Πο­λω­νία, 28 χρό­νια μετά την αντε­πα­νά­στα­ση: Αντι­κομ­μου­νι­σμός, Φα­σι­σμός και… άγιος ο Θεός.

αναδημοσίευση από το: ΑΤΕΧΝΩΣ

           

Γρά­φει ο Νίκος Μότ­τας

   
   Ποια είναι η Πο­λω­νία 28 χρό­νια μετά την ανα­τρο­πή του σο­σια­λι­σμού και την κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­λι­νόρ­θω­ση; Ποιο ήταν τε­λι­κά το τί­μη­μα της «ελευ­θε­ρί­ας» και της «δη­μο­κρα­τί­ας» που οι τε­λά­λη­δες της αντε­πα­νά­στα­σης – με πρω­το­μά­στο­ρα τον αλή­στου μνή­μης Λεχ Βα­λέ­σα – δια­τυ­μπά­νι­ζαν που­λώ­ντας εμπό­ρευ­μα «ελ­πί­δας» στον πο­λω­νι­κό λαό; Οι πα­λαιό­τε­ροι θα θυ­μού­νται τα με­γα­λό­στο­μα συν­θή­μα­τα του Βα­λέ­σα για «αλ­λη­λεγ­γύη» και «δι­καιο­σύ­νη» στους ερ­γα­ζό­με­νους, όπως επί­σης και τις αντι­κομ­μου­νι­στι­κές νου­θε­σί­ες του συ­μπα­τριώ­τη του Κάρολ Βοϊ­τί­λα (Πάπας Ιω­άν­νης Παύ­λος ΙΙ) για μια «εναλ­λα­κτι­κή Πο­λω­νία».

   Σή­με­ρα, το «όραμα» των Βα­λέ­σα-Βοϊ­τί­λα έχει πλέον δι­καιω­θεί. Το «τυρ­ρα­νι­κό κομ­μου­νι­στι­κό κα­θε­στώς» – όπως το χα­ρα­κτή­ρι­ζαν οι ενορ­χη­στρω­τές της αντε­πα­νά­στα­σης- απο­τε­λεί μα­κρι­νό πα­ρελ­θόν. Η Πο­λω­νία είναι χώ­ρα-μέ­λος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, ο κα­πι­τα­λι­σμός ζει και βα­σι­λεύ­ει και οι πο­λω­νοί ερ­γα­ζό­με­νοι γεύ­ο­νται πλέον τους «καρ­πούς» της πο­λυ­πό­θη­της «ελευ­θε­ρί­ας»…

   Το δέ­ντρο της κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­λι­νόρ­θω­σης, άλ­λω­στε, είναι γε­μά­το από καρ­πούς: Φτώ­χεια, ανερ­γία, διά­λυ­ση κοι­νω­νι­κών κα­τα­κτή­σε­ων και τσά­κι­σμα ερ­γα­σια­κών δι­καιω­μά­των. Οι στα­τι­στι­κές έρευ­νες πι­στο­ποιούν την υπο­βάθ­μι­ση της ζωής της πο­λω­νι­κής ερ­γα­τι­κής τάξης, κά­νο­ντας σαφές ότι η κα­πι­τα­λι­στι­κή αντε­πα­νά­στα­ση του 1989-90 όχι μόνο δεν οδή­γη­σε σε κοι­νω­νι­κή πρό­ο­δο αλλά, αντί­θε­τα, έφερε τους ερ­γα­ζό­με­νους πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες πίσω.

   Από το 1989 μέχρι σή­με­ρα, υπο­λο­γί­ζε­ται πως πε­ρισ­σό­τε­ροι από 3 εκα­τομ­μύ­ρια Πο­λω­νοί εγκα­τέ­λει­ψαν τη χώρα προ­κει­μέ­νου να βρουν μια αξιο­πρε­πή ερ­γα­σία για να ζή­σουν τις οι­κο­γέ­νειες τους. Σύμ­φω­να με σχε­τι­κή έρευ­να της φι­λαν­θρω­πι­κής ορ­γά­νω­σης Szlachetna Paczka, εκα­τομ­μύ­ρια Πο­λω­νοί στε­ρού­νται κα­θη­με­ρι­νά βα­σι­κά αγαθά που την εποχή του σο­σια­λι­σμού θε­ω­ρού­νταν δε­δο­μέ­να.

   Για πα­ρά­δειγ­μα, ένας στους τρεις συ­ντα­ξιού­χους ξο­δεύ­ει ημε­ρη­σί­ως πε­ρί­που 7 ζλότι (1,65 ευρώ), ενώ μια στις δύο οι­κο­γέ­νειες με πε­ρισ­σό­τε­ρα από ένα παι­διά αντι­με­τω­πί­ζει πρό­βλη­μα στην απο­πλη­ρω­μή δα­νεί­ων και λο­γα­ρια­σμών. Μια στις πέντε οι­κο­γέ­νειες με πάνω από ένα παιδί ανα­γκά­ζε­ται να μεί­νει σε ένα και μόνο δω­μά­τιο, καθώς ένα 60% των οι­κο­γε­νειών έχει να απο­πλη­ρώ­σει του­λά­χι­στον ένα μα­κρο­πρό­θε­σμο δά­νειο. Το κα­πι­τα­λι­στι­κό «θαύμα» έχει και συ­νέ­χεια. Το 15% των οι­κο­γε­νειών με ένα άρ­ρω­στο η ανά­πη­ρο μέλος μπο­ρούν να δια­θέ­σουν μόνο 1,6 ζλότι (0,38 ευρώ) κατ’ άτομο τη μέρα! Με απλά λόγια δε μπο­ρούν να αγο­ρά­σουν ούτε μισή φραν­τζό­λα ψωμί.

           «Θα πά­ρεις σύ­ντα­ξη στον πα­ρά­δει­σο…»

   Η κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­λι­νόρ­θω­ση επι­φύ­λα­ξε ιδιαί­τε­ρη με­τα­χεί­ρι­ση στους από­μα­χους της ζωής. Μια 83χρο­νη πο­λω­νή ανα­γκά­ζε­ται να ξο­δεύ­ει 300 ζλότι (70,87 ευρώ) μη­νιαί­ως για φάρ­μα­κα, ενώ αδυ­να­τεί να πλη­ρώ­σει για πάνω από δύο ώρες θέρ­μαν­ση στο σπίτι της. Ένας άλλος ηλι­κιω­μέ­νος με καρ­κί­νο του λά­ρυγ­γα ανα­γκά­στη­κε να στα­μα­τή­σει τη δου­λειά του πριν συ­μπλη­ρώ­σει την ηλι­κία συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης. Ζει με μόλις 600 ζλότι (141 ευρώ) το μήνα, ενώ όταν ζή­τη­σε από την αρ­μό­δια κρα­τι­κή υπη­ρε­σία την σύ­ντα­ξη που δι­καιού­ται έλαβε την εξής απά­ντη­ση: «Θα πά­ρεις σύ­ντα­ξη στον πα­ρά­δει­σο».

