τερματισμό της κατάληψης (οι άλλοι ήταν οι Γ. Παριανός και Αλ. Αλαβάνος από ΚΝΕ, Θ. Τσούρας και Ν. Μιχαλόπουλος από ΠΑΚ, Χ. Λάζος και Σ. Παππάς από Ρ.Φ.) Εκείνη η συνάντηση βαφτίσθηκε αργότερα... «κουκί» από τον διοικητή της ΕΣΑ Σπανό, εξαιτίας του μικρού αριθμού συμμετεχόντων και ως «κουκί» καθιερώθηκε στις μετέπειτα κωδικές αναφορές (την απόφαση για συνέχιση, τελικά, την πήρε η Συντονιστική).

Η επανόρθωση της Συντονιστικής

Η καταγγελία της «Πανσπουδαστικής» έπεσε σαν βόμβα στους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου που εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν είτε στη φυλακή, είτε στην παρανομία. Η πρώτη μεταπολιτευτική ενέργεια 16 μελών της Συντονιστικής Επιτροπής, από όλες τις παρατάξεις, ήταν να συγκεντρωθούν (28 Σεπτεμβρίου 1974) και να εκδώσουν «τη μία και μοναδική ανακοίνωση εκτίμησης της εξέγερσης», ώστε να γίνει σαφές ότι «η άλλη» ήταν πλαστή: 

«Οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονταν από τις συνελεύσεις των φοιτητών, των εργατών, των μαθητών. Στη βάση της πολιτικής θέλησης των Συνελεύσεων εκλέχτηκαν οι εκπρόσωποι, καθορίσθηκε το πολιτικό περιεχόμενο και εκφράσθηκε από τα μεγάφωνα, τους πολύγραφους, τον ραδιοφωνικό σταθμό», είναι η πρώτη εύγλωττη παράγραφος...

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 16/11/2003...»

Η φοιτητική παράταξη ΠΚΣ

Μάλιστα! Καταπληκτικό το «ντοκουμέντο» πράγματι! Η ΚΝΕ των νεκρών και των σακατεμένων, των φυλακισμένων και των παράνομων, καταγγέλει σαν προβοκάτορες ακόμη και τα δικά της μέλη!

Εχουμε χρείαν άλλων αποδείξεων, ότι από τότε τουλάχιστον και μετά, ό,ποιος καταγγέλεται σαν προβοκάτορας από το ΚΚΕ, δεν είναι παρά πούρος επαναστάτης, και οι καταγγέλλοντες τίποτε λιγότερο από ρεφορμιστές στην καλύτερη, μέχρι πουλημένοι στην χειρότερη των περιπτώσεων;

Καλά θα ήταν για κάποιους, αλλά δυστυχώς για αυτούς η πραγματικότητα (όπως και τα «στοιχεία» τα οποία επικαλούνται), μας τα λένε κάπως αλλιώς.

-Αρχικά το έντυπο «πανσπουδαστική» δεν ήταν όργανο της ΚΝΕ όπως αφήνεται να εννοηθεί, αλλά της Αντι-ΕΦΕΕ (υπήρχε και η μαριονέτα της χούντας-ΕΦΕΕ), ενός πλατιού αντιδικτατορικού παράνομου φοιτητικού σχηματισμού, στον οποίο η ΚΝΕ συμμετείχε μεν, δεν ήταν οργάνωση της, δε. Η λαθροχειρία (και ο γκεμπελισμός) ξεκινάει από το γεγονός της συνωνυμίας της φοιτητικής παράταξης της ΚΝΕ (ΠΚΣ) με το όνομα του αντιδικτατορικού έντυπου, και παρά το γεγονός πως η ΠΚΣ στην δικτατορία, απλά δεν είχε ιδρυθεί ακόμη. Ετσι λοιπόν το πρώτο «φάουλ» είναι καθαρό, αφού δεν γνωρίζουμε καν, εάν και ποια μέλη της ΚΝΕ μπορεί να συμμετείχαν στην σύνταξη του συγκεκριμένου τεύχους! Το έντυπο «πανσπουδαστική» αφήνεται να εννοηθεί σαν όργανο της ΚΝΕ, ενώ δεν ήταν τέτοιο! Μικρή η ζημιά θα μου πείτε (εφόσον η ΚΝΕ συμμετείχε στην αντι-ΕΦΕΕ), αλλά έχει την σημασία του για την κατανόηση του τρόπου δημιουργίας και διάδοσης των μύθων.

-Τώρα μπαίνει και το ζήτημα του τι ακριβώς έλεγε το συγκεκριμένο τεύχος της «πανσπουδαστικής». Στον τύπο ή το ίντερνετ, βρίσκουμε συνήθως κάποια αποσπάσματα (κάποτε αληθινά-κάποτε όχι) που συνήθως κοσμούνται και από την «αποδεικτική» φωτό του πρωτοσέλιδου. Το γεγονός πως στο πρωτοσέλιδο υπάρχουν μόνο καταγγελίες για την χουντική σφαγή στις 17/11 και τίποτε άλλο, μια και οι αναφορές σε «προβοκάτορες» βρίσκονται στην 4η σελίδα, δεν φαίνεται να έχει προβληματίσει κανέναν από τους διακινητές του μύθου που δεν έχουν μπει καν στον κόπο να τον τσεκάρουν(!). Εμείς λοιπόν, μια και η αλήθεια δεν μας φοβίζει, κάναμε τον κόπο να ψάξουμε λίγο περισσότερο και βρήκαμε και τις τέσσερις σελίδες εδώ.

