Η μελέτη και η συγγραφή της Ιστορίας του καθήκον και ανάγκη του ΚΚΕ

Το ΚΚΕ δύο φορές, το Δεκέμβρη του '44 και κατά την εποποιία του ΔΣΕ, συγκρούστηκε με την αστική εξουσία και τους ιμπεριαλιστές της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στη φωτογραφία, μαχητές και μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Μέσα από μια πολύχρονη συλλογική διαδικασία, η οποία θα ολοκληρωθεί με τη διεξαγωγή Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης, το ΚΚΕ συζητά την Ιστορία του της περιόδου 1949 - 1968, με βάση εισηγητικό κείμενο (σχέδιο) που διαμόρφωσε η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος. Προτού να καταλήξει η Κεντρική Επιτροπή στο Δοκίμιο, που συζητιέται σε όλες τις Κομματικές Οργανώσεις, προηγήθηκε άλλη μία εσωκομματική συλλογική διαδικασία, στη διάρκεια της οποίας ήταν σημαντική η συμβολή πολλών στελεχών του Κόμματος και της ΚΝΕ.

Το Δοκίμιο θα εκδοθεί μετά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ως Β΄ τόμος της Ιστορίας του ΚΚΕ 1949 - 1968. Για την καλύτερη αφομοίωση των εξελίξεων της περιόδου που πραγματεύεται, η Κεντρική Επιτροπή εξέδωσε βοηθητικά υλικά από το Αρχείο του Κόμματος (3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ - 1950, 6η πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ - 1956, 12η Ολομέλεια της ΚΕ - 1968, ενώ ετοιμάζεται η έκδοση και της 7ης πλατιάς Ολομέλειας της ΚΕ - 1957. Εκδόθηκε, επίσης, το βιβλίο Προγραμματικά Ντοκουμέντα του ΚΚΕ, με περιεχόμενο τα Προγράμματα και τα σχέδια Προγραμμάτων της 92χρονης πορείας του Κόμματος). Επίσης, στο διάστημα της ιστορικής μελέτης της περιόδου 1949 - 1968 δημοσιεύθηκαν εργασίες, όπως για τον ΔΣΕ, για το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα στις δεκαετίες 1950 και 1960, αρθρογραφία για την ΕΟΚ, το ΝΑΤΟ και την εμπλοκή της Ελλάδας, για το Σχέδιο Μάρσαλ και άλλα.

Η πολύμηνη εσωκομματική συζήτηση αποτελεί μια πρωτοφανή διαδικασία, που κανένα άλλο κόμμα στην ελληνική ιστορία δεν μπορεί ούτε να διανοηθεί. Το ίδιο ισχύει τόσο για τη μελέτη όσο και για τη συγγραφή της Ιστορίας του. Θα βρει βεβαίως κανείς, σε πλήθος εκδόσεων, βιβλιογραφία που περιέχει πλευρές περιόδων ή επιμέρους γεγονότων της Ιστορίας άλλων κομμάτων. Θα βρει ατομικές μελέτες στελεχών, που ωστόσο σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αποτελέσουν επίσημη συλλογική εργασία. Δεν θα βρει όμως ολοκληρωμένη ιστορική μελέτη και μάλιστα γραμμένη από το ίδιο το κόμμα, είτε πρόκειται για αστικό είτε για οπορτουνιστικό, παρότι έχουν στη διάθεσή τους πλήθος ιστορικών. Και δε συμβαίνει αυτό μόνο τις τελευταίες δεκαετίες μετά το 1974, ίσχυε πάντα. Ποια είναι η αιτία;

Ενας βασικός λόγος είναι ότι πρόκειται για αρχηγικά κόμματα, που δε χρειάζονται (ούτε και θέλουν) τη συλλογική μελέτη της ιστορίας τους και τη συγγραφή της.

