ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

'Eργο πλημμυρισμένο από «το φως κάθε δίκαιας πράξης»

Είκοσι χρόνια από το θάνατο του μεγάλου ποιητή

«Νικηφόρε, όσα τραγούδησες σε τραγουδάνε

 Ποτέ δε λείπεις

 Πάντα παρών στο πόστο σου

 στη μέσα πύλη της Ελλάδας, ορθός

 με τη λόγχη του στίχου σου

 ευγενικός δακρυσμένος φρουρός της Ποίησης και της Ελευθερίας».

Μ' αυτούς τους στίχους τελειώνει το ποίημα που έγραψε στις 25 Ιούνη 1974 ο Γιάννης Ρίτσος για να τιμήσει τον «μόνιμο συνομιλητή με τον ήλιο» ποιητή, φίλο και συναγωνιστή του Νικηφόρο Βρεττάκο. Εχοντας αφιερώσει τη ζωή και τη δημιουργία του στο μετερίζι της αλήθειας, ο Νικηφόρος Βρεττάκος - αυτές τις μέρες (4/8) συμπληρώνονται 20 χρόνια από θάνατό του - υπήρξε μια από τις κορυφαίες μορφές της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Η ποίησή του, πλημμυρισμένη από βαθύ ανθρωπισμό, συνδυάζει το ρεαλισμό με τη λυρική έξαρση. Και μαζί μ' αυτά τη βαθυστόχαστη κριτική ματιά, με την απόλυτη συναίσθηση ότι ασκεί υπεύθυνα ένα πολύ σημαντικό κοινωνικό λειτούργημα, το λειτούργημα του πνευματικού δημιουργού. Το φως που πλημμυρίζει το έργο του σαν έννοια και σαν λέξη, δεν ήταν για εκείνον μόνο το φως του ήλιου, αλλά και «το φως κάθε δίκαιας πράξης». Το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργίας του ανθίζει σε χρόνια δραματικά για τον τόπο μας, σε συνάρτηση με τη γενικότερη πορεία της ανθρωπότητας. Ο ίδιος πίστευε πως «ο ποιητής δεν είναι ένα άτομο ξεκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο...Δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τη ζωή, από τα φαινόμενα, από τα γεγονότα, από τις παραστάσεις της. Είτε το θέλει είτε όχι είναι φτιαγμένος από τη "μοίρα" του να είναι ο ευαίσθητος δέκτης τους». Και αυτό το αποδεικνύει μέσα από το μεγάλο έργο του.

Με τον τρόπο του και τη μεγάλη ευαισθησία του παίρνει θέση απέναντι σε όσα συντελούνται γύρω του. Στα δύσκολα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής και της Αντίστασης στάθηκε στο πλευρό του μαχόμενου λαού. Η ένοπλη ιμπεριαλιστική επέμβαση το Δεκέμβρη του 1944 και ο αγώνας του λαού της Αθήνας να διαφεντέψει τη μοίρα του τόπου γίνεται η πηγή έμπνευσης της μεγάλης ποιητικής του σύνθεσης «33 μέρες» - γραμμένη σε πεζό - που αποτελεί ύμνο στους αγώνες του θρυλικού λόχου φοιτητών «Λόρδος Βύρων».

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος με παιδιά μουσικούς - χορωδούς του Πολιστιστικού Συλλόγου της γενέτειράς του. Φωτογραφία από το βιβλίο του Πέτρου Λιακάκου «Η Μικρή μας Πόλη» (Κροκεές - Λεβέτσοβα)

Όμως και αργότερα, κάτω από άλλες συνθήκες, οι σκέψεις, η αγωνία του ποιητή απέναντι στη βαριά «μοίρα» του άνεργου ή του εργάτη μέσα σ' ένα εκμεταλλευτικό σύστημα, βρίσκουν έκφραση σε στίχους όπως:

«Του εργοστασίου η πόρτα είναι από σίδερο. Εχει

στο μέσο δυο κάγκελα. Πίσω απ' τα κάγκελα

δυο μάτια που σφάζουν. Ο επιστάτης κοιτάζει

την ουρά των ανθρώπων που στέκονται απ' έξω -

μια σειρά σταυρωμένα χέρια και πρόσωπα.

Κάνουν μια κίνηση όλοι μαζί,

στυλώνουν τ' αυτιά, κρατούν την ανάσα ν' ακούσουν.

"Μεσημέριασε. Ο κύριος διευθυντής δεν θα ρθει.

Αύριο πάλι. Πρωί. Πιο πρωί".

Και φεύγουν σκυφτοί. Περπατώντας, κοιτάζουνε γύρω τους,

σα να ψάχνουν να βρουν ένα βάραθρο - Οχι

να κλάψουνε, όχι να ψάξουν για τίποτα.

Να ρίξουν τα χέρια τους». («Ανεργοι», 1959)

και

«...Πάνω του πέρασαν όλοι οι καιροί:

ο εργοδότης του, η φτώχεια του, ο πόλεμος.

Δεν πουλάνε γι' αυτόν τα καταστήματα τίποτα.

Δεν έχει μετά πού να πάει. Στους πέντε

περιφέρεται δρόμους της γης όταν κλείνει

το μαγαζί του ο ήλιος» («Στους πέντε δρόμους»)

Ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ποίησης του Ν. Βρεττάκου είναι το βαθύ μίσος για τον πόλεμο σε αντιδιαστολή με την απέραντη αγάπη του για την ειρήνη. Μια αγάπη - αληθινό πάθος - που σφραγίζουν μεγάλο μέρος της δημιουργίας του. Από τις πιο μεγάλες στιγμές της ποίησής του είναι το «Δύο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη» και η συγκλονιστική ποιητική του σύνθεση «Στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ». Δημοσιεύτηκε το 1954, χρονιά δικαστικής δίωξης του κορυφαίου Αμερικανού φυσικού Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, γνωστού ως «πατέρα της ατομικής βόμβας» με χρήση ουρανίου, επειδή, έχοντας δει τον όλεθρο που έσπειρε η βόμβα του στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, αντιτάχθηκε στην απόφαση της πανίσχυρης «Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας» για κατασκευή και βόμβας υδρογόνου.

«Φίλε Οπενχάιμερ,

λάβαμε

τις τελευταίες ειδήσεις σας.

Φορτωμένα τις μέρες αυτές, τα ερτζιανά κ' οι ασύρματοι

πάνε και φέρνουν, σ' όλο τον κόσμο, τη σιωπή και τη θλίψη σας.

Αλλά, φίλε Οπενχάιμερ, όχι,

δεν προσθέσατε τίποτα στην καρδιά μας. Η πράξη σας

έμεινε πράξη. Η σελίδα σας έκλεισε.

Τ' ανάλαφρο σαν αστέρι όνομά σας

έγινε στάχτη στη Χιροσίμα.

Τι να σας κάνουμε; Πού

να σας κρύψουμε; Οπου

κι αν σας βάλει κανείς

σαν πύργος πανύψηλος

θα κρύβετε πάντοτε

ένα μέρος του ήλιου.

Δεν υπάρχει πια δέντρο να καθίστε στη ρίζα του.

Η στέγη του σύμπαντος δε θα σας ήθελε.

Εμείς, άνθρωποι απλοί,

σας εγκαλούμε: Εν ονόματι

της χρυσής άμμου των ουρανών

και της πανσπερμίας του πλανήτη μας

σας εγκαλούμε: Ακούστε μας!

Δεν έτυχε, φίλε Οπενχάιμερ, ποτέ, να σκεφθείτε με πόσα

δάκρυα φτιαχτήκαν οι κήποι του κόσμου;

Πώς σας διέφυγε,

φίλε Οπενχάιμερ,

- ένα σύνολο από

μικρά και μεγάλα

θαύματα - ο άνθρωπος;

Από μας και για μας ξεκινούν οι οδοί και τα έργα του σύμπαντος. Χωρίς εντολή

πώς τολμήσατε, φίλε Οπενχάιμερ; ...».

