Τετάρτη 25 Απρίλη η προεκλογική συγκέντρωση του ΚΚΕ στο Μεσολόγγι

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2012 Στην πύλη της «Χαλυβουργίας» η συγκέντρωση της Αθήνας

Με στόχο να δυναμώσει ολόπλευρα η αλληλεγγύη στους χαλυβουργούς, η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ θα γίνει στο μετερίζι ενός αγώνα πολύτιμου για όλη την εργατική τάξη

Στιγμιότυπο από την περσινή πρωτομαγιάτικη διαδήλωση στην Αθήνα

               

Στις πύλες της «Χαλυβουργίας», εκεί που οι απεργοί χαλυβουργοί δίνουν ένα σκληρό αγώνα εδώ και 6 μήνες, καλεί το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο την εργατική τάξη της Αττικής να τιμήσει την Εργατική Πρωτομαγιά του 2012. Η απεργιακή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Αθήνας θα γίνει στις 10 π.μ., στις πύλες του εργοστασίου, ενώ σε όλες τις πόλεις της χώρας με απεργιακές συγκεντρώσεις θα τιμηθεί η μεγάλη μέρα της εργατιάς.

Στη Θεσσαλονίκη, το ΠΑΜΕ οργανώνει πανεργατικό απεργιακό συλλαλητήριο στις 10.30 π.μ., στο Αγαλμα του Βενιζέλου και στην Πάτρα, στις 10.30 π.μ., στην πλατεία Γεωργίου.

Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο καλεί την εργατική τάξη της χώρας μας να τιμήσει την Εργατική Πρωτομαγιά του 2012 σηκώνοντας ψηλά τη σημαία της ταξικής πάλης, να οργανωθεί και να παλέψει ακόμα πιο αποφασιστικά για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, να υπερασπίσει τη ζωή της εργατικής οικογένειας, να γίνει δύναμη ανατροπής και εξουσίας.

Η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ για την Εργατική Πρωτομαγιά

Η ανακοίνωση της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ για την Πρωτομαγιά του 2012 έχει ως εξής:

«"Αν σας περνάει η ιδέα στα σοβαρά πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε τον αγώνα εκατομμυρίων εργατών, που αν και γονατισμένοι από την καταπίεση εξεγείρονται, είστε, μα την αλήθεια, φτωχοί τω πνεύματι. Να περιμένετε το τέλος. Αν δεν το περιμένετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Γύρω σας, δίπλα σας, πάνω σας, απ' όλες τις μεριές θεριεύει μια φωτιά. Μπορείτε να την αγνοείτε αλλά δεν μπορείτε να την αποφύγετε. Θα 'ρθει μια εποχή που η σιωπή μας στον τάφο θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα"(απολογία Σπάις, Σικάγο 1886).

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ 10 π.μ.!

Η 1η Μάη είναι η μέρα που οι εργάτες όλου του κόσμου τιμούν τους νεκρούς της τάξης τους, τους ηρωικούς αγώνες και τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος στην ανειρήνευτη πάλη με το κεφάλαιο. Σύμβολο στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η μέρα που η παγκόσμια εργατική τάξη διατρανώνει την απόφασή της να συνεχίσει την ηρωική της πορεία ως το τέλος, ως τη νίκη.

Tο σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης έχει εξαπολύσει θεούς και δαίμονες για να ξεπεράσει την κρίση προς όφελός του, μεταφέροντας όλα τα βάρη στις πλάτες της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας, καταστρέφοντας παραγωγικές δυνάμεις και πρώτα απ' όλα καταστρέφοντας τη βασική παραγωγική δύναμη, τον άνθρωπο. Οι απολύσεις, το κλείσιμο εργοστασίων, η μαζική φτώχεια, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση. Καμιά υποταγή, κανένα συγχωροχάρτι σε αυτήν τη βαρβαρότητα. Με αυτήν την απόφαση τιμάμε τη φετινή Πρωτομαγιά.

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ, ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα. Το πισωγύρισμα σε συνθήκες προηγούμενων δεκαετιών δεν είναι ο ρεαλισμός της εποχής. 126 χρόνια μετά την Πρωτομαγιά του Σικάγο, δε μας αξίζει η φτώχεια, η εξαθλίωση, η ανεργία, η δουλειά ήλιο με ήλιο για να τα βγάλουμε πέρα. Παράγουμε όλο τον πλούτο και μας ανήκει.

-- Να δυναμώσει τώρα ο αγώνας για κλαδικές Συμβάσεις που θα εμποδίζουν τη σφαγή στα μεροκάματα και τους μισθούς.

-- Να δυναμώσει η οργανωμένη αντίθεση στα χαράτσια και τη φοροληστεία, με αίτημα την κατάργησή τους.

-- Να επεκταθεί η λαϊκή ανυπακοή στις πληρωμές των γονιών για να λειτουργήσουν τα σχολεία, των ασθενών για να εξεταστούν στα νοσοκομεία.

-- Να καταργηθούν τα χαράτσια της δήθεν "αλληλεγγύης", της ΔΕΗ και το λεγόμενο τέλος επιτηδεύματος.

-- Να υπάρξει ισχυρό πλέγμα με μέτρα ουσιαστικής προστασίας των ανέργων, ανακούφισης των υπερχρεωμένων νοικοκυριών ώστε να πάρουν ανάσα, να μην οδηγηθούν στην εξαθλίωση.

-- Να σταματήσουμε το νέο έγκλημα για το τσάκισμα των συντάξεων και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

-- Να υπερασπιστούμε τα παιδιά μας από την απληστία των εργοδοτών, που τα θέλουν να δουλεύουν για 400 ευρώ.

Να πολλαπλασιαστούν οι Χαλυβουργίες

Δυναμώνουμε την αλληλεγγύη μας στον ηρωικό αγώνα τους

Οι εργαζόμενοι στην "Ελληνική Χαλυβουργία" βρίσκονται σε απεργία πάνω από έξι μήνες. Αρνήθηκαν να υποταχθούν στη σύγχρονη εξαθλίωση. Υψωσαν μέτωπο στην εκ περιτροπής εργασία, στους μισθούς των 500 ευρώ, στην τρομοκρατία και τις μαζικές απολύσεις. Δείχνουν το δρόμο!