Επιπρόσθετος λόγος είναι το γεγονός ότι κανένα από αυτά τα κόμματα δεν έχει διατηρήσει την ιστορική του συνέχεια επί τόσα χρόνια και με τον τρόπο που τη διατήρησε το ΚΚΕ (ονομασία, σύμβολα). Και αυτό, παρότι τα υπάρχοντα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα προέρχονται από ίδιας ή παρόμοιας φύσης κόμματα, από συμπήξεις κομμάτων ίδιου χαρακτήρα, είτε από διασπάσεις τους, είτε συνενώσεις προσώπων διαφόρων χώρων αλλά της ίδιας ιδεολογικής κατεύθυνσης. Ως παραδείγματα αναφέρονται: Η ΝΔ προέρχεται από την προδικτατορική ΕΡΕ και τμήμα της Ενωσης Κέντρου. Το ΠΑΣΟΚ από το μεγαλύτερο τμήμα της Ενωσης Κέντρου και σοσιαλδημοκρατικές μεταπολεμικές κινήσεις που κάποιες είχαν προπολεμικές καταβολές. Ο ΣΥΝ από το λεγόμενο «ευρωκομμουνιστικό χώρο» και αποστάτες του ΚΚΕ που μεταλλάχθηκαν. Στο μεταξύ, διασπάστηκε σε Δημοκρατική Αριστερά και σε ΣΥΝ, ενώ υπάρχει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος απ' όλους είναι η συνέχεια του πάλαι ποτέ «ΚΚΕ εσωτερικού»;

Παράλληλα, οι ανάγκες των αστικών κομμάτων και η πολιτική τους (εκσυγχρονισμός της κυριαρχίας του κεφαλαίου) υψώνουν απαγορευτικό φράγμα. Υπηρετούν έναν ιστορικά ξεπερασμένο κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, ο οποίος βρίσκεται σε βαθιά σήψη, γι' αυτό και τους χρειάζεται η απόκρυψη της αλήθειας. Πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή που η αστική τάξη χρειαζόταν τη γνώση ως όπλο μαζικό κατά της φεουδαρχίας, δικό της και των άλλων επαναστατημένων κοινωνικών δυνάμεων. Εδώ και έναν αιώνα, στην αστική τάξη και στα κόμματα του αστικού πολιτικού συστήματος χρειάζεται η αντιστροφή της πραγματικότητας, η αντιεπιστημονική μεθοδολογία. Με αυτά τα μέσα επιχειρούν να ενσωματώνουν τις λαϊκές μάζες. Η τωρινή οικονομική κρίση αποτελεί ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: Για να κοιμίσουν το λαό, αρχικά την απέδιδαν στα γκόλντεν μπόις, μετά την είπαν κρίση του τραπεζικού τομέα, ύστερα κρίση χρέους, αργότερα κρίση για την οποία φταίει το πολιτικό σύστημα και άλλα. Ποτέ όμως δεν είπαν αυτό που είναι: Κρίση του καπιταλισμού, σύμφυτη με αυτόν, που προκαλείται από την υπερσυσσώρευση κερδών και από την αναρχία στην παραγωγή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, επίσης, αποτελούν τα σχολικά βιβλία, μέσα από τα οποία κατακερματίζεται η σκέψη των μαθητών, τα ιστορικά γεγονότα παρουσιάζονται αποσπασματικά και κατά το δοκούν και σωρεία σελίδων κάνουν το μαύρο άσπρο. Από την άλλη, πλήθος ιστορικών κρατικών αρχείων έχουν εξαφανιστεί. Για παράδειγμα, είναι αμφίβολο αν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια για την υπόθεση Πολκ, για σοβαρότατες πλευρές της Μικρασιατικής Καταστροφής, για το Κυπριακό και για πολλά άλλα.

Αυτά δε σημαίνουν ότι οι αστικές ηγεσίες δε βγάζουν διδάγματα. Και βγάζουν και την αλήθεια γνωρίζουν. Οσα όμως τους χρειάζονται, τα εξάγουν και τα επεξεργάζονται, κατά κανόνα εν κρυπτώ, διάφορα επιτελεία τους, προκειμένου να τους χρησιμεύσουν σε καλύτερους χειρισμούς και ελιγμούς στο πλαίσιο των αντιλαϊκών τους μεθοδεύσεων.