Αγωνιστής της ζωής, της ποίησης, της ειρήνης

Ο ποιητής «που η εσωτερική φύση του εκφράζει με λυρικό πλούτο και βασανιστική ανάλυση τον πόνο και την αδικία του κόσμου» (Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Λεξικό του Κρένερ) πρωτοείδε το φως το 1912 στις Κροκεές Λακωνίας. Εζησε τα παιδικά του χρόνια στο χωριό του Πλούμιτσα, κάτω από τη σκέπη του Ταΰγετου κάτι που είχε καταλυτική επίδραση στην ψυχοσύνθεση και την ιδιοσυγκρασία του. Στα 17 του χρόνια φτάνει στην Αθήνα για σπουδές, όμως λόγω οικονομικής ανέχειας δεν τα καταφέρνει και αναγκάζεται να κάνει διάφορες περιστασιακές, χειρωνακτικές κυρίως δουλειές για να επιβιώσει. Παράλληλα, στρέφεται στη μελέτη από καθαρά προσωπικό ενδιαφέρον. Ηδη από το 1929 έχει κάνει την πρώτη εμφάνισή του στο χώρο της λογοτεχνίας, με τη δημοσίευση κάποιων πρωτόλειων ποιημάτων του από τα μαθητικά του χρόνια, με τίτλο «Κάτω από σκιές και φώτα» (εκδόθηκαν το 1933). Το 1934 εργάζεται ως γραφέας στις γενικές αποθήκες στρατού στον Πειραιά, όπου γνωρίζει την μετέπειτα σύντροφο της ζωής του Καλλιόπη Αποστολίδη. Μαζί το 1935 εργάζονται στα Μεταξουργεία Νέας Ιωνίας και ένα χρόνο αργότερα ως ιδιωτικός υπάλληλος και ως εργάτης υφαντουργείου. Παράλληλα (μέχρι το 1940) εκδίδει έξι συλλογές, τις οποίες συγκεντρώνει στον τόμο «Γκριμάτσες του ανθρώπου».

Το 1940, στρατευμένος στην πρώτη γραμμή, κινδυνεύει να σκοτωθεί στο ύψωμα της Κλεισούρας. Το 1941 μετά από τη διάλυση του Συντάγματος στο οποίο υπηρετούσε επέστρεψε στην Αθήνα με τα πόδια. Οι ημερολογιακές σημειώσεις του από αυτή την περίοδο αποτέλεσαν τη βάση του βιβλίου του «Το αγρίμι». Από το 1942 ως το 1944 συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση, οργανώνεται στο ΕΑΜ και από το 1942 στο ΚΚΕ. «Νομίζω ότι εκείνον τον καιρό δεν μπορούσες να κάνεις διαφορετικά απ' το να ενταχθείς στο ΚΚΕ. Ηταν το Κόμμα της θυσίας. Να σκεφτούμε μονάχα ότι από τους 650 της Ακροναυπλίας, έμειναν οι 50» είχε αφηγηθεί πολύ αργότερα στον «Ρ».

Το 1946 κι ενώ έχει προσληφθεί ως γραφέας στον Οικονομικό Συνεταιρισμό Εκτελωνιστών Πειραιά υπογράφει τη διαμαρτυρία των Ελλήνων λογοτεχνών «Προς τη Δ' Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων και τη Διεθνή Κοινή Γνώμη: Περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομένων την Δημοσίαν Τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας». Δυο χρόνια αργότερα γνωρίζεται με τον Αγγελο Σικελιανό, φίλο του μέχρι το τέλος της ζωής του. Από το 1946 ως το 1949 εργάστηκε στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» (αρχικά στη στήλη του βιβλίου, στη συνέχεια ως αρχισυντάκτης, εκδότης και διευθυντής).

Πολλές ήταν οι ποιητικές συλλογές του μέχρι το 1951, χρονιά που θεωρείται ως δεύτερο ορόσημο στη δημιουργική του πορεία κι εκδίδει το δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο ποιημάτων του με τίτλο «Τα ποιήματα 1929 - 1951». Σ' αυτήν την περίοδο ανήκει η ποιητική συλλογή του «Πλούμιτσα» (1950), ενδεικτική της στροφής του Ν. Βρεττάκου από το λυρισμό στην απλή και έντονα δραματική γραφή.

Το 1954 η γυναίκα του απολύθηκε από τη θέση της στον ΟΛΠ λόγω των πολιτικών της φρονημάτων. Ο ίδιος εκλέγεται στο Δήμο Πειραιά (1955 - 1959) και συμβάλλει στην πολιτιστική αναβάθμιση της πόλης (ίδρυση Πειραϊκού Θεάτρου του Δημήτρη Ροντήρη, Ιστορικού Αρχείου, Φιλαρμονικής Πειραιώς, Δημοτικής Πινακοθήκης). Το 1957 ταξιδεύει στη Σοβιετική Ενωση μαζί με τους Στρατή Μυριβήλη κ.ά., στα πλαίσια της Παγκόσμιας Συνάντησης Δημοκρατικής Νεολαίας, προσκεκλημένος των σπουδαστών της Μόσχας. Στη Μόσχα γνωρίζεται με τη γυναίκα του Μαξίμ Γκόρκυ. Το βιβλίο «Ο ένας από τους δύο κόσμους», που κυκλοφορεί το 1958 μετά το ταξίδι του στην ΕΣΣΔ, σε μια Ελλάδα αιχμάλωτη της δοσίλογης ολιγαρχίας και των ξένων συνεργατών της, γίνεται αφορμή να κατηγορηθεί ο Ν. Βρεττάκος (μαζί με τους Γιάννη Ρίτσο και Μάρκο Αυγέρη) για παράβαση του Ν.509, νόμο με τον οποίο φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και εκτελέστηκαν χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές.

Στην τρίτη και ωριμότερη περίοδο της δημιουργίας του, ο Ν. Βρεττάκος επιχείρησε μια εξισορρόπηση των λυρικών και δραματικών στοιχείων στην υπηρεσία του ηθικού και κοινωνικού προβληματισμού του, όπως το συγκλονιστικό «Στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ» που έγραψε το 1954.

Μετά το πραξικόπημα του 1967 ο Βρεττάκος αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία από όπου ταξίδεψε ανά την Ευρώπη (Βουκουρέστι, Βενετία, Δαλματικές ακτές, Ζάγκρεμπ, Ρώμη, Παρίσι, Μπίρμιγχαμ, Λονδίνο, Παλέρμο, Μόναχο). Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ευρώπη συμμετείχε σε ραδιοφωνικές εκπομπές και σε φεστιβάλ ποίησης, τιμήθηκε από τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, και επεξεργάστηκε το αυτοβιογραφικό κείμενο «Οδύνη» που εκδόθηκε το 1969 στη Νέα Υόρκη. Στην Ελλάδα επέστρεψε με την πτώση της χούντας, το 1974.

Ο Ν. Βρεττάκος εκτός από την ποίηση, ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία, την κριτική κ.ά. Για το έργο του, τιμήθηκε με το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1940, 1956, 1982), το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1974), το βραβείο Knocken και το βραβείο της Εταιρείας Σικελικών Γραμμάτων και Τεχνών (1980), το Αριστείο Γραμμάτων από την Ακαδημία Αθηνών (1982), το βραβείο του τίμιου Σταυρού του Απόστολου και Ευαγγελιστού Μάρκου από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής (1984), το μετάλλιο Χρυσός Πήγασος της Πανελλήνιας Ενωσης Λογοτεχνών (1989).

Υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού των Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών. Προτάθηκε τέσσερις φορές για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών μαζί με τον Γιάννη Ρίτσο και τον Γιώργο Βαλέτα (1984), επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών του Πειραιά, επίτιμο μέλος του Παρνασσού, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1991).

Η καρδιά του, που τόσο αγάπησε τον άνθρωπο, σταμάτησε στις 4 Αυγούστου 1991, στο αγαπημένο του χωριό Πλούμιτσα, όπου είχε πάει με την οικογένειά του. Η κηδεία του έγινε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών με δημόσια δαπάνη.

Εργογραφία

Το κύριο έργο του Βρεττάκου είναι ποιητικό. Σε ξεχωριστούς τόμους εκδόθηκαν οι ποιητικές του συλλογές:

• Κάτω από σκιές και φώτα (1929),
• Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων (1933),
• Ο πόλεμος (1935),
• Οι γκριμάτσες του ανθρώπου (1935),
• Η επιστολή του Κύκνου (1937),
• Το ταξίδι του Αρχάγγελου (1938),
• Μαργαρίτα, εικόνες από το ηλιοβασίλεμα (1939),
• Το μεσουράνημα της φωτιάς (1940),
• Ηρωική Συμφωνία (1944),
• 33 Ημέρες (1945),
• Η παραμυθένια πολιτεία (1947),
• Το βιβλίο της Μαργαρίτας (1949),
• Ο Ταΰγετος και η σιωπή (1949),
• Τα θολά ποτάμια (1950),
• Πλούμιτσα (1951),
• Εξοδος με το άλογο (1952),
• Γράμμα στον Ρ. Οπενχάιμερ (1954),
• Τα ποιήματα 1929 - 1951 (1956),
• Ο χρόνος και το ποτάμι (1957),
• Η μητέρα μου στην εκκλησία (1957),
• Βασιλική Δρυς (1958),
• Το βάθος του κόσμου (1961),
• Αυτοβιογραφία (1961),
• Εκλογή (επιλογή από τις προηγούμενες συλλογές 1965),
• Οδοιπορία (συνολική έκδοση του ποιητικού του έργου σε 3 τόμους, 1972),
• Διαμαρτυρία (1974),
• Ωδή στον ήλιο (1974),
• Το ποτάμι Μπόες και τα εφτά ελεγεία (1975),
• Απογευματινό ηλιοτρόπιο (1976),
• Ανάριθμα (1979),
• Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη (1981) κ.ά.