Η καλύτερη αλληλεγγύη στον αγώνα των απεργών χαλυβουργών είναι να πολλαπλασιαστούν οι Χαλυβουργίες, να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους εργαζόμενοι και σωματεία σε επιχειρήσεις και κλάδους. Κάθε εργατικός χώρος να γίνει κάστρο αντίστασης.

ΕΡΓΑΤΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ, ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Σήμερα δεν αρκεί η αγανάκτηση, οι αγώνες της εικόνας. Απαιτούνται αγώνες επιθετικοί, που δε θα προσπαθούν να συμβιβάσουν τα συμφέροντα του εργοδότη με του εργαζόμενου, αλλά να έχουν ξεκάθαρο ότι για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι θα πρέπει να χάσουν οι μεγαλοεργοδότες. Αγώνες που θα ανεβάζουν την απαιτητικότητα των εργαζομένων για μία αξιοπρεπή ζωή, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και τον πλούτο που παράγουν. Απαιτείται γραμμή πάλης που θα συγκρούεται με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, με τις ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που σέρνουν συνεχώς στα τραπέζια του "κοινωνικού διαλόγου" τους εργαζόμενους. Να γυρίσουμε την πλάτη στους μονοπωλιακούς ομίλους, την τάξη που κυβερνά και το πολιτικό προσωπικό της.

Η δράση του ΠΑΜΕ, των ταξικών δυνάμεων, του λαϊκού κινήματος είναι καρφί στο μάτι της πλουτοκρατίας και των κομμάτων της. Τους τρομάζει η στάση της ανυπακοής και της απειθαρχίας. Τους φοβίζει η θέση που καλεί την εργατική τάξη και τη νεολαία να παλέψουν για να μη γίνουν μέρος ενός προβλήματος που δε δημιούργησαν οι ίδιοι, πως την κρίση πρέπει να πληρώσει το κεφάλαιο, η εργοδοσία, το αστικό κράτος, που λειτουργεί για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Η 1η Μάη μας καλεί να δούμε πιο καθαρά τη βασική αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας. Από τη μια μεριά την ολοένα και μεγαλύτερη κοινωνικοποίηση της εργασίας, την παραγωγή αμύθητου πλούτου, την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και από την άλλη μια χούφτα καπιταλιστές να ιδιοποιούνται όλο αυτόν τον πλούτο παραδίδοντας στη φτώχεια και την εξαθλίωση τη συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία. Υπερασπίζονται ένα σύστημα σάπιο και ξεπερασμένο, που δε διορθώνεται, δεν εξανθρωπίζεται. Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης μόνο βάσανα και δυστυχία θα φέρει για την εργατική τάξη, για τους λαούς. Τρέμουν το ενδεχόμενο να χάσουν την εξουσία τους, να χάσουν τα κέρδη τους. Φοβούνται όσο τίποτα άλλο την εξουσία των εργατών.

Υπάρχει διέξοδος! Να βαδίσουμε στο δρόμο της λαϊκής συμμαχίας. Αυτός είναι ο δρόμος ώστε να αλλάξει ο σημερινός αρνητικός συσχετισμός δύναμης. Αυτός είναι ο δρόμος ώστε να πετάξουμε από πάνω μας τα δεσμά της εκμετάλλευσης, να ανατρέψουμε τη δικτατορία των μονοπωλίων που ντύνεται με το μανδύα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Να τραβήξουμε το δικό μας δρόμο ανάπτυξης, που θα έχει ως μοναδικό κίνητρο την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αυτός είναι ο δρόμος της Λαϊκής Εξουσίας και της Λαϊκής Οικονομίας.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ στις 10 π.μ.!».

Το παράδειγμα της Αργεντινής

Πολύς ντόρος γίνεται αυτές τις μέρες με το κυβερνητικό σχέδιο εθνικοποίησης του 51% της πετρελαϊκής εταιρείας YPF στην Αργεντινή (το πλειοψηφικό πακέτο 57,3%, ανήκει σήμερα στον ισπανικό ενεργειακό κολοσσό «Repsol»). Στη χώρα μας ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να χαρακτηρίσει την εξέλιξη ως «ελπιδοφόρο μήνυμα ισχυρού πολιτικού ρεαλισμού και προοδευτικής εξέλιξης για όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα για την Ελλάδα». Προχώρησε και παρακάτω λέγοντας σε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ότι η κίνηση της κυβέρνησης της Αργεντινής αποδεικνύει πως «τα δόγματα που είναι προσκολλημένα στις επιταγές των τραπεζιτών και του πολυεθνικού κεφαλαίου μπορούν να ηττηθούν στο πεδίο της σύγκρουσης των ιδεών και των πολιτικών» και ότι «εμπειρίες και διδάγματα που θέτουν την ανάγκη τα ενεργειακά αποθέματα των χωρών να αποτελούν τη δεξαμενή για κοινωνικές πολιτικές προς όφελος των λαών είναι στον πυρήνα των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας μας».

Το παράδειγμα της Αργεντινής χρησιμεύει πράγματι για να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα και στη χώρα μας. Η αστική αργεντίνικη κυβέρνηση με στοιχεία σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης που είναι γενικά χαρακτηριστικό των λεγόμενων «αριστερών προοδευτικών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής», επιχειρεί για λογαριασμό μερίδων του ντόπιου κεφαλαίου να πάρει στα χέρια της μέρος της ενέργειας της χώρας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), δε μιλάμε ούτε καν για πλήρη έλεγχο του ενεργειακού πλούτου, πράγμα που εμφανίζει ως κίνηση που θα ωφελήσει δήθεν τα λαϊκά στρώματα. Στην πραγματικότητα η κίνηση αυτή έχει σχέση με την προσπάθεια της αργεντίνικης αστικής τάξης να αναβαθμίσει το ρόλο της μέσα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα γι' αυτό κοντράρεται με την ισπανική πολυεθνική. Μάλιστα, όπως όλα δείχνουν, η αντίδρασή της ήρθε όταν έγιναν γνωστά τα σχέδια της ισπανικής πολυεθνικής να έρθει σε συμφωνία εξαγοράς με μεγάλο κινεζικό πετρελαϊκό κολοσσό, στο πλαίσιο της διείσδυσης των κινέζικων μονοπωλίων στην συγκεκριμένη ήπειρο.