Αλήθεια, τι να γράψει π.χ. το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα για το πρόγονό του Κόμμα των Φιλελευθέρων, που σειρά ηγετών του οργάνωσαν ή υποστήριξαν την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Κατοχή; Προτιμά να κρύβει τα γεγονότα, γιατί έτσι συγκαλύπτονται ο Γονατάς, ο Πάγκαλος, ο Σοφούλης και άλλοι. Τι να γράψει για το βίο και την πολιτεία του Νικολάου Πλαστήρα ή του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος το Δεκέμβρη του 1944 αιματοκύλησε το λαό της Αθήνας και του Πειραιά με τη συνδρομή εγγλέζικων στρατευμάτων; Τι να γράψει η ΝΔ για την προκάτοχό της ΕΡΕ και τη σωρεία των δωσίλογων της Κατοχής και της 4ηςΑυγούστου 1936 που εντάχθηκαν στις γραμμές της ΕΡΕ; Οι ανάγκες τους να παρουσιάζουν σύγχρονο «φιλολαϊκό» προφίλ δεν επιτρέπουν την ανάληψη μιας τέτοιας ευθύνης, που την εναποθέτουν κυρίως στους ιστορικούς ή σε απομνημονεύματα...

Το ΚΚΕ μπορεί και θέλει να γράφει την Ιστορία του, γιατί είναι το μόνο κόμμα που προσδιορίζεται ως κόμμα της εργατικής τάξης, της τάξης με ιστορικά καθορισμένο ηγετικό ρόλο στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας. Αυτή η μελέτη δίνει τη δυνατότητα να εξάγονται συμπεράσματα που ισχυροποιούν την πάλη του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό. Θέλει να γίνει η Ιστορία του κτήμα των πιο πλατιών λαϊκών δυνάμεων. Με αυτόν τον τρόπο, η Ιστορία γίνεται τροφοδοτική δύναμη που συνδέει άρρηκτα το παρελθόν με το παρόν και αυτό με το μέλλον. Ακριβώς για τούτον το λόγο η δυνατότητα και η ικανότητα ενός Κομμουνιστικού Κόμματος να μελετά και να γράφει την Ιστορία του αποτελεί στοιχείο ανάπτυξής του, που επέρχεται μέσα από διαδικασία αφομοίωσης της προσφοράς του, αλλά και συνειδητοποίησης λαθών και των αντίστοιχων επιλογών που οδήγησαν σε αυτά. Με αυτήν την έννοια, τα ιστορικά συμπεράσματα γίνονται βασικά στοιχεία έμπνευσης και συνειδητής δράσης.

Το ΚΚΕ υπογραμμίζει τους ιστορικούς δεσμούς του αίματος με την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του. Δεκάδες στελέχη του δολοφονήθηκαν από το αστικό κράτος και χιλιάδες βασανίστηκαν, κυνηγήθηκαν και εξορίστηκαν μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συνέχεια, το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στον ένοπλο αγώνα ενάντια στην ξένη Κατοχή με την αντίσταση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Δύο φορές, το Δεκέμβρη του '44 και κατά την εποποιία του ΔΣΕ, συγκρούστηκε με την αστική εξουσία και τους ιμπεριαλιστές της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ. Μετά τον ΔΣΕ, το ΚΚΕ έγραψε ένα νέο μεγάλου μεγέθους κεφάλαιο, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στην παρανομία, στις φυλακές και τις εξορίες. Δεν έγινε μέρος του λεγόμενου ευρωκομμουνιστικού ρεύματος και βγήκε ως ΚΚΕ στις συνθήκες της νομιμότητας, επιβάλλοντας την ανοιχτή δημόσια δράση του μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας (1974).

Για όλους αυτούς τους λόγους, το ΚΚΕ μπόρεσε να αντέξει στη δίνη της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ενωση και σε άλλα κράτη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αυτές οι βαθιές ρίζες εξηγούν γιατί στην κρίση του 1991 το ΚΚΕ μπόρεσε να εξασφαλίσει την ιστορική του συνέχεια και σε μια σύντομη πορεία να κατακτήσει και να διαμορφώσει μια νέα στρατηγική αντίληψη. Πρόκειται για γεγονός που δείχνει μεγαλύτερη ωρίμανση του Κόμματος και δυνατότητα να αναπτύσσει θεωρία και να επεξεργάζεται πολιτική με γνώση των κοινωνικών νομοτελειών που έχει αναδείξει η κομμουνιστική ιδεολογία και με θεμελίωση πάνω σ' αυτές. Από εδώ και η ικανότητά του να βλέπει την Ιστορία του αντικειμενικά, με επιστημονική μεθοδολογία.