Παράλληλα ασχολήθηκε με την πεζογραφία και την κριτική.

Σε ξεχωριστούς τόμους εκδόθηκαν τα πεζά έργα του:

• Το γυμνό παιδί (1939),
• Το αγρίμι (αυτοβιογραφία, 1945),
• Δύο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου (1949),
• Ο ένας από τους δύο κόσμους (1958),
• Νίκος Καζαντζάκης, η αγωνία του και το έργο του (1959),
• Οδύνη (μυθιστόρημα στα αγγλικά, Νέα Υόρκη, 1969),
• Μπροστά στο ίδιο ποτάμι (1972),
• Μαρτυρίες μιας κρίσιμης εποχής (1979) κ.ά.

                                             

                                                                                          Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ

Απάντηση του ΠΑΜΕ σε δημοσίευμα στο Έθνος της Κυριακής

 Η εφημερίδα του μεγαλοεπιχειρηματία Μπόμπολα «ΕΘΝΟΣ», την Κυριακή 31/07/11 ανέλαβε δια μέσω των γραφίδων της να αναπαράγει γνωστές αντεργατικές θεωρίες, με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην εταιρία «Internet Q», στις οποίες πρωτοστάτησε το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής Νομού Αττικής.

    Το δημοσίευμα πολεμικής εναντίον του ΠΑΜΕ είχε σαν πυρήνα, ότι οι κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ και συνολικότερα των εργαζομένων ευθύνονται για τη φυγή των επιχειρήσεων στο εξωτερικό και για το ότι δε γίνονται ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα.
    Καταρχήν, είναι μεγάλος μύθος, ότι στην Ελλάδα δε γίνονται και δεν έγιναν ξένες επενδύσεις. Θυμίζουμε ορισμένες περιπτώσεις επιχειρηματικών κολοσσών που ήρθαν κι έμειναν στην Ελλάδα, η γερμανική Hochtief στο Αεροδρόμιο των Σπάτων, η αμερικανική κατασκευαστική Bechtel που ανέλαβε τα έργα του Metro, η ThyssenKrupp στα Ναυπηγεία, η Deutsche Telekom που εξαγόρασε μέρος του ΟΤΕ, η γαλλικών συμφερόντων Vinci στη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, η κινεζική Cosco που αγόρασε το λιμάνι του Πειραιά. Οι ξένες αλυσίδες Super Market, όπως Dia, Lidl, Carrefour, και άλλα εμπορικά μεγαθήρια. Να θυμίσουμε, επίσης, ότι στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια περίπου ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο κι ότι η αύξηση του ΑΕΠ ήταν κατακόρυφη.
    Αυτή είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτή η ανάπτυξη είναι που γέννησε την καπιταλιστική κρίση. Αυτή η ανάπτυξη συντελέστηκε με τη βαθιά εκμετάλλευση των εργαζομένων, με τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων τους, με χιλιάδες νεκρούς και σακατεμένους από εργατικά ατυχήματα, με μειώσεις μισθών, με σάρωμα ασφαλιστικών κατακτήσεων, κ.ά.
     Αυτή η ανάπτυξη γέννησε την ανεργία και οδήγησε στην αύξησή της με γεωμετρική πρόοδο. Το κλείσιμο των επιχειρήσεων, η μετανάστευσή τους σε χώρες με φτηνότερο εργατικό δυναμικό είναι φαινόμενα που τα γεννά και τα αναπαράγει η όξυνση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, η γιγάντωση των μονοπωλίων, η θεσμοθέτηση ελευθεριών για την κίνηση κεφαλαίου – βλέπε Συνθήκη του Μάαστριχτ, που στήριξαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΝ – το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης, το αχαλίνωτο κυνήγι της μεγιστοποίησης του καπιταλιστικού κέρδους.
    Μέσω του Ελληνικού Σχεδίου Οικονομικής Ανασυγκρότησης των Βαλκανίων (Ν. 2996/2002) δόθηκαν για την περίοδο 2002 – 2006 πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ ως επιδότηση σε χιλιάδες επιχειρήσεις, προκειμένου να μεταναστεύσουν σε χώρες των Βαλκανίων, όπου εξασφάλισαν φτηνότερο εργατικό δυναμικό με αποτέλεσμα να μείνουν στο δρόμο δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι.
     Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένα παραδείγμαται. Η εταιρία Siemens στη Θεσσαλονίκη μεταφέρθηκε σε άλλη χώρα παρόλη την τεράστια κερδοφορία που είχε και την «ταξική ειρήνη» που επικρατούσε εντός της επιχείρησης. Η Βιαμύλ, εταιρία παραγωγής γλυκαντικών υλών με συμμετοχή Άγγλων και Βέλγων επενδυτών, μετανάστευσε στη Βουλγαρία με κοινοτική επιδότηση εκατομμυρίων ευρώ. Τα καπνεργοστάσια Μιχαηλίδης επίσης με κοινοτικές επιδοτήσεις μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία και μάλιστα τα υποδέχτηκαν με εκδήλωση, στην οποία παρευρέθηκαν και οι Θόδωρος Πάγκαλος και Γιάννης Μπουτάρης. Το εργοστάσιο Λαναράς στη Νάουσα, το οποίο επιδοτήθηκε με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να μεταφέρει μέρος της εταιρίας στη Βουλγαρία.
     Να θυμίσουμε, επίσης, ότι οι έλληνες εφοπλιστές ενώ κατασκευάζουν στόλο δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ σχεδόν το σύνολο των παραγγελιών γίνονται σε ξένα ναυπηγεία, με τις πλάτες των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Στα πλαίσια της πρόσφατης συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με την κινεζική Cosco, θα επιδοτηθούν οι έλληνες εφοπλιστές με 5 δις ευρώ για να κατασκευάσουν πλοία σε κινεζικά ναυπηγεία.
    Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν το πλαίσιο της επιχειρηματολογίας μας. Ωστόσο, βγαίνει αβίαστα με τα παραπάνω παραδείγματα το συμπέρασμα για το ποιοι έχουν συμφέρον να κρύψουν αυτή την αλήθεια.
    Οι απολύσεις στην «Internet Q» είχαν καθαρά τρομοκρατικό χαρακτήρα γιατί αφορούσαν εργαζόμενους που πρωτοστάτησαν στην οργάνωση των εργαζομένων για τη λύση των προβλημάτων τους. Είναι αισχρό ψέμα, αν και συνηθισμένο, ότι οι συγκεκριμένοι ήταν τεμπέληδες. Οι απολύσεις στόχευαν και στοχεύουν στον εκφοβισμό των εργαζομένων για να μην ορθώσουν ανάστημα στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Μάλιστα ο αρθρογράφος μέσα στο φιλομονοπωλιακό του ντελίριο λέει, ότι επειδή το τελευταίο διάστημα η εταιρία έκανε προσλήψεις έχει κάθε δικαίωμα να απολύει. Επί της ουσίας, δηλαδή, εννοεί, ότι έχει το δικαίωμα και να μειώνει μισθούς και να εντατικοποιεί την εργασία, κ.ά., καθώς όπως χυδαία υπονοεί «αφού η εταιρία δίνει δουλειά στους εργαζόμενους, δεν θα πρέπει να μιλάνε κι από πάνω».
    Αυτή τη νομιμότητα υπερασπίζεται ο όμιλος Μπόμπολα δια μέσου της εφημερίδας του, ο οποίος «οραματίζεται» μια Ελλάδα εύφορη κοιλάδα κερδοφορίας μεγαλοεπενδυτών, όπου τα δικαιώματα και οι μισθοί των εργαζομένων θα είναι επιπέδου Κίνας και Ινδίας. Αυτή η εύφορη κοιλάδα υπήρξε για πολλά χρόνια στην Ιρλανδία, όπου ο λαός σπαράζεται από τη φτώχεια και την ανέχεια. Ήταν το λεγόμενο Ιρλανδικό θαύμα και που με τόσο ενθουσιασμό επιδοκίμαζαν όλοι οι αστοί πολιτικοί ταγοί του τόπου και τα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου.
     Τα φερέφωνα της μεγαλοεργοδοσίας, που υπερασπίζονται με περισσό ζήλο την απεργοσπασία, προβάλλοντάς την ως «δικαίωμα στην εργασία», είναι αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν τις πολιτικές που γενικεύουν τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις σε βάρος της μόνιμης και σταθερής δουλειάς με πλήρη ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα. Είναι αυτοί που στήριξαν τη απελευθέρωση των απολύσεων, μέσω της αύξησης του ορίου και της μείωσης των αποζημιώσεων. Είναι αυτοί που «εγκαλούν» την κυβέρνηση να προχωρήσει σε δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο και τις πρώην ΔΕΚΟ. Είναι αυτοί που στήριξαν τους νόμους που καθιερώνουν μισθούς πείνας για τους νέους εργαζόμενους. Πέραν όλων αυτών, οι ισχυρισμοί του δημοσιεύματος, ότι το ΠΑΜΕ δεν άφηνε του εργαζόμενους να δουλέψουν είναι πέρα για πέρα αναληθές και προβοκατόρικο. Καμιά κινητοποίηση δε γίνεται χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Περίτρανη απόδειξη αποτελεί, ότι στο όνομα των εργαζομένων μιλά ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας Κωνσταντίνος Κορλέτης. Αυτό κι αν είναι πρόκληση.
    Το δημοσίευμα, ευθυγραμμιζόμενο πλήρως με την εργοδοσία επικρίνει ακόμα και τη στάση των αστυνομικών αρχών, επειδή, όπως αναφέρει, δεν καταστέλλουν τις κινητοποιήσεις, ώστε να τηρηθεί η «νομιμότητα». Η αστυνομία, κύριοι του «ΕΘΝΟΥΣ» και της εργοδοσίας είναι όργανο προστασίας των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης, εν προκειμένου της αστικής τάξης. Το ότι δεν τολμά να χτυπήσει ανοιχτά συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ οφείλεται στην αποφασιστικότητα των ταξικών δυνάμεων, στη συντεταγμένη παρουσία τους, τις οργανωμένες παρεμβάσεις, αλλά και τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα υπάρξουν χάρη στη μεγάλη απήχηση και το κύρος του ΠΑΜΕ.
    Αν στα σοβαρά πιστεύετε, εσείς κι η μεγαλοεργοδοσία, ότι τα κλομπ και τα χημικά θα κάμψουν το αγωνιστικό φρόνιμα του λαού και της πρωτοπορίας του, αν μη τι άλλο, πλανάστε πλάνη οικτρά. Η ιστορία του εργατικού κινήματος έχει αποδείξει, ότι η εργατική – λαϊκή αντεπίθεση δυναμώνει, όσο η επίθεση του κεφαλαίου γίνεται πιο βάρβαρη. Και αυτό δεν το σταμάτησαν ούτε οι απειλές, ούτε οι κάνες των όπλων της αστικής τάξης.
     Το ΠΑΜΕ έχει κατ’ επανάληψη αντικρούσει με ατράνταχτη επιχειρηματολογία όλα αυτά τα αντιλαϊκά ιδεολογήματα. Επιχειρηματολογία, ωστόσο, που όπως όλα τα αστικά μέσα ενημέρωσης, έτσι και το «ΕΘΝΟΣ» σχεδόν ποτέ δεν παρουσιάζει. Δεν μας εκπλήσσει, καθώς είναι σαφές ποια συμφέροντα υπερασπίζονται.