Με δεδομένο ότι και στην Αργεντινή και σε άλλες χώρες της περιοχής ανακαλύπτονται σημαντικά ενεργειακά αποθέματα το «κουβάρι» των ανταγωνισμών περιπλέκεται ακόμα περισσότερο και γι' αυτό «βγαίνουν μαχαίρια» από τις αστικές κυβερνήσεις. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η αντίδραση της ισπανικής κυβέρνησης αλλά και της ΕΕ που απειλούν με κυρώσεις, όπως εμπάργκο εισαγωγών αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από την Αργεντινή.

Πρέπει επομένως να γίνει κατανοητό ότι πρόκειται για κινήσεις ενταγμένες στον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό, που δεν αμφισβητούν την εξουσία των μονοπωλίων (το κράτος ως συλλογικός καπιταλιστής διεκδικεί το 51% της πετρελαιοβιομηχανίας και το υπόλοιπο πάει στην καπιταλιστική αγορά). Η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρσνερ άλλωστε στηρίζει την καπιταλιστική ανάπτυξη, που δήθεν θα βοηθήσει το λαό. Οι αντιδράσεις από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (εδώ η ΕΕ) καταρρίπτουν αυτά που οι σοσιαλδημοκράτες και οι οπορτουνιστές εμφανίζουν, για δυνατότητα άλλης διαπραγμάτευσης, όπως π.χ. η αλλαγή του δημοσιονομικού συμφώνου στην ΕΕ, η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, που δήθεν θα δεχτούν οι εταίροι, ακόμη περισσότερο περί δημοσίου ελέγχου τραπεζών και πρωην ΔΕΚΟ.

Η περίπτωση της Αργεντινής όμως αντικειμενικά αναδεικνύει κάτι πολύ ουσιαστικό. Οτι χωρίς να έχει ο λαός στα χέρια του την οικονομία καμιά φιλολαϊκή λύση δεν μπορεί να υπάρξει. Να γιατί το ΚΚΕ έχει πολιτική αποδέσμευσης από την ΕΕ, μονομερούς διαγραφή του χρέους, να περάσουν τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και ο ενεργειακός πλούτος στα χέρια των λαϊκών δυνάμεων για να μπουν στην υπηρεσία της ικανοποίησης των δικών τους αναγκών, στη βάση ενός πανεθνικού σχεδιασμού με εργατική εξουσία. Αυτή η προοπτική πρέπει να ισχυροποιηθεί όσο γίνεται και με την ψήφο και όχι οι κάλπικες ελπίδες μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης μέσα στην ΕΕ που ακόμη και αν μπορεί να πραγματοποιηθεί θα λειτουργεί ως μέρος της λυκοσυμμαχίας και όχι ενάντιά της γιατί δεν μπορεί να το κάνει.

Με αφορμή τις εκλογές στη Γαλλία

Τα αστικά ΜΜΕ, το ΠΑΣΟΚ αλλά και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή τις εκλογές στη Γαλλία, επειδή ο Ολάντ υποψήφιος των σοσιαλιστών μιλά για επαναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας, προβάλλουν τη δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων, των συμφωνιών για την αντιμετώπιση του κρατικού χρέους. Ιδιαίτερα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το συνδέει με την εναλλακτική του πρόταση της «αριστερής αντιμνημονιακής κυβέρνησης» για επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνιών για το κρατικό χρέος. Αφού θα επαναδιαπραγματευτεί η Γαλλία, γιατί όχι και η Ελλάδα με μια αριστερή κυβέρνηση; Και, ταυτόχρονα, η νίκη του Ολάντ ανοίγει το δρόμο αλλαγής συσχετισμών στην ΕΕ.

Πρόκειται για μεγάλη απάτη και ψέμα, με σκοπό να αποπροσανατολιστούν οι εργαζόμενοι. Αυτή η λογική, 

η οποία λέει ότι η άνοδος της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη, δηλαδή η νίκη του Ολάντ στις επερχόμενες γαλλικές εκλογές ή των σοσιαλδημοκρατών στη Γερμα-νία θα φέρει μια αλλαγή κατάστασης στην ΕΕ, αποπρο-σανατολίζει από το κύριο, που είναι πρώτα απ' όλα ο ίδιος ο χαρακτήρας της ΕΕ που, από τη γέννησή της, μέχρι σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο από μια προωθημέ-νη συμμαχία καπιταλιστικών κρατών με δεδομένο τον αντιλαϊκό χαρακτήρα. Δηλαδή, ο αντιλαϊκός χαρακτήρας της ΕΕ είναι δεδομένος από τη γέννησή της. Και 

δεν είναι η κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων ή συντηρητικών κεντροδεξιών δυνάμεων που την κάνει να έχει αυτό το χαρακτήρα. Και σ' αυτό, απόδειξη είναι ότι η λεγόμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική, η πολιτική της απελευθέρωσης αγορών, ιδιωτικοποιήσεων, μείωσης μισθών, χτυπήματος εργασιακών δικαιωμάτων είναι η πολιτική που πρώτα από όλα σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις εφάρμοσαν και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χρεωθεί μόνο στις λεγόμενες κεντροδεξιές κυβερνήσεις. Οπως, κι από την άλλη, πολιτική προστατευτισμού τομέων της οικονομίας ή κρατικών επενδύσεων εφάρμοσαν και κεντροδεξιές κυβερνήσεις.

Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι η σοσιαλδημοκρατία αποτέλεσε βασικό παράγοντα που επεξεργάστηκε και που υποστήριξε τη στρατηγική της ΕΕ, τη στρατηγική της Λισαβόνας. Να θυμίσουμε την κυβέρνηση Ζοσπέν στη Γαλλία, η οποία μάλιστα εφάρμοσε το λεγόμενο τρι-ανταπεντάωρο και τότε είχε ξεκινήσει ένας ολόκληρος σάλος για τη δυνατότητα εφαρμογής του τριανταπε-ντάωρου, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια πρώτη φάση εφαρμογής ελαστικών σχέσεων, δηλαδή μείωση του εργάσιμου χρόνου με ταυτόχρονη όμως μείωση των μισθών, χτύπημα εργασιακών δικαιωμά

των κ.λπ. Να θυμίσουμε την κυβέρνηση Σρέντερ στη Γερμανία που προώθησε την ατζέντα 2010 και τα διάφορα πακέτα μεταρρυθμίσεων Χαρτζ 1, 2, 3, 4 που είχαν στον πυρήνα της πολιτικής τους την καθιέρωση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και μάλιστα στο όνομα της καταπολέμησης της ανεργίας. Να θυμίσουμε την κυβέρνηση Σημίτη στην Ελλάδα, που ήταν αυτή που πρωτοστάτησε στην προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Και την πορεία βέβαια της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου.

Καμιά φιλολαϊκή αλλαγή

Αρα οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι όχι απλώς επιφυλακτικοί, να μην την πατήσουν σε αυτήν τη λογική, δεδομένου ότι η σοσιαλδημοκρατία έχει αποδείξει ότι όχι μό

νο δεν πρόκειται να φέρει αλλαγή στο επίπεδο της ΕΕ, γιατί πρώτα από όλα η ίδια η ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει, αλλά και ότι η ίδια η σοσιαλδημοκρατία αποτελεί παράγοντα στήριξης των συμφερόντων των μονοπωλίων. 

Και όταν λέμε ότι δεν μπορεί να αλλάξει η ΕΕ εννοούμε ότι δεν μπορεί να αλλάξει σε φιλολαϊκή κατεύθυνση. Ούτε μεταρρυθμίζεται, ούτε μπορεί να πάρει άλλη στροφή.

Εδώ έχει σημασία να θίξουμε το εξής θέμα πάνω στο οποίο πατάει και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προβάλλεται και από μια σειρά σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις και απ' το ΠΑΣΟΚ: Δηλαδή ότι στις εκλογές στις 6 Μάη στην Ελλάδα και την επόμενη μέρα θα κριθεί ποιος θα πάει να επαναδιαπραγματευτεί το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Και ότι ανοίγει ένα ζήτημα συνολικής διαπραγμάτευσης στα πλαίσια της ΕΕ από την οποία μπορούμε να βγούμε κερδισμένοι κ.λπ. Αλλά, μπορεί να υπάρξει άλλη διαπραγμάτευση στα πλαίσια της ΕΕ; Βεβαίως και μπορεί να υπάρξει άλλη διαπραγμάτευση. Το θέμα είναι προς όφελος ποιανού;

Αυτό, για παράδειγμα, που μπορεί να γίνει, αν αναδειχτεί ο Ολάντ ως Πρόεδρος της Γαλλίας, μπορεί να σηματοδοτήσει μια αποστασιοποίηση τμημάτων της γαλλικής αστικής τάξης από το λεγόμενο γαλλο γερμανικό άξονα. Δηλαδή, έναν αναπροσανατολισμό των σχέσεων της Γαλλίας με τη Γερμανία που αποτελούσαν τον ηγετικό, να το πούμε έτσι, πυρήνα της ΕΕ το προηγούμενο διάστημα. Εναν περισσότερο προσανατολισμό της Γαλλίας, των σχέσεών της με τις ΗΠΑ. Μπορεί να σηματοδοτήσει αυτό μια συνολική ανακατάταξη συσχετισμών δυνάμεων στο πλαίσιο της ΕΕ; Αυτό όμως το ερώτημα είναι τι θετικό θα φέρει στους εργαζόμενους.

Από αυτό δεν έχουν να περιμένουν τίποτα οι εργαζόμενοι. Και όχι μόνο της Ελλάδας, όχι μόνο της Ιταλίας, της Ισπανίας, χώρες που έχουν μπει σε φάση βαθέματος της κρίσης, αλλά και της Γαλλίας. Και γενικά οι λαοί της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Τίποτα θετικό, αφού η διαπραγμάτευση αφορά ουσιαστικά το μοίρασμα ανάμεσα στα μονοπώλια της πίτας, τις αντιθέσεις στα πλαίσια της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, τις αντιθέσεις δηλαδή ανάμεσα στα μονοπώλια των καπιταλιστικών ευρωπαϊκών κρατών και με τίποτα δεν αφορά ούτε τη διαπραγμάτευση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τους μισθούς, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις. Δεν πρόκειται, δηλαδή, να αμφισβητήσει το πλαίσιο της στρατηγικής της ΕΕ όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα. Και ούτε πρόκειται να το κάνει ούτε θα μπορούσε να το κάνει.

Οι συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ

Ταυτόχρονα, οι εκλογές στη Γαλλία, η εμφανιζόμενη άνοδος του «αριστερού μετώπου» του Μελανσόν, τον οποίο υπερπροβάλλει ως παράδειγμα για την Ελλάδα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτουν το πώς αντιλαμβάνεται και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το θέμα των συμμαχιών, το θέμα της στάσης απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει την περίπτωση της υποψηφιότητας Μελανσόν, εδώ στην Ελλάδα, ως ένα πρότυπο και αριστερής συμμαχίας. Τι είναι η υποψηφιότητα Μελανσόν; Είναι η υποψηφιότητα που υποστηρίζεται από το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και το Αριστερό Κόμμα, ένα τμήμα της σοσιαλδημοκρατίας που αποσπάστηκε από το Σο