Τι λέει λοιπόν στην 4η σελίδα της η «Π»;

Λέει πως δημοσιεύει ένα κείμενο που της ήρθε από την «Συντονιστική επιτροπή αγώνα» του πολυτεχνείου, και «παρά τις επιφυλαξεις που η ίδια (η Πανσπουδαστική) κρατάει και τις συμπληρώσεις που πιστεύει πως χρειάζεται, το χαιρετίζει σαν ένα ντοκουμέντο...» κλπ κλπ...

Οχι μόνο λοιπόν η «Π» δεν είναι όργανο της ΚΝΕ, αλλά ακόμη και στον βαθμό που η ΚΝΕ επηρρεάζει την Αντι-ΕΦΕΕ (η οποία εκδίδει την «Π»), το κείμενο της «συντονιστικής» δημοσιεύται με «επιφυλάξεις και χρειάζεται συμπληρώσεις».

Τώρα, από που προκύπτει πως ένα κείμενο που υπογράφει η «συντονιστική επιτροπή αγώνα του πολυτεχνείου», και αναδημοσιεύεται «με επιφύλαξη», από ένα έντυπο της αντι-ΕΦΕΕ, αποτελεί και «ντοκουμέντο» των επίσημων θέσεων της ΚΝΕ, εγώ ακόμη δεν έχω καταλάβει...

Αφού λοιπόν είδαμε πως το περί ου ο λόγος κείμενο, ούτε της ΚΝΕ είναι, ούτε σε κάποιο «όργανο» της ΚΝΕ αναδημοσιεύθηκε, ας δούμε λίγο και το τι ακριβώς λέει, μια και ελάχιστοι έχουν μπει στον κόπο να το διαβάσουν.

Η ανακοίνωση λοιπόν της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα του Πολυτεχνείου έχει γραφτεί σαν απάντηση στις γνωστές αιτιάσεις της ΕΣΑ περί «αναρχικών στοιχείων τα οποία εισχώρησαν στον πανεπιστημιακό χώρο με σκοπό την διασάλευσιν της δημοσίας τάξεως ...κλπ».

Η σελίδα με την ανακοίνωση της "συντονιστικής"

Το γεγονός πως όσοι καταγγέλουν την ανακοίνωση της «συντονιστικής» σαν συκοφαντική, δικαιώνουν εμμέσως πλην σαφώς την ...ΕΣΑ στην οποία το κείμενο απαντάει, δεν δείχνει να έχει προβληματίσει κανέναν, σχεδόν 40 χρόνια μετά. Το προσπερνάμε και συνεχίζουμε για να δούμε που ακριβώς καταγγέλλεται η κατάληψη του ΕΜΠ σαν έργο προβοκατόρων. Τέτοιο πράγμα βέβαια δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο! Και πως θα μπορούσε εξάλλου; Σε μία τέτοια περίπτωση η «συντονιστική» θα κατείγγειλε τον ίδιο τον ...εαυτό της!

Τι αφορά λοιπόν η καταγγελία περί προβοκατόρων; Ας την δούμε:

«... καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στον χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ, ...με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας (τι μου θυμίζει...;) γελοία αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν εκφράζανε την στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις...»

Εδώ λοιπόν δεν καταγγέλλεται καμμία κατάληψη του ΕΜΠ. Εκείνο που καταγγέλλεται σαν προβοκατόρικο, είναι η προσπάθεια κάποιων μειοψηφιών να καπελώσουν (και μάλιστα προσπαθώντας να καταλάβουν τα μεγάφωνα του ΕΜΠ με την βία, όπως λέει παρακάτω) με τα δικά τους συνθήματα και πρακτικές, μία ευρύτερη λαϊκή κινητοποίηση. Είναι ένα έργο, το οποίο έχουμε βαρεθεί εξάλλου να το βλέπουμε σε κάθε κινητοποίηση, και μέχρι σήμερα.

Συνέβη όμως κάτι τέτοιο; Ας δώσουμε τον λόγο στον δηλωμένο «προβοκάτορα» και απαλλαγμένο κάθε φιλο-ΚΚΕ υποψίας, Στέργιο Κατσαρό ο οποίος αν και κρίνει τελείως διαφορετικά τα συμβάντα, επιβεβαιώνει το γεγονός της διάστασης πολιτικού προτάγματος και συνθημάτων, μεταξύ κάποιων συγκεκριμένων ομάδων και της πλειοψηφίας του κόσμου που βρίσκοταν εκεί.:

«...Τα συνθήματα πύκνωναν. Τα πιο πολλά στρέφονταν ενάντια στη Χούντα. Οι μαοϊκοί προσπαθούσαν να περάσουν κάποια δικά τους συνθήματα. Το σύνθημα «Λαοκρατία» ξυπνούσε κάποιους παλιούς γνώριμους ήχους και το φώναζαν πολλοί, αν και λίγο μουδιασμένα. Τα συνθήματα των αναρχικών, όπως «Κάτω το κράτος», δεν τα υιοθετούσε κανείς. ... Αυτά βέβαια που συγκινούσαν το πλήθος και τα φώναζαν όλοι γενικά ήταν τα συνθήματα ενάντια στη Χούντα και τους Αμερικανούς...»