                                  Η Εκτελεστική Γραμματεία

Αναφορά στον Αλέξη Πάρνη

 Ο Αλέξης Πάρνης είναι αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, ποιητής, δραματουργός, πεζογράφος, μεταφραστής . Ενας πολυγραφότατος δημιουργός, αλλά σχεδόν άγνωστος στη σημερινή νέα γενιά. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος για να τον «συστήσουμε». 

Γεννημένος στον Πειραιά (24/5/1924), ο Αλέξης Πάρνης, μαθητής ακόμα εντάχτηκε στην ΕΠΟΝ. Ως ανταρτοΕΠΟΝίτης πολέμησε με τα τμήματα του ΕΛΑΣ Περιστερίου. Συμμετείχε στην αντίσταση ενάντια στους Αγγλους εισβολείς στα Δεκεμβιανά και τραυματίστηκε από έκρηξη βόμβας, έξω από το Εθνικό Θέατρο. Ο τραυματισμός θα κόστιζε και τη ζωή του, αν δε μεταφερόταν στην Αλβανία, όπου θεραπεύτηκε. Στον Εμφύλιο εντάσσεται στο ΔΣΕ. Αγωνίζεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου ως πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας του Γενικού Αρχηγείου, «Προς τη Νίκη». Μετά την ήττα και υποχώρηση του ΔΣΕ στις Λαϊκές Δημοκρατίες, ο Αλέξης Πάρνης έζησε στην Τασκένδη και μετά στη Μόσχα, όπου σπούδασε στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο «Μαξίμ Γκόρκι».

Στα εμφυλιακά χρόνια, ο Α. Πάρνης ξεχώρισε για το μεγάλο λογοτεχνικό ταλέντο του, στο οποίο πίστεψαν οι συναγωνιστές του, αλλά και ο ηγέτης του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης, ο οποίος - σύμφωνα με λεγόμενα του ποιητή - τον βοήθησε να σπουδάσει και τον παρότρυνε στη δημιουργία.

Για τη δολοφονία του Ν. Μπελογιάννη, ο Πάρνης έγραψε το συνταρακτικό, επικό ποίημα«Νίκος Μπελογιάννης», συμπυκνώνοντας την ιστορία και τους αγώνες του ελληνικού λαού για λευτεριά, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική πρόοδο. Για το ποίημα αυτό τιμήθηκε (1955) με το Βραβείο Ποίησης της Παγκόσμιας Οργάνωσης Δημοκρατικής Νεολαίας, ενώ η βιογραφία του περιλήφθηκε, σε περίοπτη θέση, στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Βραβείου ήταν ο Ναζίμ Χικμέτ και μέλη οι Λουί Αραγκόν, Πάμπλο Νερούντα, Νικολάς Γκιγιέν.

Ο Αλέξης Πάρνης επαναπατρίστηκε το 1962, χάρη στη μεγάλη επιτυχία του θεατρικού έργου του «Το νησί της Αφροδίτης», στο Εθνικό Θέατρο (το έργο έγινε και ταινία, με πρωταγωνίστρια και πάλι την Κατίνα Παξινού), το οποίο αφιέρωσε στον αγώνα της Κύπρου κατά της αγγλικής κατοχής.

Στα χρόνια της «λευκής τρομοκρατίας», στα εμφυλιακά και μετεμφυλιακά, ο Α. Πάρνης έγραψε, μεταξύ άλλων, τα έργα: «Ξερόβραχος», «Το προχωρημένο φυλάκιο», «Μαχητής του ΔΣΕ», «Θωμάς Μπαρούτας», «Είμαστε αδέλφια», «Σοβιετική Γη», «Στο προγεφύρωμα», κ.ά. Εγραψε, επίσης, μυθιστορήματα και νουβέλες: «Διορθωτής», «Λεωφόρος Πάστερνακ», «Κινηματίας», «Μαφιόζος», «Σπορά Ελπίδας (ή «Φως Αυγερινού»), «Ο νεκροθάφτης του Κρεμλίνου 3.V.I.P», «Ωραία Κοιμωμένη», «Το κλουβί του Γιάγκη», κ.ά. Ποίηση: «Τα Λυρικά του Τυρταίου». Θεατρικά: «Το νησί της Αφροδίτης», «Φτερά Ικαρου», «Λευκή κηλίδα», «Ανοιχτός λογαριασμός», «Ιβάν και Τζων» κ.ά. Μεταφράσεις: Ρώσικη Ποίηση απ' τον Πούσκιν έως τον Μαγιακόφσκι, έως τον Μπ. Πάστερνακ και τους νεότερους. Θέατρο - Β. Μαγιακόφσκι «Το μπάνιο». Τηλεοπτικές σειρές: «Λεηλασία μιας ζωής», «Φως Αυγερινού».