   Ο “πρω­το­μά­στο­ρας” της αντε­πα­νά­στα­σης Λεχ Βα­λέ­σα με τον συ­μπα­τριώ­τη του Πάπα Ιω­άν­νη Παύλο ΙΙ, κατά κό­σμον Κάρολ Βοϊ­τί­λα.

   Για όσους τυχόν έχουν βια­στεί να συ­μπε­ρά­νουν πως τα πα­ρα­πά­νω δεν αρ­κούν, τους συ­νι­στού­με υπο­μο­νή. Το κα­πι­τα­λι­στι­κό «θαύμα»– το εί­πα­με- έχει και συ­νέ­χεια. Έτσι, στην Πο­λω­νία που απαλ­λά­χτη­κε από τον «ανα­χρο­νι­στι­κό κομ­μου­νι­σμό» και που το κε­φά­λαιο και το κέρ­δος ορί­ζει τις ζωές των αν­θρώ­πων, πε­ρί­που 1.5 εκα­τομ­μύ­ριο παι­διά και νέοι κάτω των 24 ετών ζούν σε συν­θή­κες φτώ­χειας. Στην Πο­λω­νία της Ε.Ε., ένα στα πέντε παι­διά στε­ρεί­ται κα­θη­με­ρι­νά τροφή, βι­βλία, παι­χνί­δια, και­νούρ­για ρούχα και πρό­σβα­ση στον οδο­ντί­α­τρο.

   Είναι στην ίδια Πο­λω­νία που, με την ανα­τρο­πή του σο­σια­λι­σμού, χι­λιά­δες οι­κο­γέ­νειες πε­τά­χτη­καν κυ­ριο­λε­κτι­κά στο δρόμο μιας και αδυ­να­τού­σαν να πλη­ρώ­σουν τα ενοί­κια. Η προ­στα­σία της στέ­γης που υπήρ­χε επί σο­σια­λι­σμού έπαψε να υπάρ­χει και οι άστε­γοι πολ­λα­πλα­σιά­στη­καν στους δρό­μους της Βαρ­σο­βί­ας και των άλλων με­γά­λων πό­λε­ων. Τα επί­ση­μα κυ­βερ­νη­τι­κά στοι­χεία για τους άστε­γους κά­νουν λόγο για 33-35.000 άτομα, ενώ ο πραγ­μα­τι­κός αριθ­μός υπο­λο­γί­ζε­ται πως είναι κατά πολύ με­γα­λύ­τε­ρος αγ­γί­ζο­ντας τους 200.000 (so­cial­watch.org).

   Ο «απε­λευ­θε­ρω­τής» Βα­λέ­σα και η συ­νο­μο­τα­ξία της «Αλ­λη­λεγ­γύ­ης» (του πε­ρί­φη­μου συν­δι­κά­του–πα­ραρ­τή­μα­τος της CIA) μπο­ρούν να είναι υπε­ρή­φα­νοι και για έναν επι­πλέ­ον λόγο. Τα ναυ­πη­γεία του Γκ­ντανσκ, όπου ο Βα­λέ­σα δη­μα­γω­γού­σε υπο­σχό­με­νος δήθεν μια κα­λύ­τε­ρη ζωή στους ερ­γά­τες, είναι πλέον σε χέρια ιδιω­τών, ενώ το 80% των ερ­γα­ζό­με­νων απο­λύ­θη­κε τη δε­κα­ε­τία του ’90. Το άλ­λο­τε λι­μά­νι-σύμ­βο­λο της σο­σια­λι­στι­κής Πο­λω­νί­ας έχει με­τα­τρα­πεί σε απο­μει­νά­ρι ναυ­πη­γεί­ου, σύγ­χρο­νο κά­τερ­γο εκ­με­τάλ­λευ­σης, με την ανερ­γία και τη φτώ­χεια να καλ­πά­ζουν στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή.

Αντι­κομ­μου­νι­σμός, Φα­σι­σμός και… άγιος ο Θεός.

   Στην ση­με­ρι­νή κα­πι­τα­λι­στι­κή Πο­λω­νία, η κοι­νω­νι­κή εξα­θλί­ω­ση πάει χέ­ρι-χέ­ρι με τον αντι­κομ­μου­νι­σμό και την ενί­σχυ­ση του φα­σι­στι­κού ρεύ­μα­τος. Βρί­σκο­ντας στή­ριγ­μα την αντι­κομ­μου­νι­στι­κή ιδε­ο­λο­γία της Ε.Ε, οι αστι­κές πο­λω­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις έχουν δεί­ξει ιδιαί­τε­ρο ζήλο στην απα­γό­ρευ­ση κομ­μου­νι­στι­κών συμ­βό­λων και τις συ­νε­χείς διώ­ξεις μελών του ΚΚ Πο­λω­νί­ας. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα απο­τε­λεί από­φα­ση δι­κα­στη­ρί­ου που, το Μάρτη του 2016, κα­τα­δί­κα­σε σε φυ­λά­κι­ση 9 μηνών μέλη του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος επει­δή «διέ­δι­δαν κομ­μου­νι­στι­κές ιδέες»!

   Βλέ­πε­τε, ο ποι­νι­κός κώ­δι­κας της νέας Πο­λω­νί­ας (άρθρο 256, παρ.1) προ­βλέ­πει φυ­λά­κι­ση και πρό­στι­μο για όποιον προ­ω­θεί δη­μό­σια «ολο­κλη­ρω­τι­κές ιδέες», στις οποί­ες ασφα­λώς το αστι­κό κρά­τος πε­ρι­λαμ­βά­νει τον κομ­μου­νι­σμό. Για τέ­τοιου εί­δους «ελευ­θε­ρία» και «δη­μο­κρα­τία»μι­λά­με στην κα­πι­τα­λι­στι­κή Πο­λω­νία της Ε.Ε. το 2017.

   Την στιγ­μή που οι κομ­μου­νι­στές διώ­κο­νται, νε­ο­να­ζι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις, όπως η ONR, διορ­γα­νώ­νουν φιέ­στες μί­σους.