Το ΚΚΕ γράφει την Ιστορία του με βάση τα συμπεράσματα που έχει βγάλει από την αντεπανάσταση του 1989 - 1991, καθώς και από την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη Σοβιετική Ενωση, με τα οποία εμπλούτισε το Πρόγραμμά του στο 18ο Συνέδριο,

Το ΚΚΕ γράφει την Ιστορία του με γνώση ότι αυτή αποτελεί αντικείμενο ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης και έχοντας ανοιχτό μέτωπο στα διάφορα αστικά και οπορτουνιστικά ιδεολογικά ρεύματα αναθεώρησης (ξαναγραψίματος) της Ιστορίας, στο μηδενισμό και στη λαθολογία, αλλά και στον εξωραϊσμό των ιστορικών γεγονότων και των προσώπων.

Ο μηδενισμός και ο εξωραϊσμός αποτελούν διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι φραγμός στη διεισδυτική διερεύνηση των ιστορικών εξελίξεων, άρα και στην αναζήτηση της αλήθειας.

Ο μηδενισμός είτε ο εξωραϊσμός τροφοδοτούν και εκφράζουν τον οπορτουνισμό, ο οποίος έχει αντικειμενική βάση και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και μια σειρά αιτίες μπορεί να εκφραστεί και μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα, ιδιαίτερα σε απότομες στροφές της ταξικής πάλης, ανόδου ή και υποχώρησης. Η πίεση που ασκούν μικροαστικά στρώματα που εξαφανίζονται ή συμπιέζονται από τα μονοπώλια, καθώς και το εξαγορασμένο στρώμα της εργατικής τάξης, επηρεάζει και πολιτικά οργανωμένες εργατικές δυνάμεις, μπορεί να εκφραστεί και σε πολιτικές αποφάσεις.

Η αλήθεια στη διερεύνηση των ιστορικών γεγονότων και στην ορθότητα ή μη ορθότητα επιλογών συνδέεται άμεσα και με την επιβεβαίωσή τους από τη ζωή ή τη μη επιβεβαίωσή τους. Για παράδειγμα, μελετώντας την πολιτική του ΚΚΕ των χρόνων της γερμανοϊταλικής Κατοχής, και αμέσως μετά, συνάγεται ότι η στρατηγική της «λαοκρατίας» ή της «λαϊκής δημοκρατίας» αποτέλεσε πηγή λαθών. Τέτοια ήταν οι συμφωνίες στο Λίβανο, στην Καζέρτα και αργότερα στη Βάρκιζα. Συμφωνίες απαράδεκτες που οδήγησαν στην ανατροπή του συσχετισμού των δυνάμεων σε βάρος του ΕΑΜ και τελικά στην ήττα του ΕΑΜικού κινήματος.

Σε συνάρτηση με το παραπάνω, το ΚΚΕ εξάγει το εξής θεμελιακό συμπέρασμα: Είναι διαχρονική η ανάγκη κάθε ΚΚ να έχει επεξεργασμένο Πρόγραμμα πάλης για την ανατροπή της αστικής και την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας, ανεξάρτητα από το συσχετισμό δυνάμεων. Από αυτή τη στρατηγική απορρέει και η πολιτική των συμμαχιών. Το ΚΚΕ, παράλληλα, πρέπει να διατηρεί πάντα την ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική του αυτοτέλεια, όπως και οι σύμμαχοι. Αλλά και οι συμμαχίες σε ένα μέτωπο αναδιατάσσονται, ανάλογα με το συσχετισμό των δυνάμεων και τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης.