Ας παραθέσουμε το ποίημα του Αλ. Πάρνη «Σ' έναν καινούριο σύντροφο». Γράφτηκε στο Βουνό (ίσως στα τέλη του 1948) και περιλήφθηκε στη συλλογή «Τραγούδια της Αντίστασης» (εκδόσεις «Νέα Ελλάδα», Οκτώβρης 1951):


«Σ' έναν καινούριο σύντροφο»

«Απόψε στ' αμπρί μας έγινε μια απλή τελετή 
Ενας καινούριος πάτησε στο κατώφλι του κόμματος.
Ηταν ένας πολεμιστής του Βίτσι
Με το παράσημο της νιότης στην καρδιά
Με το παράσημο του Γράμμου στα στήθια.
Απόψε στ' αμπρί μας έγινε μια απλή τελετή.
Ενας Επίτροπος αρματωμένος με μάουζερ και φισεκλίκια
Που 'χε δει το κόκκινο λάβαρο
Ν' ανεμίζει στο κατάρτι της Ακροναυπλίας
Οταν η μαύρη θύελλα μάνιαζε να το κουρελιάσει 
Ενας επίτροπος αρματωμένος με τη στερνή παραγγελιά των νεκρών μας
Που 'χε δει την Ανοιξη
Στο γελαστό στόμα του μελλοθάνατου Σουκατζίδη.
Ενας επίτροπος με τα χέρια σημαδεμένα από τις χειροπέδες της ασφάλειας
Που 'χε είκοσι χρόνια θητεία
Στο στράτευμα της λευτεριάς
Ανοιξε σαν τις φτερούγες του αετού τα χέρια
Εσφιξε το καινούριο ξεπεταρόνι στην αγκαλιά του
και είπε:
Καλώς όρισες σύντροφε!
Εδώ που 'ρθες να 'σαι δίκαιος σαν τον ήλιο
π' ανατέλλει για όλους τους ανθρώπους.
Εδώ που 'ρθες πρέπει να 'χεις τα χέρια σαν τη βαριά
Για να γκρεμίζεις τις Βαστίλλες.
Εδώ που 'ρθες πρέπει να 'χεις τα χέρια απαλά
Για να χαϊδεύεις τις πληγές του λαού μας.
Καλώς όρισες σύντροφε!
Τώρα είσαι ένας τραγουδιστής στην πολύβοη χορωδία του κόσμου
Οπου διευθύνει η μπαγκέτα της λευτεριάς
Το μαχητικό εμβατήριο της ειρήνης».

πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Ο θρυλικός ηγέτης της εργατικής τάξης.

  

   ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΓΗΤΑΥΡΟΥ.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 38 ΧΡΟΝΙΑ, ΤΗΝ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1973, ΓΡΑΦΤΗΚΕ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ  ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Για το μεγάλο κομμουνιστή επαναστάτη που η ζωή του συνδέθηκε ακατάλυτα με τον αγώνα του Ελληνικού για ελευθερία κι εθνική ανεξαρτησία αλλά και για την ανατροπή της αστικής εξουσίας έχουν γραφεί πάρα πολλά. Θετικά κι αρνητικά. Και δικαιολογημένα.Ποιος απ' τους αστούς πολιτικούς, απ΄αυτούς που προσκυνούσαν και το τελευταίο Γερμανό ή Βρετανό δεκανέα, θα μπορούσε να συγκριθεί μαζί του; Αυτόν που συγκρούστηκε με τις μεγαλύτερες δυνάμεις της εποχής για την Ελευθερία της Ελλάδας και προτίμησε να πεθάνει στη Σιβηρία παρά να προσκυνήσει το χρουτσωφικό ψευδοκομμουνισμό. Γιατί ο Νίκος Ζαχαριάδης, είναι πράγματι εκπληκτικό, πολέμησε  το 1940-1944 ενάντια σε Ιταλία, Γερμανία και Βουλγαρία, το1946-1949 ενάντια σε Αγγλία και Αμερική, ενώ το 1949 προδόθηκε απ' το Τίτο και τη Γιουγκοσλαβία και το 1956 καθαιρέθηκε με παρέμβαση του ΚΚΣΕ από γραμματέας του κόμματος και εκτοπίστηκε. Παράλληλα έχοντας για περίπου τριάντα χρόνια τη θέση του γραμματέα ήταν φυσιολογικό να χρεωθεί όλα τα δεινά και την ήττα που υπέστησαν οι κομμουνιστές και ο ελληνικός λαός την τραγική αυτή περίοδο.
Στη συνέχεια παραθέτουμε τον επίλογο από το έργο του:
ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ που γράφτηκε στις φυλακές της Κέρκυρας και αποτελεί ένα ράπισμα στο δογματισμό, μια μαρξιστική ανάλυση που εύκολα γίνεται κτήμα κάθε εργαζόμενου και που αποτελεί και και  μια απάντηση στους δήθεν αριστερούς που τον κατηγορούν για όλα τα κακά του κομμουνιστικού κινήματος.
Επίσης μια βιογραφία του, όχι από κομμουνιστική πηγή, όπου όμως φαίνεται ξεκάθαρα η συγκλονιστική κι ασυμβίβαστη πορεία του και τέλος τι έγραψε για το ΚΚΕ στην εξορία και το περίφημο ανοιχτό του γράμμα προς τον ελληνικό λαό.


               ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ.                        