   Την ίδια στιγ­μή που οι πο­λω­νι­κές αρχές διώ­κουν κομ­μου­νι­στές και το κοι­νο­βού­λιο ψη­φί­ζει νόμο για το γκρέ­μι­σμα μνη­μεί­ων της σο­σια­λι­στι­κής πε­ριό­δου, ο φα­σι­σμός πα­ρε­λαύ­νει ανε­νό­χλη­τος στους δρό­μους της Βαρ­σο­βί­ας. Τέ­τοιου εί­δους πα­ρέ­λα­ση – με την ανοχή και σιω­πη­λή στή­ρι­ξη της κυ­βέρ­νη­σης- πραγ­μα­το­ποί­η­σαν το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το στην πρω­τεύ­ου­σα μέλη και υπο­στη­ρι­κτές πο­λω­νι­κών και ξένων ακρο­δε­ξιών-φα­σι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, με αφορ­μή την επέ­τειο της πο­λω­νι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας. Η Βαρ­σο­βία, που κά­πο­τε υπήρ­ξε πόλη συ­να­δέλ­φω­σης και φι­λί­ας των λαών, με­τα­τρά­πη­κε σε φα­σι­στι­κό υπό­νο­μο που ανα­δύ­ει πλέον μπόχα φα­σι­σμού, ρα­τσι­σμού και μι­σαλ­λο­δο­ξί­ας.

   «Αγνή Πο­λω­νία, Λευκή Πο­λω­νία», «Πρό­σφυ­γες φύ­γε­τε» και «Θέ­λου­με τον Θεό» ήταν με­ρι­κά από τα συν­θή­μα­τα που κυ­ριάρ­χη­σαν στην φα­σι­στο­σύ­να­ξη της Βαρ­σο­βί­ας. Με λίγα λόγια, αντι­κομ­μου­νι­σμός, φα­σι­σμός και άγιος ο Θεός – αυτό είναι το αυγό του φι­διού που γέν­νη­σε και εξέ­θρευ­σε η κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­λι­νόρ­θω­ση. Αυτοί είναι οι καρ­ποί της αντι­κομ­μου­νι­στι­κής«σταυ­ρο­φο­ρί­ας» στην οποία ο Λεχ Βα­λέ­σα και η κα­θο­λι­κή εκ­κλη­σία, με την στα­θε­ρή αρωγή των υπε­ρα­τλα­ντι­κών τους συμ­μά­χων, επι­δό­θη­καν με ζήλο τις προη­γού­με­νες δε­κα­ε­τί­ες.

                Ο λαός θα πει την τε­λευ­ταία λέξη

   Η ίδια η πικρή πείρα που συσ­σω­ρεύ­ει χρό­νια τώρα ο πο­λω­νι­κός λαός, που εξα­πα­τή­θη­κε και προ­δό­θη­κε από τους τε­λά­λη­δες της «κα­πι­τα­λι­στι­κής ελευ­θε­ρί­ας», θα με­του­σιω­θεί κά­ποια στιγ­μή σε οργή και δράση. Οι πο­λω­νοί ερ­γα­ζό­με­νοι, όπως άλ­λω­στε και οι ερ­γα­ζό­με­νοι στις άλλες πρώην σο­σια­λι­στι­κές χώρες που ζουν στο πετσί τους τη βαρ­βα­ρό­τη­τα του κα­πι­τα­λι­σμού, αντι­λαμ­βά­νο­νται στα­δια­κά τι είχαν και τι έχα­σαν, τι τους προ­σέ­φε­ρε το σο­σια­λι­στι­κό σύ­στη­μα και τι τους στε­ρεί ο κα­πι­τα­λι­σμός. Η στιγ­μή που οι ερ­γα­ζό­με­νοι, στην Πο­λω­νία και αλλού, θα απαλ­λα­γούν από τα σύγ­χρο­να δεσμά τους, ανοί­γο­ντας και πάλι δρόμο για τον σο­σια­λι­σμό και την πραγ­μα­τι­κή δη­μο­κρα­τία, μπο­ρεί ν’ αρ­γή­σει αλλά θα έρθει.

Νίκος Μότ­τας Γεν­νή­θη­κε το 1984 στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Είναι υπο­ψή­φιος δι­δά­κτο­ρας (Phd) Πο­λι­τι­κής Επι­στή­μης, Διε­θνών Σχέ­σε­ων και Ιστο­ρί­ας. Σπού­δα­σε Πο­λι­τι­κές Επι­στή­μες από το Πα­νε­πι­στή­μιο Westminster του Λον­δί­νου και είναι κά­το­χος δύο με­τα­πτυ­χια­κών τί­τλων (Master of Arts) στις δι­πλω­μα­τι­κές σπου­δές (Πα­ρί­σι) και στις διε­θνείς δι­πλω­μα­τι­κές σχέ­σεις (Πα­νε­πι­στή­μιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δη­μο­σιευ­θεί σε ελ­λη­νό­φω­να και ξε­νό­γλωσ­σα μέσα.

50 χρόνια από την αντικομμουνιστική εγκύκλιο του Γεωργίου Παπανδρέου

Οι σύγχρονες ευθύνες των ριζοσπαστών εκπαιδευτικών

            

            Δαμασκηνός - Παπανδρέου - Σκόμπυ

Στις 11 Μάρτη του 1965, όταν στην κυβέρνηση βρισκόταν η «Ενωση Κέντρου» του Γεωργίου Παπανδρέου, στα σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης στάλθηκε από τον ίδιο, που ήταν τότε και υπουργός Παιδείας, η περιβόητη εγκύκλιος 1010, που είχε ως στόχο το τσάκισμα του μαθητικού κινήματος. Επρόκειτο για μια απροκάλυπτη αντικομμουνιστική, αντιλαϊκή επέμβαση, που επιχειρούσε να εξοβελίσει κάθε αντίσταση του κινήματος Παιδείας, με την επίκληση του «κομμουνιστικού κινδύνου», το χαφιεδισμό και την τρομοκρατία μέσω των απειλών απόλυσης αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών.

Αιχμή αυτής της εγκυκλίου ήταν το χτύπημα της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη (ΔΝΛ), που πρωτοστατούσε στους μεγάλους αγώνες για την Παιδεία.

Η εγκύκλιος έγραφε, ανάμεσα στα άλλα:

«Πανταχόθεν καταγγέλλεται ότι η Κομμουνιστική Νεολαία Λαμπράκη καταβάλλει μεγάλας προσπαθείας προσεταιρισμού μαθητών των Γυμνασίων.

Βεβαίως, εφ' όσον διεπιστώθη ποσοστόν 12% οπαδών της ΕΔΑ κατά τας τελευταίας εκλογάς, ευνόητον είναι ότι θα υπάρχουν και μαθηταί εμποτισμένοι από τας οικογενείας των με αριστεράν ιδεολογίαν.

Και αυτούς βέβαια, κατά πρώτον λόγον, θα χρησιμοποιεί η Κομμουνιστική προπαγάνδα προς προσηλυτισμόν των Νέων.

Εφιστώ διά τούτο και πάλιν την προσοχήν όλων των Καθηγητών των Γυμνασίων και τους καθιστώ υπευθύνους διά πάσαν σχετικήν δραστηριότητα της Νεολαίας Λαμπράκη.

Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Τούτο πρέπει να καταστή συνείδησις της Νέας Γενιάς.

Ο εθνικός φρονηματισμός, καθώς και η ηθική και πολιτική αγωγή των μαθητών είναι η πρώτη αποστολή του Διδασκάλου. Και εις αυτήν οφείλουν να επιδοθούν.

Τα δικά μας ιδανικά είναι τα ιδανικά του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (Εθνική και Πολιτική) και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΓΑΠΗ και ΘΥΣΙΑ. Αυτά είναι τα ιδεώδη μας και μ' αυτά πρέπει να εμποτισθή η Νέα Γενεά, ΕΛΛΑΣ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Αληθής Δημοκρατία.

Πάσα εκτροπή πρέπει να κολάζεται αυστηρότατα. Κι αν συμβή να υπάρξουν διδάσκαλοι όχι ανήκοντες, αλλά και απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν δεν έχουν θέσιν εις την Εκπαίδευσιν.

Οσοι πιστεύουν εις τα Ιδεώδη των τα υπερασπίζουν. Και την υπεράσπισιν των ιδανικών μας και την έμπνευσιν της Νέας Γενεάς, έχει αναθέσει η Ελληνική Δημοκρατία εις τον Εκπαιδευτικόν κόσμον.

Γνωρίζω ότι έχουν μέχρι τούδε εκδοθή υπό του Υπουργείου Παιδείας πολλαί σχετικαί εγκύκλιοι. Αλλά επεθύμουν, λόγω της μεγάλης σοβαρότητος του θέματος, να επικοινωνήσω και εγώ προσωπικώς μεθ' υμών.

Παρακαλώ όπως εις το τέλος εκάστου μηνός υποβάλλητε (Υπουργείον Παιδείας - Γραφείον Υπουργού) εμπιστευτικώς σχετικήν έκθεσιν».

Το κλίμα που κυριάρχησε μετά την εγκύκλιο είναι αποκαλυπτικό. Στις αρχές Απρίλη 1965 αποβλήθηκαν διά παντός απ' όλα τα γυμνάσια της Ηπείρου δύο μαθητές, επειδή είχαν πάρει μέρος στην υποδοχή του Μ. Θεοδωράκη, προέδρου της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη. Ακολούθησαν και άλλες αποβολές από τα Γυμνάσια Ιωαννίνων, Αρτας, Κομοτηνής, Καβάλας κ.ά. Ο Γ. Παπανδρέου δήλωσε: «Η διά παντός αποβολή από το γυμνάσιο Ιωαννίνων δύο κομμουνιστών μαθητών αποτελεί παράδειγμα για τον εκπαιδευτικόν κόσμον της χώρας, διδάσκοντας και διδασκομένους. Η οργάνωσις της κομμουνιστικής νεολαίας Λαμπράκη δεν επιτρέπεται να εισδύση εις τα σχολεία. Αι κυρώσεις θα είναι σκληρόταται» (Σπ. Λιναρδάτου: «Από τον εμφύλιο στη χούντα», τ. Ε', σελ. 173).

Την ίδια περίοδο, η κυβέρνηση Κέντρου προχώρησε σε μια σειρά αλλαγές, προκειμένου να προσαρμόσει την εκπαίδευση στις ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα. Ετσι, την ίδια περίοδο είχαμε αφενός την προσπάθεια ιδεολογικής θωράκισης του κράτους και της εκπαίδευσης και από την άλλη μεταρρυθμίσεων που συνιστούσαν εκσυγχρονισμό για την αστική εκπαίδευση.

Υπάρχει ομοιότητα με σήμερα;

Προφανώς, η γενική τάση δεν είναι αυτή. Εγκύκλιοι τέτοιου είδους δεν στέλνονται στα σχολεία. Ο κομμουνισμός δεν αντιμετωπίζεται ευθέως εχθρός του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Παρά τις μεγάλες διαφορές, υπάρχουν και ορισμένες ομοιότητες. Ετσι, το 1965 στην εγκύκλιο 1010 γράφεται: «Παρακαλώ όπως εις το τέλος εκάστου μηνός υποβάλλητε (Υπουργείον Παιδείας - Γραφείον Υπουργού) εμπιστευτικώς σχετικήν έκθεσιν», και το 2014 σε αντίστοιχη εγκύκλιο διαβάζουμε: «Στα πλαίσια αυτά να ζητείται η συμβολή των εκπαιδευτικών του σχολείου οι οποίοι κατά κανόνα γνωρίζουν την ταυτότητα όσων πρωταγωνιστούν στις καταλήψεις».

Το βασικό στοιχείο της ομοιότητας απορρέει από το γεγονός ότι η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας έχει απόλυτη, καθαρή και ταξικότατη συναίσθηση του ρόλου που πρέπει να παίξουν τα στελέχη της εκπαίδευσης. Προσδιορίζει με σαφήνεια τις ευθύνες τους απέναντι στην υλοποίηση αυτών των κατευθύνσεων που κάθε φορά προσδιορίζουν τον πυρήνα της αστικής πολιτικής. Το 1965 ήταν η υπεράσπιση του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, τη δεκαετία του 2000 ήταν η υπεράσπιση των κάλπικων αστικών αξιών, της ανταγωνιστικότητας, της επιχειρηματικότητας, η σαφώς πιο επεξεργασμένη αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου κ.ά. Σε κάθε περίπτωση, όμως, παντού και πάντα, οι αστικές κυβερνήσεις με το πρόσχημα μιας δήθεν ουδετερότητας, στην ουσία ξεκάθαρης ταξικότητας, μιλούν για την ανάγκη να φύγουν τα κόμματα από τα σχολεία, χτυπώντας κατευθείαν στην παρέμβαση των ταξικά προσανατολισμένων δυνάμεων.

Η ίδια η επικαιρότητα δίνει πλούσιες ευκαιρίες, για να ξεδιπλωθεί πιο συστηματικά η παρέμβαση του κομμουνιστή, του ριζοσπάστη εκπαιδευτικού στο σχολείο. Να αποκτήσει πολυμορφία, δυνατότητα επίδρασης στις νεανικές συνειδήσεις η ρηξικέλευθη, βαθιά ανθρώπινη και επιστημονική κομμουνιστική ιδεολογία. Να έρθουν σε επαφή οι νέοι με οράματα και αξίες που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον ορθολογισμό και την επιστήμη στην κατάκτηση της σκέψης και τη διαμόρφωση της συνείδησης των νέων παιδιών και που καμία σχέση δεν έχουν με τη λεγόμενη «κομματικοποίηση» του σχολείου. Αλλωστε, η αστική τάξη, χαρακτηρίζοντας ως «κομματικοποίηση» τη διάδοση αυτών των αξιών και οραμάτων, επιχειρεί να παρουσιάσει τη δική της, μέσω του κράτους της, ενεργητική δράση στο σχολείο ως φυσική νομοτέλεια, να αποκλείσει κάθε πιθανότητα να διαπεράσει το περιεχόμενο και τις λειτουργίες του σχολείου η ζωντανή πραγματικότητα της ταξικής πάλης.