σιαλιστικό Κόμμα. Ολη η πολιτική που ευαγγελίζεται ο Μελανσόν, ο οποίος, σημειωτέον, διετέλεσε υπουργός της κεντροαριστερής κυβέρνησης Ζοσπέν το 2000, ενοχοποιεί το νεοφιλελευθερισμό, την επικυριαρχία των ΗΠΑ στην ΕΕ όπως λέει και όχι βέβαια το ρόλο των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, όχι τη στρατηγική του κεφαλαίου και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Ετσι, λοιπόν, στη Γαλλία για την αντιλαϊκή πολιτική λέει ότι φταίει ο Σαρκοζί, όπως στην Ελλάδα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι φταίει η τρόικα, ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, η συγκυβέρνηση, ποτέ όμως δε μιλούν για το κεφάλαιο, τα μονοπώλια. Δηλαδή, αυτή η πολιτική που προβάλλει ο Μελανσόν είναι η αντίστοιχη με την ελληνική αντιμνημονιακή γραμμή διαχείρισης που δεν μπορεί να δώσει απάντηση στις εργατικές λαϊκές ανάγκες. Ετσι γίνεται κατανοητό, γιατί ο Μελανσόν έχει καλέσει στο δεύτερο γύρο των εκλογών σε αντι - Σαρκοζί ψήφο, δηλαδή σε στήριξη του Ολάντ, σε στήριξη της σοσιαλδημοκρατίας. Εδώ έχουμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας όλη αυτή η χρεοκοπημένη πολιτική γραμμή που ακολουθήθηκε τη δεκαετία του '90 σε μια σειρά καπιταλιστικά κράτη που εγκλώβισε την εργατική τάξη στα πλαίσια της αστικής διαχείρισης και μετέτρεψε το εργατικό κίνημα σε ουρά της σοσιαλδημοκρατίας, συμβάλλοντας στην ανασύνταξη του αστικού πολιτικού συστήματος.

Ετοιμάζουν Συνέδριο νοθείας, παρανομίας και περιφρόνησης της θέλησης των εργαζομένων

                      ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΟΤΑ 

                               ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΟΕ - ΟΤΑ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) με εισήγηση της λεγόμενης επιτροπής νομιμοποίησης των αντιπροσώπων για το 41ο Συνέδριο της ΠΟΕ - ΟΤΑ αποφάσισε να διαγράψει όλους τους συνέδρους 15 Σωματείων επειδή τα Σωματεία αυτά έκαναν... το έγκλημα να δώσουν δικαίωμα ψήφου στους συμβασιούχους !!

Την ίδια στιγμή η εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ με ψήφους των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ αποφάσισε να δώσει κάλυψη στη ΠΟΕ-ΟΤΑ λέγοντας πως είναι δικαίωμα της Ομοσπονδίας να ρυθμίζει τα του οίκου της. Ετσι η ηγεσία της ΠΟΕ-ΟΤΑ και η ΑΔΕΔΥ προχωρούν σε ανοιχτό πραξικόπημα και νόθο Συνέδριο αποκλείοντας πάνω από 100 αντιπροσώπους από τα συγκεκριμένα Σωματεία ενώ εκκρεμεί να αποκεφαλίσουν άλλα 6 Σωματεία στα οποία επίσης ψήφισαν οι συμβασιούχοι.

Τονίζουμε ότι στα εν λόγω Σωματεία οι Συμβασιούχοι ψήφισαν με αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων των Σωματείων ή με βάση το Καταστατικό τους.

Η ηγεσία της ΠΟΕ-ΟΤΑ δεν έμεινε εδώ. Αρνήθηκε να εγγράψει στη δύναμη της Ομοσπονδίας και Σωματεία που στο Καταστατικό τους αναφέρουν ότι δέχονται ως μέλη όλους τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ ανεξαρτήτου σχέσεως εργασίας (Ικαρία, Β. Εύβοια) όπως επίσης αρνήθηκε να εγγράψει και το κλαδικό Συνδικάτο Αθήνας στους ΟΤΑ.

ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ σε ΠΟΕ - ΟΤΑ και ΑΔΕΔΥ παίρνουν αυτά τα μέτρα και οργανώνουν Συνέδρια που νοθεύουν την ψήφο και την θέληση των εργαζομένων σε μια περίοδο όπου δυναμώνει η επίθεση του κεφαλαίου, της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού, σε μια περίοδο όπου ετοιμάζονται νέα βάρβαρα μέτρα, όπου έρχεται ο οδοστρωτήρας των ιδιωτικοποιήσεων σε όλους τους τομείς της Τοπικής Διοίκησης και οι Επιχειρηματικοί Ομιλοι διεκδικούν το φιλέτο και απαιτούν συναίνεση και υποταγή.

Καταγγέλουμε σε όλους τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ, σε όλη την εργατική τάξη τις μεθοδεύσεις αυτών των Συνδικαλιστικών ηγεσιών ως πρακτικές επικίνδυνες για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Καλούμε τους αντιπροσώπους του 41ου Συνέδριου της ΠΟΕ - ΟΤΑ να αποτρέψουν κάθε μεδόθευση, κάθε εξέλιξη για ένα νόθο Συνέδριο. Να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Να επιβάλουν ένα γνήσιο, αντιπροσωπευτικό Συνέδριο κατοχυρώνοντας το αυτονόητο δικαίωμα των Σωματείων να αποφαζίσουν τα ίδια μέσα από τα όργανά τους και τις Γενικές τους Συνελεύσεις από ποιους θα εκπροσωπούνται.

Οι Συνδικαλιστικές ηγεσίες τύπου ΠΟΕ - ΟΤΑ και ΑΔΕΔΥ ένα πράγμα ας γνωρίζουν καλά:

Καμιά νοθεία, κανένα πραξικόπημα στο εργατικό κίνημα δεν έμεινε αναπάντητο.

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ!

αναδημοσίευση από MY CRAZY CREATIONS

Περί τηλεοράσεως ο λόγος...

                        

                                                        Γρηγοριάδης Κώστας

Τα τελευταία χρόνια είμαστε μάρτυρες μιας γιγαντιαίας επιχείρησης χειραγώγησης του ελληνικού λαού. Σε αυτήν την προσπάθεια εξέχοντα ρόλο παίζει η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ και ιδιαίτερα της τηλεόρασης.