                             ΕΠΙΛΟΓΟΣ                                                     


Δύο βασικά διδάγματα μάς δίνει η ιστορία του ΚΚΕ, διδάγματα που είναι σήμερα πολύ επίκαιρα.
    Α. Το νευραλγικό σημείο, που χαρακτηρίζει το κομματικό αχτίφ (στελέχη) από το μεσαίο προς τα πάνω, είναι ο δογματισμός, η προσκόλληση, η αποστέωση γύρω από ορισμένες δογματικές αρχές, που τις αποστηθίζουμε απόξω κι ανακατωτά, που τις θεωρούμε αλήθειες απόλυτες έξω από τόπο και χρόνο και που νομίζουμε, πιστεύουμε, πωs η γνώση τους μας κάνει ανίκανους να την αναλύσουμε και να τη γνωρίσουμε σωστά, Τη στριμώχνουμε στα «θεωρητικά» μας καλούπια και σχήματα και επειδή η ζωή και η πραγματικότητα δε δέχονται καλούπια και σχήματα και τα αναποδογυρίζουν ολοένα, καταντά να αναποδογυρίζουν κι εμάς.
 Έτσι γινόμαστε ανίκανοι για σωστή πολιτική και για σωστή δράση, γι’ αυτό δηλ. που είναι απαραίτητο για κάθε κομμουνιστή και πρώτ’ απ’ όλα για τα στελέχη. Στην παλιά καθοδήγηση υπήρχε ένας «θεωρητικός» αρχηγός, που επειδή είχε σπουδάσει το μαρξισμό έλεγε: «εμείς», εννοώντας τον εαυτό του, « δε μπορούμε να κάνουμε λάθη».
Ένα τέτιο πράγμα θα μπορούσε να το πει ένας πραγματικά μεγάλος. Μα αυτοί συνήθως δε λένε τέτιες ανοησίες. Και για το «θεωρητικό» μας τα γεγονότα απόδειξαν ότι δεν αποτελούσε ολόκληρος παρά ένα συμπυκνωμένο λάθος. Οι ιδρυτές του μαρξισμού διακήρυξαν ότι ο «μαρξισμός δεν είναι δόγμα, μα καθοδήγηση για δράση» Η ζωή και το έργο του Λένιν και του Στάλιν είναι μια άρνηση του δογματισμού. Στο 6ο Συνέδριο των μπολσεβίκων (Αύγουστος 1917) ο Στάλιν είπε: « μερικοί νομίζουν ότι ο μαρξισμός είναι δόγμα, εγώ δεν είμαι αυτής της γνώμης». Ο δογματισμός ουσιαστικά αρνείται την κίνηση, την εξέλιξη, τη μεταβολή, αρνείται τη διαλεχτική, δηλ. αφαιρεί από το κομμουνιστικό κόμμα τη δυνατότητα της πραγματοποίησης της αποστολής του, που είναι ακριβώς η πιο βαθιά μεταβολή της κοινωνίας του κόσμου. Σε τελευταία ανάλυση, ο δογματισμός αρνείται τον υλισμό, αφού ύλη χωρίς διαλεχτική ζωή και κίνηση δεν υπάρχει. Μεθοδολογία του έχει τη μηχανικότητα, τις μηχανικές μεταφορές και εξισώσεις, που φέρνουν στην απλοποίηση και την ισοπέδωση των εκδηλώσεων των πραγμάτων στη φύση και στην κοινωνία, στην άρνηση δηλ. της γνώσης των πραγμάτων μέσα από την πολλαπλότητα και αντιφατικότητα των εκδηλώσεων και της εξέλιξής τους, ομαλής και απότομης, μέσα από την ενότητα των αντιθέσεών τους, γνώση που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη μεταβολή, για τη μετατροπή τους.
Η ύλη και πολύ περισσότερο η κοινωνικοπολιτική ζωή, κινείται αντιφατικά, μεταβάλλεται, παρουσιάζει ολοένα καινούργιες εκδηλώσεις, καινούργια γεγονότα, καινούργιες καταστάσεις. Αυτό που χθες ήταν θέση, σήμερα είναι άρνηση και το αντίθετο. Παρουσιάζει δηλ. ακατάπαυτα διαλεχτικό οργασμό. Και διαλεχτική είναι η εκδήλωση, η έκφραση της ζωής, της κίνησης, της εξέλιξης, της μεταβολής της ύλης στη φύση και στην κοινωνία. Άρνηση της διαλεχτικής σημαίνει άρνηση της ζωής, της κίνησης, της εξέλιξης. Και ο δογματισμός αυτό ουσιαστικά κάνει: κι αυτό και για έναν κομμουνιστή είναι θανάσιμο αμάρτημα. Ο κομμουνιστής πρέπει και με τα δύο του πόδια νάναι στερεωμένος στη ζωή, στην πραγματικότητα, σαν τα δόντια του δράκοντα που
έσπερνε το διάβα του ο μυθικός Κάδμος. Να μη θέλει πουθενά να βρίσκει την επανάληψη, τη βεβαίωση αυτού που από τα πριν έχει στο κεφάλι του, γιατί στη ζωή επανάληψη δεν υπάρχει. Αιώνιο είναι μόνο εκείνο που διαρκώς μεταβάλλεται. Και εκεί όπου, με την πρώτη ματιά, φαίνεται ότι έχουμε πανομοιότυπη επανάληψη, στην πραγματικότητα κρύβεται και κάτι πιο καινούργιο. Και το βασικό είναι να μελετάμε, να γνωρίζουμε το καινούργιο, για να εποπτεύουμε και επιδρούμε έτσι στην παραπέρα πορεία του και μεταβολή του. Το μυαλό του κομμουνιστή δεν πρέπει να είναι αποθήκη από παλιωμένες αξίες, γιατί κάθε αποθήκη τρέφει αράχνες, μούχλα, σκουριά. Πρέπει νάναι δημιουργικό εργαστήριο στερεωμένο στο γρανίτη του διαλεχτικού υλισμού και εξοπλισμένο στη διδασκαλία του μαρξισμού – λενινισμού – σταλινισμού, που δεν είναι δόγμα μα «καθοδήγηση για δράση», θα μελετά τη γύρω του πραγματικότητα, θα ελέγχει κάθε μέρα τη δράση του με το κριτήριο της ζωής και των πραγμάτων, θα γνωρίζει το καινούργιο που μας δίνει ολοένα η ζωή και η πάλη κι έτσι θα μπορεί να την καθοδηγεί σωστά, να κατευθύνει την πορεία της προς το γενικό κανάλι. Με τη «μικρή» αυτή μεταβολή που επιφέρει στον κύκλο του, θα συνεισφέρει στις μεγάλες μεταβολές. Η ποσοτική συσσώρευση μικρών αλλαγών, όπως και η ποιοτική επεξεργασία λίγων μυαλών, φέρνει στο πέρασμα της ποσότητας σε ποιότητα: συσσωρεύονται πολλές δυνάμεις υποκειμενικά ώριμες και πραγματοποιούν τη μεγάλη μεταβολή, την επανάσταση. Εξοστρακισμός λοιπόν του δογματισμού, που τρέφει και τον οπορτουνισμό και τον εξτρεμισμό – σεχταρισμό, από το θεωρητικό μας οπλοστάσιο και την πραχτική μας δράση και επανεξοπλισμός μας με τη διαλεχτική, που επιτρέπει τη γνώση των πραγμάτων και έτσι τη δυνατότητα ζωντανής και αποτελεσματικής πολιτική δράσης για τη μεταβολή τους. Αυτή την πανοπλία πρέπει να φορεί κάθε κομμουνιστής.
   Β. Το κόμμα, αν εξαιρέσουμε την περίοδο της σχετικής παρανομίας με τη δικτατορία του Παγκάλου, μόνο σήμερα περνά πραγματική δοκιμασία. Η μακρόχρονη νόμιμη και
μισονόμιμη ύπαρξή του συνετέλεσε στο να προωθηθούν στην κομματική ιεραρχία και άνθρωποι που διαθέτανε λίγες είτε πολλές διανοητικές ικανότητες, χωρίς όμως νάχουν μπολσεβίκικη ψυχή.(Σκλάβαινας, Μανωλέας και Σία. Ο Σκλάβαινας είχε λιποταχτήσει και στην παγκαλική δικτατορία και είχε διαγραφεί από την κομμουνιστική νεολαία). Τους έλειπε το πνεύμα της θυσίας και αυτοθυσίας.Όποιος δεν ξέρει να πεθαίνει όταν χρειάζεται, δεν ξέρει να ζει και τη ζωή του θ’ αποτύχει. Όποιος φοβάται μην πέσει, πρέπει σε όλο του το βίο να σέρνεται χάμου . Είναι ευτύχημα για το κόμμα ότι πρόδωσαν, όπως πρόδωσαν. Γιατί αφού κρύβανε μέσα τους το σπέρμα της προδοσίας, κάποτε θα πρόδιναν και τότε θάχαμε πολύ πιο μεγάλες ζημιές.
Η ανάπτυξη λοιπόν του πνεύματος της θυσίας, της αυτοθυσίας, του ηρωισμού,του Μαλτέζου,του Βαλιανάτου και τόσων άλλων, είναι το δεύτερο δίδαγμα, το ίδιο σπουδαίο, αν όχι πιο σπουδαίο από το πρώτο. Το μπολσεβίκο τον συγκροτούν: γερό μυαλό, γερή καρδιά.
Α υ τ ο ί  ν ι κ ο ύ ν  κ α ι   ό τ α ν  π έ φ τ ο υ ν .

                                                                                     19 του Ιούνη 1939




                                               