Μπροστά σε αυτό το καθήκον, παίρνοντας όλα τα απαραίτητα ιδεολογικά και οργανωτικά μέτρα, οι κομμουνιστές εκπαιδευτικοί θα μετρηθούμε άμεσα με ορόσημο την 70ή επέτειο από την Αντιφασιστική Νίκη, αλλά και συμβάλλοντας ουσιαστικά στην προσπάθεια της ΚΝΕ με τα μαθητικά Φεστιβάλ και τις συλλογικές εργασίες της ΚΝΕ που βρίσκονται σε εξέλιξη.

                                       Ριζοσπάστης 12-3-2015

Κ.

Η θλιβερή κατάντια Τζιμάκου και Αγγελάκα

"Καλλιτέχνες" στην υπηρεσία του συστήματος 

    

Θλιβερές καλλιτεχνικές μετριότητες. Που κάποτε, ίσως, να έβγαλαν ένα-δυο ωραία τραγούδια. Που κάποτε, ίσως, να είχαν χιούμορ. Που, κάποτε, το έπαιζαν "εναλλακτικοί" μουσικοί, απέναντι στο κατεστημένο της μουσικής βιομηχανίας. Σήμερα, προκαλούν μόνο θυμηδία και θλίψη. Αναφερόμαστε στον Τζίμη Πανούση και το Γιάννη Αγγελάκα. Δύο υποτιθέμενους "αντάρτες" της ελληνικής μουσικής σκηνής. Δύο καλλιτέχνες που όσο περνάει ο καιρός αποδεικνύουν πόσο ψεύτικοι υπήρξαν. Πόσο ενσωματωμένοι είναι, μέχρι τα μπούνια, στο σύστημα που τους τρέφει.
Οι δύο αυτοί "κύριοι", λοιπόν, έβγαλαν ένα "τραγούδι". 

Ένα τραγούδι χυδαιότητας και ανοησίας. Ένα μουσικό λίβελο ενάντια στο ΚΚΕ που κυκλοφορεί με το περιοδικό ΜΕΤΡΟ (αλήθεια, ποιός εκδίδει το εν λόγω περιοδικό;). Δώστε βάση στους στίχους του αντικομμουνιστικού μουσικού λίβελου που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γραφτεί απ' τον φασίστα χρυσαυγίτη "μουσικό" Μπούκουρα... 

Αηδιάστε ελεύθερα:

Αριστεριτζηδες πυροσβεστες
εργατοπατερες του λαου
λοβοτομημενες μαριονετες
του υπαρκτου του σουρεαλισμου

Απ' του Αρη τα ενδοξα τα χρονια
στους χιλιαστες του Περισσου
με τις ξυλινες καταγγελιες
του κοινοβουλιου η μαιμου

με τις κρατικες επιδοτησεις
τους μισθους ντροπης των βουλευτων
πλαι πλαι μαζι με χρυσαυγιτες
ορντινατσα των καπιταλιστων

Απ' της Βαρκιζας την κωλοτουμπα
που εδωσε τα οπλα στα σκυλια
οι σφραγιδοκρατες νταβατζηδες
κοροιδευουνε την εργατια

Η ξεφτίλα σε όλο της το μεγαλείο. Οι καλλιτεχνικές ορντινάτσες του συστήματος, οι ψευτοεναλλακτικοί αυτοί μουσικοί (Τζιμάκο, πόσο είπαμε έχει το μπουκάλι στα κέντρα που εμφανίζεσαι;) ξαναχτυπούν. Με όπλο τη μουσική χύνουν το δηλητήριο τους ενάντια στο ΚΚΕ, δίνοντας εξετάσεις στα αφεντικά που τόσα χρόνια χρηματοδοτούν τη δισκογραφική τους μετριότητα. 
Άξιος ο μισθός σας ρετάλια.

                    Αναδημοσίευση από Revolution Now

Η Καθημερινή «ξαναχτυπά»

Οι δήθεν διώξεις του Στάλιν κατά του Ελληνισμού κι η απροκάλυπτη παραχάραξη  της ιστορίας από τον  κ. Βλάση Αγτζίδη