Πλήθος ζητημάτων προκύπτουν από αυτήν τη διαδικασία, μέρος των οποίων θα μας απασχολήσει σε αυτό το άρθρο.

Απουσία κοινωνικής, πολιτικής και ιστορικής αλληλουχίας

Πέραν του γεγονότος της παραχάραξης της Ιστορίας, της επεξεργασίας των πληροφοριών κ.λπ. υπάρχει και το γεγονός της «κατασκευής» ή της απουσίας του πλαισίου μέσα στο οποίο προκύπτουν οι καταστάσεις.

Αρκετές φορές οι πληροφορίες έρχονται στον τηλεθεατή χωρίς να δίνονται σε αυτόν το πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθετούνται τα γεγονότα και αυτό, τόσο μέσα στο χρόνο, όσο και μέσα στο χώρο. Ιδιαίτερα τα παιδιά μπορούν να παρακολουθούν με ενδιαφέρον ένα ιστορικό γεγονός, αλλά να μην ξέρουν για ποιο πρόκειται. Είναι γνωστά τα παραδείγματα της σύγχυσης της επανάστασης του 1821 με τον πόλεμο του 1940 κ.τ.λ. Ιστορίες και φιλμ σχετικά με την κοινωνική δικαιοσύνη, τα εγκλήματα πολέμου, μπορεί να «κινητοποιήσουν» τον τηλεθεατή και να τον ευαισθητοποιήσουν ενάντια στην αδικία και τον πόλεμο, όμως κάτω από ποιες συνθήκες κοινωνικές, πολιτικές, ιστορικές συνέβη ο Μάης του 1936 ή ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία;

Γι' αυτά δεν ξέρουν τίποτα. Ο σκοπός λοιπόν είναι να ευαισθητοποιηθεί ο μέσος τηλεθεατής για πολλά ζητήματα, αλλά να μην ενημερωθεί. Ετσι, η τέχνη της χειραγώγησης, μέσα από την τηλεόραση, οδηγεί σεσυναισθηματικές αντιδράσεις και όχι σε κριτικούς ή λογικούς στοχασμούς. Η τηλεόραση περιγράφει το «φλογάτο κόκκινο του ουρανού όχι όμως και την πόρτα του φτωχού που φλέγεται». Προξενεί συναισθήματα κοινά που θύτες και θύματα μπορούν να νιώσουν, αλλά αποκρύπτει τους νόμους που τα διέπουν.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φίλη δημοσιογράφο μεγάλου ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού, που σε μια κινητοποίηση των εργαζόμενων στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, και ενώ οι εργαζόμενοι είχαμε κλείσει την πύλη του νοσοκομείου, να με ρωτάει για τα συναισθήματά μου όταν κάθε πρωί περνάω την πύλη του νοσοκομείου...

Επίσης, η παρεχόμενη πληροφορία είναι γενικά αποσπασματική και σπάνια ολόπλευρη και ενιαία. Η ιστορία εμφανίζεται έτσι, σαν μια διαδοχή απομονωμένων γεγονότων που τίποτα δεν τα συνδέει μεταξύ τους. Από αυτήν την άποψη, χάνεται η κοινωνική, ιστορική, πολιτική, οικονομική πλευρά των καταστάσεων, πριμοδοτείται η γεγονοτολογία και η «μύτη της Κλεοπάτρας» ή η «ιστορία» μιας σαπουνόπερας έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το έπος του 1940 ή τους αγώνες των εργαζομένων.

Προσωποποίηση της πληροφορίας

Ο κόσμος που προτείνεται από την τηλεοπτική επικαιρότητα δεν είναι ευχάριστος. Είναι ένας κόσμος βίαιος και εχθρικός. Αρκετές λέξεις που συγκρατούνται από τον τηλεθεατή είναι απειλητικές: Ανεργία, εγκληματικότητα, πόλεμος. Οταν συνδέσει αυτές τις λέξεις με την καθημερινή του ζωή τότε η πραγματικότητα γίνεται ανησυχητική. Εάν προσπαθήσει να αναζητήσει στοιχεία για να την εξηγήσει σπάνια θα βρει. Συνήθως το μήνυμα που εισπράττει είναι ότι η πραγματικότητα είναι πολύ σύνθετη για να καταλάβει μερικές λέξεις. Ετσι, επιστρατεύονται οι «ειδικοί» στα τηλεοπτικά παράθυρα, οι διάφορες επιτροπές «σοφών» κ.λπ. Αυτοί αναλαμβάνουν να καταλάβουν εμάς, να σκεφτούν για εμάς να καταλήξουν στα δικά τους συμπεράσματα που επειδή δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε οφείλουμε να τα αποδεχτούμε σαν δικά μας.

Φυσικά, ο τηλεθεατής θα προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτόν τον επίφοβο κόσμο, που εκφράζεται μέσα από ένα ιδιότυπο αφηγηματικό σύστημα: ένας παρουσιαστής που μιλάει, εικόνες που δεν συνδέονται πάντα με το σχόλιο, ένα γεγονός του οποίου δεν γνωρίζουμε ούτε τις αιτίες, ούτε τα αποτελέσματα... Η προσοχή του δεν θα παρακινηθεί παρά μόνο εάν, τη μία ή την άλλη στιγμή, η αφήγηση πάρει το χαρακτήρα «Fiction».

Μια πυρκαγιά, μια αεροπειρατεία, μια έκρηξη, μια καταδίωξη, μια ληστεία. Οι ανταποκριτές είναι στον τόπο του συμβάντος, η δράση είναι «απευθείας» με πολύ «suspense».

Η πραγματικότητα όμως είναι σπάνια τόσο τυποποιημένη όσο η fiction και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες ορισμένων δημοσιογράφων να τη δραματοποιήσουν, συχνά το ενδιαφέρον εξασθενεί.