Βιογραφία

Ο Νίκος Ζαχαριάδης (Αδριανούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 27 Απριλίου 1903 - Σουργκούτ Χαντιμανσίας, Σοβιετική Ένωση, 1 Αυγούστου1973) υπήρξε ιστορικός ηγέτης του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Καθώς καθοδήγησε το ΚΚΕ κατά την περίοδο της κυριαρχίας του Ιωσήφ Στάλιν στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και λόγω πολιτικών χειρισμών που ακολούθησε, αποτελεί μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1903 στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης. Ο πατέρας του εργαζόταν στο Οθωμανικό Μονοπώλιο Καπνού κι έτσι αναγκαζόταν να μετακομίζει σε πολλές διαφορετικές πόλεις της Αυτοκρατορίας με την οικογένειά του. Πήγε Δημοτικό σταΣκόπια και το τέλειωσε στη Νικομήδεια, ενώ αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Αδριανούπολης. Από τα 15 του χρόνια αναγκάστηκε να δουλέψει στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, όπου εντάχθηκε στη σοσιαλιστική Διεθνή Πανεργατική Ένωση, που αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες, αν και η πρώτη επαφή του με τη σοσιαλιστική ιδεολογία έγινε στη Νικομήδεια.
Επηρεασμένος απ' την Οκτωβριανή Επανάσταση, ταξίδεψε στη Σοβιετική Ρωσία και το 1921 έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας, ενώ ένα χρόνο μετά, το 1922, γίνεται μέλος και του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Το 1923-24 σπούδασε στο νεοϊδρυμένο τότε ΚΟΥΤΒ, το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής· στα ρωσικά Коммунистический университет трудящихся Востока ή КУТВ).
Το 1924 εγκαθίσταται στην Ελλάδα και αναλαμβάνει καθοδηγητική δουλειά στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, την ΟΚΝΕ. Δουλεύει σε συνθήκες παρανομίας και διώξεων στο Βόλο, την Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη. Συλλαμβάνεται και καταφέρνει να αποδράσει συνολικά έξι φορές. Το 1926 εντάσσεται στον καθοδηγητικό μηχανισμό του ΚΚΕ και καταδιωκόμενος και πάλι, φεύγει το 1929 στη Σοβιετική Ένωση, όπου σπουδάζει στην Ανώτατη Κομματική Σχολή της Μόσχας.
Από τη Μόσχα επιστρέφει το 1931, όταν μετά την καταστατικά νόμιμη Έκκληση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που δημοσιεύτηκε στο "Ριζοσπάστη" στις 2 και 3 Νοέμβρη 1931 εκλέγεται νέα ηγεσία, και ο ίδιος αναλαμβάνει την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Το 1934 εκλέγεται γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Συνέβαλε στην αναδιοργάνωση του κόμματος και τη μαζικοποίησή του, σε μια περίοδο ανάπτυξης εργατικών και άλλων κοινωνικών αγώνων και κρίσης του καθεστώτος.
Το 1936, ένα μήνα μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Μεταξά φυλακίστηκε και έμεινε στην απομόνωση μέχρι το 1941. Με την εισβολή των Ιταλών, το 1940, δημοσιεύεται γράμμα του προς τους Έλληνες κομμουνιστές, με το οποίο καλούνται να αντισταθούν, υπερασπιζόμενοι την εθνική ανεξαρτησία. Ακολούθησαν δυο ακόμη γράμματα, τους επόμενους μήνες, στα οποία εκφράζει την αντίθεσή του στη συνέχιση του πολέμου, μετά την εκδίωξη των εισβολέων. Η δικτατορία απέφυγε τη δημοσίευσή τους. Με την εισβολή των χιτλερικών στρατευμάτων, ο Ζαχαριάδης μεταφέρεται από τη Γκεστάπο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όπου έμεινε κρατούμενος ως το 1945.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, στις 30 Μαΐου του 1945, με αγγλικό πολεμικό αεροπλάνο της RAF ανέλαβε και πάλι την ηγεσία Γ.Γ. του ΚΚΕ, σε μια δύσκολη περίοδο παραμερίζοντας τον μέχρι τότε αντικαταστάτη του Σιάντο. Το κόμμα ήταν μια μεγάλη πολιτική δύναμη, ως αποτέλεσμα του ρόλου του στην Εθνική Αντίσταση, αλλά είχε προχωρήσει ήδη στην υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, που εκτός από τη διάλυση του ΕΛΑΣ, έδινε τη δυνατότητα διώξεων σε βάρος του κόσμου της Αριστεράς.
Αποτέλεσμα της έντασης των διώξεων δημοκρατών πολιτών ήταν η έναρξη του εμφυλίου πολέμου, το 1946. Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, το 1949, ο Ζαχαριάδης εγκαθίσταται ως πολιτικός πρόσφυγας στο Βουκουρέστι, όπου μεταφέρθηκε η έδρα του παράνομου ΚΚΕ.
Το 1956, ως αποτέλεσμα της αποσταλινοποίησης, μετά από αντικαταστατική παρέμβαση του Σοβιετικού και άλλων Κομμουνιστικών και Εργατικών κομμάτων της Ανατολικής Ευρώπης στην 6η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ, καθαιρείται από την ηγεσία του ΚΚΕ ως "σεχταριστής" παρότι μόλις τρεις εβδομάδες προηγουμένως η Αριστερά είχε κοινή κάθοδο στις εκλογές του 1956 με το Κέντρο. Ακολουθούν οι διαγραφές της πλειοψηφίας των μελών του Κόμματος και του ίδιου του Ζαχαριάδη την επόμενη χρονιά, στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, με την προσθήκη της κατηγορίας του "υπόπτου προδοσίας".
Εξορίστηκε αρχικά στο στο Μποροβίτσι, της ΕΣΣΔ, κοντά στο Νόβγκοροντ όπου μέχρι το 1962 εργάστηκε σε δασική επιχείρηση, συνεχίζοντας την πολιτική του δραστηριότητα και τις επαφές με τα διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ. Τότε ζητάει από την Ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα να γυρίσει στην Ελλάδα για να αναλάβει την ευθύνη της πολιτικής του ΚΚΕ κατά τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά εκτοπίζεται στο Σουργκούτ. . Στο Σουργκούτ ο Ζαχαριάδης προβαίνει σε 3 απεργίες πείνας ζητώντας την αποκατάσταση της φήμης του και την απελευθέρωσή του. Την 1η Αυγούστου του 1973 ανακοινώνεται από την ΚΕ του ΚΚΕ ότι ο Ζαχαριάδης πέθανε από καρδιολογικά αίτια. Το 1989 ανακοινώνεται νέα εκδοχή θανάτου του: η αυτοκτονία, ενώ δίνεται στη δημοσιότητα από τους δεσμώτες του επιστολή που αποδίδεται στο Ζαχαριάδη και με την οποία φέρεται να απειλεί να αυτοκτονήσει. Τα οστά του Νίκου Ζαχαριάδη μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα το 1991, με πρωτοβουλία της ΚΕ του ΚΚΕ.
Ο Ζαχαριάδης επικρίθηκε ως χαρακτηριστική περίπτωση σταλινικού ηγέτη. Κατηγορήθηκε ιδιαίτερα για τον περιορισμό της εσωκομματικής δημοκρατίας, για την αποκήρυξη και τις διαγραφές στελεχών του ΚΚΕ με βαριές κατηγορίες, καθώς και για τυχοδιωκτική πολιτική. Οι υποστηρικτές του, αλλά και πολλοί άλλοι, ακόμα και πολιτικοί αντίπαλοι μέσα και έξω από το ΚΚΕ, τον θεωρούν κορυφαία προσωπικότητα της ελληνικής Αριστεράς.
Επικρίθηκε από άλλους γιατί δεν προσανατολίστηκε με σαφήνεια προς την ένοπλη αντιπαράθεση (ήδη από το 1945) ενώ από άλλους ακριβώς για τον αντίθετο λόγο, και αυτό γιατί το 1946 αρνήθηκε τη συμμετοχή στις εκλογές και προχώρησε στην ένοπλη πάλη.
Κατηγορήθηκε, επίσης, γιατί επιδίωξε την κατάληψη σταθερού εδάφους, αντιτασσόμενος στη συνέχιση του πολέμου με ανταρτοομάδες, που θεωρούνταν από τους διαφωνούντες (Μάρκος Βαφειάδηςκ.ά.), πως θα υποχρέωνε τον αντίπαλο σε συμβιβασμό.
Επικρίθηκε ακόμα και γιατί μετά την ήττα συνέχισε να υποστηρίζει πως ενδέχεται η επανέναρξη του ένοπλου αγώνα ("το όπλο παρά πόδα"), καθώς και γιατί αρνήθηκε τη στήριξη απ' την Αριστερά του κεντρώου Πλαστήρα, στις εκλογές του 1952.
Απέναντι σ' αυτές τις επικρίσεις, υποστηρικτές του αντιτάσσουν την άποψη πως η προσφυγή στην ένοπλη αντιπαράθεση ήταν αναγκαστική, καθώς δεν υπήρχε καμιά περίπτωση συμβιβασμού και στόχος του καθεστώτος και των Αμερικανών, που ενεπλάκησαν στον ελληνικό εμφύλιο το 1947, ήταν η εξουδετέρωση του ΚΚΕ με μονομερή πόλεμο. Η αποχή του 1946 δεν ήταν απόφαση μόνο του ΚΚΕ, αλλά και όλων των άλλων κεντροαριστερών δυνάμεων, ακόμα και του κεντρώου Γεωργίου Καφαντάρη. Η εγκατάσταση σε κάποια πόλη της κυβέρνησης του βουνού, θα έδινε τη δυνατότητα στις λαϊκοδημοκρατικές χώρες να την αναγνωρίσουν επίσημα και να ενισχύσουν νομότυπα το ελληνικό αντάρτικο. Ακόμα, δεν υπήρχε για το Ζαχαριάδη δίλημμα τακτικού στρατού ή αντάρτικων σχηματισμών. καθως η μορφή των στρατευμάτων θα άλλαζε ανάλογα με τη μορφή της επιχείρησης. Τέλος η άρνηση στήριξης του Πλαστήρα καθορίστηκε απ' την πρόθεσή του να εξαφανιστεί απ' την πολιτική σκηνή η Αριστερά, με το να μην εκθέσει υποψήφιους. Άλλωστε, ο αριστερός κόσμος είναι αμφίβολο αν θα τον ψήφιζε, καθώς βαρυνόταν με την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, την αποστολή εκστρατευτικού σώματος στην Κορέα και την εκτέλεση του στελέχους του ΚΚΕ, Νίκου Μπελογιάννη.
Σε αντίθεση με όσους τον επικρίνουν για τυχοδιωκτισμό, άλλοι τονίζουν την πρωτοβουλία του ΚΚΕ, επί Ζαχαριάδη, για την ίδρυση της ΕΔΑ, την πολιτική των ευρύτερων συνεργασιών μετά το 1952 κ.ά. Εκτός των άλλων, ο Ζαχαριάδης είναι απ' τους ελάχιστους ηγέτες του ΚΚΕ που άφησαν συγγραφικό έργο.

                                                           ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ






                            ΓΙΑ ΤΟ ΚΚΕ 


 “Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου και κανένας δεν μπορεί να το χτυπήσει και να το λερώσει χρησιμοποιώντας το όνομά μου... Το Κουκουέδικο πέρασε πολλές αντάρες και μπόρες, όμως να το ξεριζώσει κανένας δεν μπόρεσε, γιατί αφτό θα σήμαινε να ξεριζώσει τον ίδιο το λαό. Παρόλες τις δοκιμασίες που τόδερναν και το δέρνουν το ΚΚΕ είναι αθάνατο. Το γράμμα αφτό το γράφω για να βουλώσω το στόμα σε όλους αφτούς που θα βάλουν τώρα τις φωνές. Με το ΚΚΕ δεν είχα ούτε έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Ούτε μπορούσα ποτέ νάχω. Απόλη μου την ψυχή εύχομαι σ’ αυτούς που φορτώθηκαν το πολύ δύσκολο έργο να ξαναστήσουν το κουκουέδικο στα πόδια του, να πετύχουν απόλυτα και ολοκληρωτικά.



                                                   ΝΙΚΟΣ    ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ         


           

              ΤΟ  ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ        

                  

                ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη
και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο
εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις,δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς,λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.
                 