Δύο βδομάδες μετά το άρθρο του Στ. Κασιμάτη στην «Καθημερινή» (28/11/2013), στο οποίο επιχείρησε δήθεν να αποκαταστήσει την «αίσθηση του μέτρου» σχετικά με την «ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα του Μνημονίου», ξεθάβοντας από το βούρκο της Ιστορίας τα περί «σταλινικού λιμού» στην Ουκρανία, η ίδια εφημερίδα «ξαναχτύπησε», επιστρατεύοντας τον γνωστό «σταλινολόγο» Βλ. Αγτζίδη.
Ακολούθως, σε άρθρο του στην «Καθημερινή» στις 15/12/2013 με τίτλο «Η "Ελληνική Επιχείρηση" του Στάλιν», ο κ. Αγτζίδης αναπαρήγαγε για μια ακόμη φορά τη χιλιοειπωμένη όσο και σάπια αντικομμουνιστική προπαγάνδα περί «οργανωμένης εξόντωσης των Ελλήνων της ΕΣΣΔ, με δεκάδες χιλιάδες θύματα». Στηριζόμενος και πάλι σε μηδαμινά στοιχεία, έγραψε για «διώξεις» που «συμπεριέλαβαν όλους (!) τους άρρενες Έλληνες ανεξάρτητα από την πολιτική και κοινωνική τους θέση». «Υπολογίζεται», λέει, «ότι η Ασφάλεια συνέλαβε 15.000 πολίτες ελληνικής καταγωγής», μόνο κατά τη διάρκεια της περιβόητης «Ελληνικής Επιχείρησης» στις 15/12/1937, όταν –σύμφωνα με τον ίδιο- όλοι οι Έλληνες της ΕΣΣΔ μπήκαν συλλήβδην στο στόχαστρο του Στάλιν.
Ο κ. Αγτζίδης προσπαθεί για μια ακόμη φορά, μέσα από μια αποσπασματική, επιφανειακή, πλήρως κακοποιημένη και διαστρεβλωμένη εκδοχή της ιστορικής διαδρομής των Ελλήνων της ΕΣΣΔ, να μας πείσει πως η Σοβιετική Ένωση είχε κάποια μεταφυσικού τύπου εμμονή με τους Έλληνες, φτάνοντας στο σημείο να κάνει λόγο ακόμα και για «γενοκτονία». Στην προσπάθειά του αυτή απογυμνώνει τα γεγονότα (της περιόδου 1937-1939 και γενικότερα) από τα αίτια που τα δημιούργησαν, παρερμηνεύοντάς τα ως «φυσική» απόρροια ενός παράλογου, αιμοσταγούς καθεστώτος. Ωστόσο, οι ενέργειες από πλευράς σοβιετικού κράτους την επίμαχη περίοδο είχαν συγκεκριμένα αίτια και σκοπούς, που καθορίζονταν από το χαρακτήρα και την όξυνση της ταξικής πάλης στις δοσμένες ιστορικές συνθήκες, την άνοδο του φασισμού και την απειλή του πολέμου.1
Η πραγματική εικόνα των Ελλήνων της ΕΣΣΔ απέχει παρασάγγας από εκείνη που θέλει να παρουσιάσει ο αντικομμουνισμός στο πλαίσιο της γενικότερης πολεμικής του γύρω από το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε. Οι Έλληνες, ως εθνική μειονότητα, διέπρεψαν σε όλα ανεξαιρέτως τα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας, στις Τέχνες, τις Επιστήμες, τα Γράμματα, τον Αθλητισμό κλπ. Μορφές του σοβιετικού και παγκόσμιου πολιτισμού, όπως οι Οδυσσέας Δημητριάδης (στη Μουσική) και ο Αλέξανδρος Σγουρίδης (στον Κινηματογράφο), διέγραψαν τα πρώτα βήματα της λαμπρής τους καριέρας στην κατά τ’ άλλα «ανήσυχη» δεκαετία του 1930. Το 1939 πάνω από 1 στους 10 Έλληνες στην ΕΣΣΔ είχε ανώτατη μόρφωση.
Ο ποντιακός ελληνισμός μετείχε ενεργά στις κοινωνικές διεργασίες, σε όλες τις περιόδους και πτυχές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (στην κολεκτιβοποίηση, εκβιομηχάνιση κ.ο.κ.). Οι Έλληνες κατείχαν από τα υψηλότερα ποσοστά ένταξης στο ΚΚ και συμμετοχής στις εκλογές. Ιδιαίτερα δε οι Ελληνίδες, οι οποίες απέκτησαν για πρώτη φορά ισονομία ή το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» στην ΕΣΣΔ και όχι στην Ελλάδα. Οι Έλληνες απέδειξαν έμπρακτα το ποιόν της σχέσης τους με τη σοβιετική εξουσία, όταν με ηρωισμό και αυταπάρνηση ρίχτηκε στα πεδία των μαχών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπερασπιζόμενοι τη σοσιαλιστική τους πατρίδα, ακόμα και με τίμημα την ίδια τους τη ζωή. Ορισμένες αναφορές κάνουν λόγο μέχρι και για 13.000 Έλληνες που πολέμησαν στα μέτωπα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου μόνο από τη Γεωργία. Εννιά εξ αυτών τιμήθηκαν με τον ύψιστο τίτλο του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης». Θα μάχονταν όλοι αυτοί για μια χώρα που τους αντιμετώπιζε ως «ξένους», ως «εχθρούς»; Θα έδιναν τη ζωή τους για ένα καθεστώς που όλο το προηγούμενο διάστημα δήθεν τους καταδυνάστευε, τους δίωκε, τους εξόντωνε; Ακόμη και η στοιχειώδης λογική ενίσταται στις απαράδεκτες ιστορικές διαστρεβλώσεις του αντικομμουνισμού.
Δυστυχώς, για τον κ. Αγτζίδη και την «Καθημερινή», που προσπαθούν να ψαρέψουν σε θολά νερά, τα αρχειακά δεδομένα για τις διώξεις της περιόδου 1937-1939 έχουν ερευνηθεί εκτενώς και είναι δημοσιευμένα από το 1993 κιόλας σε πολλά επιστημονικά περιοδικά της Δύσης, όπως το αμερικανικό «Historical Review» ή το «L’ Historie» του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας. Τα δεδομένα αυτά προσφέρουν μια σειρά ακράδαντων στοιχείων που αποδομούν από τα θεμέλιά τους τις διάφορες «θεωρίες» περί «εθνικών διώξεων» στην ΕΣΣΔ.2
Ποιους και πόσους Έλληνες επηρέασαν τα έκτακτα μέτρα της περιόδου 1937-1939; Τα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία που προκύπτουν από τα Σοβιετικά Κρατικά Αρχεία, επιβεβαιώνονται και ειδικά για τους Έλληνες από τα αντίστοιχα ελληνικά. Συγκεκριμένα, τα αρχεία του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών (φάκελος 143/β του 1939) κάνουν λόγο για μόλις 2.177 συλληφθέντες έως το 1939, εκ των οποίων μόνο οι 86 αντιμετώπιζαν κατηγορίες επί παραβάσει του άρθρου 58 για αντεπαναστατική δράση. Τα στοιχεία της NKVD για τους συλληφθέντες ανά εθνότητα μιλούν για 1.291 συλλήψεις το 1937 και 2.171 το 1938 (συλλήψεις, όχι καταδίκες). Σύμφωνα με τις αναφορές του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών τουλάχιστον το 1/3 εξ αυτών αφέθηκαν ελεύθεροι άμεσα. Ο ισχυρισμός επομένως πως την εν λόγω περίοδο συνελήφθησαν όλοι οι ενήλικες άρρενες Έλληνες, εκ των οποίων μάλιστα ελάχιστοι γλίτωσαν, αποτελεί τουλάχιστον ένα κραυγαλέο ψέμα. Η πλέον συνήθης κατηγορία που προέκυπτε επανειλημμένα στις αιτήσεις των ίδιων των ομογενών στην πρεσβεία της Μόσχας αφορούσε την παράνομη κατοχή και διακίνηση συναλλάγματος, καθώς και το μαύρο εμπόριο.3
Υπήρχαν και Έλληνες που πολέμησαν στην αντίπερα όχθη της ταξικής πάλης; Η απάντηση είναι πως ναι, υπήρχαν. Χαρακτηριστική είναι η αίτηση του Αλέξιου Ελευθεριάδη προς τις προξενικές αρχές (22 Σεπτέμβρη 1935), που αναφέρει συγκεκριμένα: «Πλην εάν εγώ απηλλάγην εκ των δεινών της Κομμουνιστικής Ρωσίας υπάρχουν εκεί οικογένειαι υποφέρουσι τα πάνδεινα διότι είναι εχθροί του Κομμουνιστικού καθεστώτος. Οι άνθρωποι ούτοι υπό την ηγεσία μου κατ’ επανάληψιν εξεγερθέντες τα έτη 1929 και ιδίως κατά τα έτη 1931-1932 έστρεψαν τα όπλα κατά των κομμουνιστών, πλην όμως δεν είχον την τύχην να ιδούν τας προσπάθειάς των ευδοκιμούσας…».4
Όλα τα παραπάνω, βεβαίως, η ιστορική αλήθεια, δεν είναι παρά «ψιλά γράμματα» για τους εργολάβους του αντικομμουνισμού, που συνεχίζουν χωρίς ενδοιασμούς στη μακρόχρονη και «δοκιμασμένη» λογική του «πες, πες, κάτι θα μείνει»…