Το αφηγηματικό τηλεοπτικό σύστημα δεν επιτρέπει να λάβουμε υπόψη μας τη συνθετότητα της πληροφορίας. Εξ αυτού του γεγονότος, ότι δηλαδή παρουσιάζει μια εικόνα τη φορά, δεν μπορεί να παρουσιάσει ταυτόχρονα πολλά γεγονότα. Αυτό το σύστημα είναι υποχρεωμένο να ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση που πάει από την αιτία στο αποτέλεσμα διά μέσου μιας απλουστευμένης οδού. Για να απλοποιήσει έχει την τάση ναπροσωποποιεί τις καταστάσεις. Η προσωποποίηση σε αυτές τις διαδικασίες είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της χειραγώγησης. Δε θα «μιλήσουμε» για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων της Τουρκίας και της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή, αλλά θα δούμε τον Ελληνα πρωθυπουργό να σφίγγει το χέρι του Τούρκου ομόλογού του. Δε θα «μιλήσουμε» για την ανεργία, αλλά θα ζητήσουμε από τον υπουργό Εργασίας, από τον άλφα ειδικό ή το βήτα δημοσιογράφο να μας πει τη γνώμη του.

Σιγά - σιγά, η πληροφορία γίνεται ένα είδος επιφυλλίδας με γνωστούς συνεργάτες, πάντα οι ίδιοι, που θα προσαρμόζονται σε κάθε χρήση. Για κάθε ιδέα, έχουμε να κάνουμε, με μια αντιπροσωπευτική και τηλεοπτική προσωπικότητα, που γίνεται βεντέτα. Η δομή των κεντρικών δελτίων ειδήσεων της συντριπτικής πλειοψηφίας των τηλεοπτικών σταθμών μοιάζει όλο και περισσότερο με σαπουνόπερα. Με κέρδος τις μεγάλες αμοιβές, αρκετοί δημοσιογράφοι αποδέχονται να υποδυθούν «ρόλους» και να υπηρετήσουν «χαρακτήρες», του «καλού», του «κακού», του «άσχημου», ώστε να παγιδεύσουν συναισθηματικά τον τηλεθεατή. Με μια απλή ματιά, ο τηλεθεατής ξέρει τι θα πρέπει να σκεφτεί σύμφωνα με το εάν συμφωνεί ή όχι με τις ιδέες τους. Ετσι, θα είναι πιοευαίσθητος στην προσωπικότητα του παρουσιαστή ή της τηλεοπτικής «βεντέτας» παρά στην αξία των συλλογισμών τους. Το τηλεοπτικό θέαμα οδηγεί σε συναισθηματικές και επιδερμικές αντιδράσεις, παρά σε διεισδυτικούς και κριτικούς συλλογισμούς.

Τα πολιτικά magazines

O μέσος τηλεθεατής, εθισμένος στην αντιπαλότητα εκτιμάει συχνά τις ρητορικές κονταρομαχίες.

Ο στόχος της τηλεοπτικής χειραγώγησης είναι να εθίσει τον μέσο τηλεθεατή στην αντιπαλότητα, ώστε να εκτιμάει τις ρητορικές κονταρομαχίες. Συχνά, δεν διαθέτει τα στοιχεία, ώστε να καταλάβει πραγματικά το αντικείμενο της συζήτησης. Ετσι, μετράει πόντους εκτιμώντας ποιος είναι πιο λαμπρός, ποιος δεν αφήνει τον αντίπαλο να τον φέρει σε δύσκολη θέση, ποιος κυριαρχεί στον άλλο. Η ευχαρίστηση αγγίζει τα όριά της, όταν η συζήτηση καταλήγει σε μία διαμάχη ή όταν ανταλλάσσονται άσχημοι χαρακτηρισμοί. Η αθλητική πλευρά του θεάματος, όταν ο θεατής εμπλέκεται ως διαιτητής, γίνεται πιο συναρπαστική με διάφορους τρόπους:

«60 λεπτά για να πείσετε», «δημοσκοπήσεις», «χρονική καταμέτρηση των απαντήσεων για κάθε παρέμβαση» συνδράμουν στη συναισθηματική εμπλοκή του τηλεθεατή. Συζητάμε για την προσωπικότητα του «πρωταθλητή», για τη φόρμα του, για τη δυνατότητά του να πείθει, για τις γνώσεις του, και σπανίως για τις ιδέες του και τις πολιτικές του θέσεις. Ως εκ τούτου, η λειτουργία αυτών των κονταρομαχιών επιβάλλει να επικεντρωθούμε περισσότερο στην εικόνα των συμμετεχόντων παρά στις πολιτικές τους σκέψεις και επιλογές. Οι αστοί πολιτικοί, όντας «βεντέτες» ενός θεάματος παίζουν το παιχνίδι της χειραγώγησης των μαζών και ο μέσος τηλεθεατής παρίσταται στον προοδευτικό εκφυλισμό της πολιτικής αντιπαράθεσης και της ίδιας της πολιτικής ζωής.

Η αντίδραση απέναντι σε αυτή την κατάσταση και η ανατροπή αυτού του καλοστημένου αστικού σκηνικού είναι μονόδρομος.

Δημιουργία αισθημάτων φόβου

Τα τελευταία χρόνια στη Δύση κυριαρχεί το δόγμα: «καλός πολίτης είναι ο τρομοκρατημένος πολίτης». Στο πλαίσιο άσκησης κοινωνικής επιρροής, σημαντικό ρόλο παίζει η προσπάθεια δημιουργίας συγκεκριμένων συγκινησιακών καταστάσεων που παρεμβαίνουν καθοριστικά στην αναστολή ή στη δυσκολία κατανόησης της αντικειμενικής πληροφόρησης. Ολοι γίναμε και γινόμαστε μάρτυρες των όσων συνέβησαν με την περιβόητη οικονομική κρίση της χώρας. Πράγματι, είμαστε αντιμέτωποι με μια γιγάντια προσπάθεια παραπληροφόρησης για τη δημιουργία αισθημάτων φόβου, ανησυχίας, αμφιβολιών, για το παρόν και το μέλλον μας. Η προπαγανδιστική δραστηριότητα δρα κυρίως σε συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο.