                

                                     Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940
                        
                                           Νίκος Ζαχαριάδης
                                   Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

ΗΠΑ: Συνεχίζονται οι προσπάθειες αποσταθεροποίησης της Κούβας

Αψηφώντας τον αποκλεισμό το 22ο Καραβάνι Φιλίας και Αλληλεγγύης έφτασε με ανθρωπιστική βοήθεια στο Νησί της Επανάστασης

Στιγμιότυπο από το περσινό Καραβάνι Φιλίας και Αλληλεγγύης στην Κούβα

Τους νέους του «συνεργάτες» προσδιορίζει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ) στο ετήσιο πρόγραμμά του για τη διεξαγωγή αποσταθεροποιητικών ενεργειών κατά της Κούβας, σε μια προσπάθεια να ανατρέψει τη σοσιαλιστική κυβέρνηση.

Στα μέσα του Ιούνη, με ανακοίνωσή του, ζητά προτάσεις από διάφορες «οργανώσεις που ενδιαφέρονται να προωθήσουν τη δημοκρατία» στην Κούβα. Το πακέτο των 4,1 εκατομμυρίων δολαρίων που διαθέτει αποτελεί μέρος των 20 εκατομμυρίων που έχει υπολογίσει για αυτό το σκοπό. Οπως αναφέρει, πρόκειται για χρήματα «για την ενίσχυση της συμμετοχής της κοινωνίας και την ανεξαρτησία των ανεξάρτητων κοινωνικών ομάδων που στηρίζουν τη δυνατότητα των Κουβανών πολιτών να καθορίζουν ελεύθερα το μέλλον τους». Οι ΗΠΑ θεωρούν πως οι όποιες δραστηριότητες θα πρέπει να γίνονται στο νησί από ανθρώπους που μιλούν άπταιστα την ισπανική γλώσσα, που θα γνωρίζουν τα ήθη και τα έθιμα των Κουβανών για τη «μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας».

Με βάση τη συγκεκριμένη ανακοίνωση προσδιορίζεται και σε ποιους τομείς αναμένεται να διατεθεί το ποσό. Συγκεκριμένα, αναφέρει πως 200.000 δολάρια θα δοθούν για την ενίσχυση της συμμετοχής των ατόμων με ειδικές ανάγκες, 600.000 δολάρια σε «επαγγελματίες δημοσιογράφους», άλλα τόσα σε διανοούμενους, καλλιτέχνες, ποιητές και μπλόγκερ, ένα εκατομμύριο δολάρια σε ομάδες που απασχολούνται με τον δήθεν «κοινωνικό αποκλεισμό και για τη βελτίωση του επιπέδου διαβίωσης», 300.000 δολάρια για την «προώθηση της ειρήνης», 700.000 δολάρια για «νομικές ενώσεις», ενώ για την κοινότητα που προωθεί τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων διατίθενται 300.000 δολάρια και για την τεκμηρίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων 427.024 δολάρια.

Αλληλεγγύη στον κουβανικό λαό από το 22ο Καραβάνι Φιλίας

Και ενώ η επίσημη πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από τις προωθούμενες αντεπαναστατικές ενέργειες, τον απάνθρωπο αποκλεισμό που διεξάγεται εδώ και δεκαετίες, με μοναδικό στόχο την ανατροπή του σοσιαλισμού, στις ίδιες τις ΗΠΑ δεν είναι λίγοι αυτοί που απλόχερα προσφέρουν ανθρωπιστικό υλικό για να βοηθήσουν με όποιον τρόπο μπορούν τον κουβανικό λαό. Ο λόγος γίνεται για το Καραβάνι Φιλίας και Αλληλεγγύης που διοργανώνεται κάθε χρόνο από το 1992 από τους «Πάστορες για την Ειρήνη» στις ΗΠΑ. Φέτος, το 22ο Καραβάνι Φιλίας και Αλληλεγγύης ξεκίνησε στις αρχές του Ιούλη από τον Καναδά, όπου αντιμετώπισε σημαντικά εμπόδια από τους τελωνειακούς αξιωματούχους στα σύνορα Καναδά - ΗΠΑ, οι οποίοι επιδίωκαν να απαγορεύσουν τη διέλευση των οχημάτων που μετέφεραν ανθρωπιστικό υλικό - ιατρικό και εκπαιδευτικό υλικό, οικοδομικά υλικά και εργαλεία, ποδήλατα, μπάλες ποδοσφαίρου κ.ά. Ωστόσο, μετά από μια αναμονή επτά ωρών και χάρη σε νομικές πιέσεις και τη στήριξη, την αυταπάρνηση και την αλληλεγγύη των φίλων της Κούβας, που συγκεντρώθηκαν επί τόπου φωνάζοντας συνθήματα κατά του απάνθρωπου αποκλεισμού που επιβάλλουν δεκαετίες οι ΗΠΑ στο Νησί της Επανάστασης, κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα, κερδίζοντας έτσι την πρώτη τους νίκη. Μιλώντας στους παρευρισκόμενους, η συντονίστρια στις ΗΠΑ για τη Διεθνή Επιτροπή για την Απελευθέρωση των Πέντε Κουβανών, Αλίσια Τζράπκο, που ταξίδεψε από την Καλιφόρνια για τα σύνορα Καναδά - ΗΠΑ, σημείωσε πως ο εκφοβισμός και η καταδίωξη που αντιμετωπίζουν τα μέλη του Καραβανιού επιβεβαιώνουν τη συνέχιση της εγκληματικής πολιτικής αποκλεισμού που ακολουθεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατά της Κούβας.

Το 22ο Καραβάνι Φιλίας και Αλληλεγγύης, που φέτος μάλιστα γίνεται χωρίς τη συμμετοχή του αιδ. Λούσιους Ουόκερ, πρώην εκτελεστικού διευθυντή των «Παστόρων για την Ειρήνη», καθώς έφυγε από τη ζωή στις 7 Σεπτέμβρη του 2010 σε ηλικία 80 χρόνων, διέσχισε 130 πόλεις των ΗΠΑ και του Καναδά με 12 διαφορετικές διαδρομές, με ειδικά σχολικά λεωφορεία, φορτηγά και αυτοκίνητα.

Το «ταξίδι», όπως δηλώνουν οι διοργανωτές του, αποτέλεσε μια ευκαιρία για να ανοίξουν συζητήσεις με τον αμερικανικό λαό για τον απάνθρωπο και ανήθικο αποκλεισμό των ΗΠΑ απέναντι στην Κούβα, να αμφισβητηθεί ανοικτά η πολιτική που ακολουθούν οι ΗΠΑ απέναντι στον κουβανικό λαό, καθώς και στον ίδιο τον αμερικανικό λαό που του απαγορεύουν επισκέψεις στο νησί. Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι διοργανωτές του Καραβανιού δεν ζήτησαν ούτε αποδέχθηκαν ειδική άδεια από τις αρχές για να ταξιδέψουν ή και για να παραδώσουν την ανθρωπιστική βοήθεια 100 τόνων που έχει συγκεντρωθεί, θέλοντας και με αυτό τον τρόπο να σπάσουν τον αποκλεισμό που επιβάλλεται κατά της Κούβας. Πάνω από 100 άνθρωποι συμμετείχαν στο Καραβάνι, που το Σαββατοκύριακο 16-17 Ιούλη βρέθηκε στο Τέξας και στη συνέχεια κατευθύνθηκε στο Μεξικό, με τελικό προορισμό την Κούβα, όπου έφτασε στις 22 Ιούλη.

Στο Νησί της Επανάστασης οι συμμετέχοντες στο Καραβάνι παίρνουν μέρος σε εκπαιδευτικά και πολιτιστικά προγράμματα και ειδικές εκδηλώσεις της νεολαίας, μαθαίνουν για την καθημερινή ζωή των Κουβανών, τις κατακτήσεις και τις δυσκολίες, ενώ θα λάβουν μέρος σε εθελοντικές εργασίες στο Πινάρ ντελ Ρίο. Ειδικά φέτος τιμητικά συμμετείχαν στους γιορτασμούς στην πόλη Σιέγο ντε Αβιλα για την 58η επέτειο από την επίθεση των επαναστατών στους στρατώνες της Μονκάδα στο Σαντιάγκο ντε Κούβα στις 26 Ιούλη 1953, με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο, γεγονός που αποτέλεσε την απαρχή του απελευθερωτικού αγώνα στην Κούβα μέχρι την επιτυχία της επανάστασης το 1959. Το Καραβάνι αυτό από τις ΗΠΑ αποδεικνύει ότι και στη μητρόπολη του ιμπεριαλισμού η αλληλεγγύη στη σοσιαλιστική Κούβα έχει γερές ρίζες.

                                        αναδημοσίευση απ' το Ριζοσπάστη

Κ. Χ.