Παραπομπές:

1. Βλ. αναλυτικά Γκίκας Α., «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2007, κεφ. 6.
2. Βλ. Getty J. A., Rittersporn G. T., Zemskov V. N. (1993) «Victims of the Soviet Penal System in the pre-war Years: A First Approach on the Basis of Archival Evidence», στο «American Historical Review», τόμος 98, τεύχος 4 Οκτώβρη. Πρόκειται για μια ανάλυση των σχετικών αρχειακών δεδομένων που περικλείονται στα GARF (Κρατικά Αρχεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας) και TsGAOR (Κεντρικά Κρατικά Αρχεία της Οκτωβριανής Επανάστασης της ΕΣΣΔ).
3. Για τα Σοβιετικά Αρχεία βλέπε: GARF και TsGAOR στο Getty J. A., Rittersporn G. T., Zemskov V. N. (1993) και στο Pohl J. O. (1999) «Ethnic cleansing in the USSR, 1937-1939» (Westport: Greenwood Press) σελ. 123, Khaustov V. N. (1997) «Deiatel’nost organov gosudarstvennoi bezopastnosti NKVD SSSR (1934-1941gg.)» (Moscow: Dokt. diss. ist. nauk. Academia FSB RF) σελ. 482-483. Για τα ελληνικά: Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο του Υπουργείου των Εξωτερικών, Φάκελοι 143/Β του 1939 και 43 του 1940.
4. Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο Υπουργείου Εξωτερικών, Φάκελος 45.5 του 1936.

Ρίχνουν χρήμα για να ταυτίσουν τον κομμουνισμό με το φασισμό

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΜΝΗΜΗ»


Χρήμα με ουρά διαθέτει η ΕΕ και προωθεί στην αγορά η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να προπαγανδιστεί και στη χώρα μας το κατάπτυστο αντικομμουνιστικό μνημόνιο, με το οποίο επιχειρείται να ταυτιστεί η ναζιστική θηριωδία με τον κομμουνισμό και τις σοσιαλιστικές χώρες. 

Το σχετικό πρόγραμμα απευθύνεται σε δήμους πανεπιστήμια και ΜΚΟ που καλούνται να οργανώσουν εκδηλώσεις με αντίτιμο 100.000 ευρώ για κάθε ανάλογο έργο. Πρόκειται για μια χυδαία και κατάπτυστη προσπάθεια, η οποία δείχνει πού στοχεύουν, τι πραγματικά τους ενοχλεί. Αλλοιώνοντας την ιστορική μνήμη, πασχίζουν να ακρωτηριάσουν ριζοσπαστικές, αγωνιστικές διαθέσεις, προς ισχυροποίηση της εξουσίας των μονοπωλίων, ώστε με το λαό υποταγμένο τίποτε να μην απειλεί την κυριαρχία τους.

Σύμφωνα με έγγραφο που διακινείται από το υπουργείο Εσωτερικών και απευθύνεται σε αποκεντρωμένες διοικήσεις, δήμους και περιφέρειες της χώρας, πανεπιστήμια και ΤΕΙ, επιμελητήρια, ΜΚΟ, άλλους φορείς, βρίσκεται ήδη σε φάση επιλογής φορέων το ευρωενωσιακό πρόγραμμα «Ευρώπη για τους Πολίτες, 2014 - 2020». Το ενδιαφέρον του προγράμματος εντοπίζεται στο σκέλος του που ονοματίζουν «Ευρωπαϊκή Μνήμη». Περιγράφοντάς το οι αρμόδιοι αναφέρουν:
«Τα επιδοτούμενα έργα αντανακλούν τις αιτίες της ανάδυσης των ολοκληρωτικών καθεστώτων στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία (ναζισμός, φασισμός, σταλινισμός και ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα). Επίσης, στο πλαίσιο αυτού του σκέλους, θα επιδοτηθούν έργα που αφορούν σημαντικές στιγμές της πρόσφατης ευρωπαϊκής Ιστορίας, οι οποίες υπογραμμίζουν και ενθαρρύνουν την ανοχή, την αμοιβαία κατανόηση, το διαπολιτισμικό διάλογο και τη συμφιλίωση.