Γιατί όμως η «συντονιστική» θεωρεί προβοκάτορες όσους βάζουν «συνθήματα που δεν εκφράζανε την στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις...»; Το λέει παρακάτω «...Για να μπορέσουν να απομονώσουν το κίνημα μας. Για να μπορέσουν παραπέρα, κατασκευάζοντας (και με την βοήθεια των χουντικών μέσων ενημέρωσης) την εικόνα μιας μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης που δεν έχει την συμπαράσταση του λαού...»

Εχουν αυτοί οι φόβοι της «συντονιστικής» κάποια βάση; Αν κρίνουμε από την προπαγανδιστική γραμμή του καθεστώτος τόσο κατά την διάρκεια, όσο και μετά την καταστολή της εξέγερσης, επιβεβαιώνονται πλήρως! Άλλωστε η ανακοίνωση, σε αυτές ακριβώς τις αιτιάσεις της χούντας απαντάει!

Ακόμη φυσικά δεν έχουμε δει κάτι εναντίον της κατάληψης του ΕΜΠ, αλλά αντίθετα μετά την καταγγελία των προβοκατόρων διαβάζουμε: «...το σχέδιο όμως των Ρουφογάλη, Καραγιαννόπουλου, Παπαδόπουλου, CIA, απέτυχε παταγωδώς...»

Πότε απέτυχε; Στις 14 Νοέμβρη, όταν δηλαδή αποφασιζόταν η κατάληψη που αποτελούσε την ακύρωση των παραπάνω σχεδίων! Αρα το κείμενο της «Π» όχι απλά δεν καταγγέλει την κατάληψη του ΕΜΠ, αλλά αντίθετα παρακάτω μας λέει πως «...ο Νοέμβρης του ’73 έγινε σταθμός του λαϊκού μας κινήματος...».

Οσο και αν ψάξουμε στο κείμενο, ο μύθος της «Πανσπουδαστικής νο8» δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά.

Ενα πρόσθετο ενδιαφέρον παρουσιάζει η θέση των πάντα έξυπνων συντελεστών του ΙΟΥ της «Ελευθεροτυπίας» που ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάζουν το νο8 της «Πανσπουδαστικής» σαν ...πλαστό! Γιατί μπορεί να κάνουν κάτι τέτοιο οι γνωστοί φόλα αντι-ΚΚΕ συντελεστές του ΙΟΥ; Τους πήρε άραγε ο πόνος να υπερασπίσουν την ΚΝΕ; Οχι φυσικά. Απλά μια και απευθύνονται σε ένα εφυέστερο κοινό, γνωρίζουν πως δεν μιλάμε για ανακοίνωση της ΚΝΕ, αλλά της «συντονιστικής» του Πολυτεχνείου στην οποία εκτός της ΚΝΕ συμμετείχαν και όλες οι άλλες αντιστασιακές δυνάμεις, μαζί φυσικά και με τον «Ρήγα Φεραίο» από τον οποίο προέρχονται. Ετσι λοιπόν προκειμένου να βγουν από την δύσκολη θέση να κάνουν κριτική στον Ρήγα ή να τα χαλάσουν με τους «αντιεξουσιαστές» φίλους τους, βάλθηκαν και αυτοί να καταστρέψουν (προς μεγάλη τους απογοήτευση φαντάζομαι) έναν από τους πιο διαδεδομένους μύθους της μεταπολίτευσης...

Το κείμενο του ΙΟΥ εδώ.

Επιμύθιο:

Η όλη θεωρεία πως το ΚΚΕ καταδίκασε σαν «προβοκατόρικη» την κατάληψη του πολυτεχνείου το ’73, στηρίζεται σε ένα έντυπο που δεν είναι του ΚΚΕ, που αναδημοσιεύει μία ανακοίνωση που δεν είναι του ΚΚΕ, και που τέλος, δεν καταγγέλλει την κατάληψη!

3 στα 3!

αναδημοσίευση από γλόμπινγκ

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ:PATTI SMITH -PEOPLE HAVE THE POWER ( Ο ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ )

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Imagine- John Lennon(Lyrics)

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΘΗΝΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Πάλης ξεκίνημα (Μ. Θεοδωράκης)

Συναυλία μετά την πτώση της Χούντας (Μ. Θεοδωράκης)

ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ;Μίκης Θεοδωράκης - Μιλώ (live - 1974)

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ:Παράγκα - Δ. Σαββόπουλος

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: The Doors - Five to One

ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ :Πάνος Τζαβέλλας - Της Νειότης

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ : Πάνος Τζαβέλλας- Ξυπνήστε