Συγκεκριμένoι κοινωνικο-ψυχολογικοί μηχανισμοί χρησιμοποιούνται ώστε οι γνώσεις, οι ιδέες, οι αξίες, οι αντιλήψεις που διέπουν την κυρίαρχη ιδεολογία να μετατρέπονται σε ατομικές, προσωπικές πεποιθήσεις του ανθρώπου, σε συγκεκριμένη στάση ζωής και αντίληψης. Με κύριο μοχλό τα ΜΜΕ επιχειρείται όλες αυτές οι προσωπικές πεποιθήσεις να εκδηλώνονται σαν κοινωνικές ψυχολογικές συμπεριφορές, ώστε να δρουν σαν ανασταλτικοί μηχανισμοί απέναντι σε οποιαδήποτε διαφορετική ιδεολογική πράξη και άποψη. Η κοινωνική επιρροή ασκείται σε καταστάσεις αβεβαιότητας, αλλά και βεβαιότητας. Σκοπός της αστικής προπαγάνδας είναι να δημιουργήσει συμμορφούμενα άτομα, τα οποία να είναι, τόσο γνωστικά όσο και συναισθηματικά εξαρτημένα από την κυρίαρχη ιδεολογία. Eνας τέτοιος άνθρωπος υποτάσσεται στη γνώμη των ειδικών, αποδέχεται την άποψη της πλειοψηφίας, που ακόμα και αν δεν είναι σωστή, φοβάται την παρέκκλιση και γι' αυτό εγκαταλείπει τη θέση του. Σε αυτήν την περίπτωση, το άτομο επιζητά τη συμμόρφωση και η αβεβαιότητα εξαφανίζεται.

Μετά τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη, οι λαοί - ιδιαίτερα ο αμερικάνικος λαός - υπέστησαν από τις κυβερνήσεις τους μία άνευ προηγουμένου πλύση εγκεφάλου με κύριο στόχο την κατατρομοκράτησή τους. Οι χειρισμοί των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων αναφορικά με τα παραπάνω γεγονότα - που ας σημειώσουμε, εμπεριέχουν πολλά ερωτηματικά - το λιγότερο που μπορούν να κάνουν είναι να μας προβληματίσουν σοβαρά. Και αυτό γιατί ο τρόπος που χειρίστηκαν το θέμα δημιουργεί τα ίδια αποτελέσματα στους λαούς τους με αυτά που δημιούργησαν οι βομβαρδισμοί στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν.

Τρόμος, φόβος, πανικός είναι μερικά από τα συναισθήματα που κυριαρχούν σε ψυχολογικό επίπεδο. Βομβαρδισμοί, χρησιμοποίηση ραδιενεργών, βιολογικών, χημικών υλικών για τους λαούς που οι ιμπεριαλιστές βομβαρδίζουν, ιδιότυποι βομβαρδισμοί, απειλές για χρήση ραδιενεργών, βιολογικών, χημικών υλικών για τους ίδιους τους λαούς τους. Το τρομοκρατικό υλικό διαφαίνεται τρομακτικά όμοιο, το υλικό της προπαγάνδας επίσης. Σκοπός είναι η δημιουργία μιας μάζας υπάκουων σκλάβων γι' αυτό και κάθε αίσθημα ασφάλειας πρέπει να αντικατασταθεί από μία οδυνηρή αγχώδη αναμονή του αγνώστου.

Τα ΜΜΕ παίζουν και εδώ το ρόλο τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τρόπος που διαχειρίζονται τα ζητήματα της υγείας. Δεν είναι τυχαίος ο πανικός και ο φόβος που δημιούργησαν με την επιδημία κοξάκι, με τον άνθρακα 14, με τη νόσο των πτηνών και τελευταία με τη νόσο των χοίρων. Ετσι διατηρούν μια αγχώδη αναμονή μιας απρόβλεπτης καταστροφής και ταυτόχρονα ενισχύουν το ρόλο του κράτους ως του μόνου εγγυητή μιας ασφάλειας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

BERGALA A. «Pour une pedagogie de l' audio - visuel», Paris, Les Cahiers de l' audio - visuel, 1975.

BERGER R. «La tele-fission. Alerte a la television». Paris Casterman, 1976.

BESENVAL P. «La television», Paris, Larousse, 1978.

CAPIN J. «L' Effet television», Paris, Grasset, 1980.

PIEMME J.M. «La propagande inavouee. Approche critique du feuilleton televise, Paris, U.G.E., 1975.

Collectif, «Les Dossies du petit ecran, Elements d' information», CNDP, 1980.

Education 2000, no 9, Dossier: «Television».

Cahiers Pedagogiques, no 69, Septembre 1967, «La television, fait social»

Descharnps J.C, Beauvois. J. L, «La psychologie sociale», Grenoble, P.U. de Grenoble, 1996.

Deci. E.L, «The psychology of self-determination, Lexington, 1980.

Desrumeaux P. «Explications causales et engagement Contre ou pro-attitudinal: de l' internalite aux Conduites pro-attitudinales». These pour le Doctorat de psychologie, Universite de Lille 3 - Charles - de - Gaulle, 1996.

Dubois N., «La psychologie du controle, Grenoble, P.U. de Grenoble, 1999.

Μιχαλαρέας Η., «Προπαγάνδα, ψυχολογικός πόλεμος, τρομοκρατία», ΚΟΜΕΠ, τεύχος 1, Αθήνα 2002.

Μιχαλαρέας Η., «Μ.Μ. Ενημέρωσης ή Μ.Μ. Προπαγάνδας του ιμπεριαλισμού», ΚΟΜΕΠ, τεύχος 3, Αθήνα, 1997.

Moscovici S., «Social influence and social change», Academic Press, London, 1976.

Ηλίας ΜΙΧΑΛΑΡΕΑΣ - Μαρία ΤΖΩΡΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Ηλίας Μιχαλαρέας είναι Δρ. Ψυχολογίας και Γεωγραφίας, πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών.

Η Μαρία Τζωρζοπούλου είναι ψυχοθεραπεύτρια στη Μονάδα Απεξάρτησης «18 ΑΝΩ» του ΨΝΑ