Τα έργα υλοποιούνται από διάφορους τύπους οργανισμών (τοπικές αρχές, ΜΚΟ, ερευνητικά ιδρύματα κ.ά.) αναπτύσσοντας διάφορους τύπους δράσεων (ερευνητικές, άτυπες μορφές εκπαίδευσης, δημόσιες συζητήσεις, εκθέσεις κ.ά.) καιεμπλέκοντας πολίτες από διαφορετικές ομάδες - στόχους.Το σύνολο των έργων θα πρέπεινα υλοποιούνται σε διεθνικό επίπεδο (δημιουργία και λειτουργία διεθνικώνσυμπράξεων και δικτύων) με ξεκάθαρη ευρωπαϊκή διάσταση.
Οι επιλέξιμοι φορείς και εταίροι των έργων: δημόσιες τοπικές/περιφερειακές αρχές, ΜΚΟ με νομική προσωπικότητα αναγνωρισμένη σε επιλέξιμη χώρα.Μέγιστη επιδότηση: 100.000 ευρώ. Μέγιστη διάρκεια δράσεων: 18 μήνες».
Στο πρόγραμμα μπορούν να συμμετάσχουν «όλοι οι κοινωνικοί φορείς που προωθούν την ευρωπαϊκή ιδιότητα του πολίτη και ειδικότερα: Τοπικές και Περιφερειακές Αρχές. Επιτροπές Αδελφοποίησης. Ερευνητικοί οργανισμοί της ευρωπαϊκής δημόσιας πολιτικής (δεξαμενές γνώσης). Οργανώσεις της Κοινωνίας Πολιτών. Οργανώσεις ερευνητικές, νεολαίας και εκπαιδευτικές».
Επομένως, ένας δήμος, μια περιφέρεια, μια σχολή ή ένα επαγγελματικό επιμελητήριο, μια από τις περιλάλητες ΜΚΟ θα εισπράξουν καθένας τους από την ΕΕ 100.000 ευρώ ζεστό παραδάκι, ώστε να συμμετάσχουν σε δίκτυα που θα απλώνονται παντού στην ΕΕ, θα επικεντρώνουν στα μυαλά πολιτών - στόχων, προκειμένου με σεμινάρια, εργαστήρια, διαλέξεις κι εκθέσεις, αναπαράγοντας όλη τη συστημική προπαγάνδα, τη χαλκευμένη στα καταγώγια μυστικών υπηρεσιών τύπου CIA περί «εγκλημάτων του κομμουνισμού» (βλ. μια σειρά χιλιοειπωμένα παραμύθια ήδη από την εποχή του Χίτλερ και τον ίδιο τον Γκέμπελς, όπως το Κατίν και ο λιμός της Ουκρανίας) να δηλητηριάσουν τη συνείδησή του λαού, να ταυτίσουν την πανανθρώπινη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού με το γέννημα - θρέμμα του καπιταλιστικού συστήματος, τον ναζισμό - φασισμό και τις θηριωδίες του.
Μια επιχείρηση που χτυπά την ιστορική μνήμη ακριβώς για να ακρωτηριάσει τις αγωνιστικές διαθέσεις του ελληνικού λαού και των άλλων λαών της ΕΕ σήμερα και αύριο. Να αμβλύνει τον όποιο ριζοσπαστισμό αναπτύχθηκε και μπορεί να αναπτυχθεί παραπέρα. Να αποκόψει (εν μέσω κρίσης του συστήματος και επιβολής άγριων αντιλαϊκών μέτρων προκειμένου να την περάσουν αλώβητα τα μονοπώλια) τα λαϊκά στρώματα από τους πρωτοπόρους εργάτες, τους μπροστάρηδες διαχρονικά των λαϊκών αγώνων, τους κομμουνιστές.
Μια ύβρις κιόλας απέναντι στα εκατομμύρια των νεκρών κομμουνιστών, ανθρώπων που θυσίασαν την ίδια τους τη ζωή, αγωνιζόμενοι ενάντια στις ορδές του ναζισμού και φασισμού, τις υποστηριζόμενες και εξοπλισμένες από τα μονοπώλια της εποχής όπως η Κρουπ, η Ford, η General Motors (μέσω της θυγατρικής της Opel και όχι μόνο), η General Electric, η Standard Oil (η σημερινή Exxon-Mobil), η IBM, η ΙΤΤ (η σημερινή ΑΤ&Τ), η Τράπεζα Chase Manhattan και πολλοί άλλοι.
Βιομήχανοι που βρήκαν τον καλύτερο σύμμαχό τους στο ναζισμό καθώς όπως είπε ο ίδιος ο Γ. Κρουπ, 26 Ιανουαρίου 1934: 

«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!)».
Υπάρχει προϊστορίαΤου ευρωπαϊκού προγράμματος, το κατάπτυστο περιεχόμενο του οποίου αποκαλύπτει σήμερα ο «Ρ», είχαν προηγηθεί πολλές άλλες τέτοιες προσπάθειες. Ενδεικτικά: Τέλη του 2005 με αρχές του 2006 προωθήθηκε το περίφημο αντικομμουνιστικό μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τον Φλεβάρη του 2006 εγκρίθηκε από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η έκθεση με τίτλο «Πολίτες για την Ευρώπη» που υιοθετούσε το πνεύμα του αντικομμουνιστικού μνημονίου, αφού περιείχε τροπολογίες που εξίσωναν το φασισμό με τον κομμουνισμό. Το Μάρτη του 2008, ευρωβουλευτές της «σοσιαλιστικής» ευρωομάδας ζητούσαν από την Κομισιόν να «σκύψει» στα «εγκλήματα γενοκτονίας, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα», και συγκεκριμένα απ' το «ναζιστικό και το σταλινικό».
Ακολούθησε η προσπάθεια ΕΕ, Συμβουλίου της Ευρώπης και ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη), να καθιερώσουν την 23η Αυγούστου σαν «γιορτή» για την ανατροπή του σοσιαλισμού, καταδικάζοντας ταυτόχρονα το σοσιαλισμό και το λεγόμενο «σταλινισμό». Τον Δεκέμβρη του 2011, η ίδια η Κομισιόν ομολόγησε ότι προωθεί «σε εύθετο χρόνο» νομοθετικά μέτρα για την ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Σε απάντησή της προς τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ σημείωνε: «Σε αυτό το στάδιο δεν πληρούνται ακόμα οι προϋποθέσεις για να γίνει χρήση αυτής της δυνατότητας, αλλά θα επανεξετάσει το θέμα σε εύθετο χρόνο». Ομως, για να μη χάνεται πολύτιμος χρόνος η Επιτροπή τόνιζε: «Ολα τα απολυταρχικά καθεστώτα καταλήγουν σε παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ότι το να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη των εγκλημάτων αυτών αποτελεί συλλογικό καθήκον ως ένδειξη τιμής και σεβασμού απέναντι σε όλα τα θύματα. Η Επιτροπή είναι διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει τα χρηματοδοτικά της προγράμματα προς τούτο, ιδίως τη δράση "Ενεργός ευρωπαϊκή μνήμη" του προγράμματος "Ευρώπη για τους πολίτες", σκοπός της οποίας είναι να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη των θυμάτων του ναζισμού και του σταλινισμού». Ο,τι προωθείται τώρα και εδώ.
                                   
                                              Ριζοσπάστης 19-10-2013

Αγαπημένο μου αντικομμουνιστικό ημερολόγιο: Ιούνιος 2013

     

5 Ιουνίου 2013: 

Mao.gr: Το ΠΑΜΕ στηρίζει τις κινητοποιήσεις στην 
Τουρκία αλλά "γύρισε την πλάτη" στους αγανακτισμένους 
της Ελλάδας (και πώς το έκανε αυτό)

10 Ιουνίου 2013: 

Σβήσιμο των κομμουνιστικών συμβόλων του TKP σε 
αφίσα του ΣΕΚ

13 Ιουνίου 2013: 

Κόψιμο του σήματος του 902 από τη Digea 
(και σχετικό εσωτερικό σημείωμα με οδηγίες για 
όσους διαμαρτύρονται)

19 Ιουνίου 2013:

IEfimerida (Μαρινάκης): Η Παπαρήγα έδωσε 
συγχωροχάρτι στον Καραμανλή για τη δολοφονία 
Λαμπράκη, τον αποκάλεσε μεταρρυθμιστή, 
χειροκροτήθηκε από την ΝΔ

20 Ιουνίου 2013: 

Έθνος (Μπόμπολας), Βήμα (Ψυχάρης/ΔΟΛ), 
Ημερησία (Μπόμπολας), Star (Βαρδινογιάννης), 
Χρυσή Αυγή, TVXS, Ζούγκλα, Lifo: Αναπαραγωγή 
του συκοφαντικού ρεπορτάζ της IEfimerida

27 Ιουνίου 2013: 

OnAir24, axortagos: "Εξαρθρώθηκε κύκλωμα 
διακίνησης ναρκωτικών στα γραφεία του ΚΚΕ 
στον Περισσό"

                              Από Lenin Reloaded