Η στρατηγική των σταδίων στις διάφορες μορφές της δεν επιβεβαιώθηκε και σε σειρά άλλων χωρών, όπου τέθηκε ως στόχος η δημιουργία των λεγόμενων αντιμονοπωλιακών κυβερνήσεων. Προϊόντα αυτής της στρατηγικής είναι και οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις που γνωρίσαμε στην Ιταλία (Πρόντι και Ντ' Αλέμα), στη Γαλλία (Ζοσπέν) και αλλού. Διαχειρίστηκαν το σύστημα και μάλιστα στη φάση που η επίθεση του καπιταλισμού κατά των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων έγινε ολομέτωπη, υλοποιήθηκε και με άδικους πολέμους (Βαλκάνια, Ιράκ, Αφγανιστάν κ.ά.).

Αλλο διαχρονικής σημασίας συμπέρασμα προκύπτει από την ιστορικής σημασίας απόφαση της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ (1968) να δοθεί μάχη εναντίον του αναθεωρητισμού και για την οργανωτική αυτοτέλεια του ΚΚΕ. Η απόφαση της 12ης Ολομέλειας, με την οποία ανασυγκροτήθηκε το ΚΚΕ και μερικούς μήνες μετά ιδρύθηκε η ΚΝΕ, συμβάδιζε με τη διαχρονική αναγκαιότητα να υπάρχει και να δρα το Κόμμα μας σε οποιεσδήποτε συνθήκες, νόμιμες, ημινόμιμες ή παράνομες. Η ζωή επιβεβαίωσε αυτήν την αναγκαιότητα, όπως επιβεβαίωσε και την ορθότητα των αποφάσεων του ΚΚΕ να δώσει βάρος στην ανάπτυξη των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων στα χρόνια 1949 - 1956.

Αντίθετα, δεν επιβεβαίωσε την άποψη εγκατάλειψης της παράνομης δουλειάς και προσήλωσης αποκλειστικά στην αξιοποίηση των νόμιμων συνθηκών των ίδιων χρόνων. Επιπλέον, απέρριψε ως βαθιά λαθεμένη την απόφαση της 8ης Ολομέλειας της ΚΕ (1958), με την οποία αποφασίστηκε η διάλυση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων στην Ελλάδα και η ένταξη όλων των κομμουνιστών στην ΕΔΑ. Δεν είναι οι συνθήκες που καθορίζουν το αν θα υπάρχει το ΚΚΕ, αλλά η αντικειμενική ανάγκη να έχει η εργατική τάξη την ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική πρωτοπορία της.

Φυσικά, ο οπορτουνισμός κάνει τις ακριβώς αντίθετες διαπιστώσεις. Δεν είναι λίγες η σχετική βιβλιογραφία και οι δημοσιεύσεις εφημερίδων και περιοδικών που το επιβεβαιώνουν. Επόμενο: Για κάθε γεγονός η αλήθεια είναι μία, αλλά τα διδάγματά της είναι διαφορετικά για κάθε μία από τις αντιτιθέμενες τάξεις.

Από την άλλη, η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι η επιβεβαίωση της ταξικής ιστορικής αλήθειας, σε σχέση με τις πολιτικές επιλογές του Κομμουνιστικού Κόμματος, μπορεί να χρειαστεί πολύ χρόνο (κάποιες φορές και δεκαετίες). Ετσι ή αλλιώς, είναι θέμα θεωρητικής επάρκειας και συλλογικής ικανότητας του Κόμματος να εντοπίζει ανεπάρκειες, αδυναμίες ή και λάθη και να τα διορθώνει έγκαιρα. Σε διαφορετική περίπτωση τα αποτελέσματα μιας λαθεμένης επιλογής περιπλέκουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση, ενώ γεννούν και νέα προβλήματα.

Η Ιστορία του ΚΚΕ δεν είναι κυρίως η ιστορία κάποιων προσώπων που διαδραμάτισαν ηγετικό ρόλο στο Κόμμα και στο λαϊκό κίνημα. Οσο σημαντικός κι αν είναι ο ρόλος της προσωπικότητας, το κύριο και καθοριστικό είναι η πάλη των λαϊκών μαζών, ο ρόλος χιλιάδων και χιλιάδων κομμουνιστών και κομμουνιστριών, ο ρόλος που παίζει το ΚΚΕ. Ετσι ο Β' τόμος του Δοκιμίου, ακόμα και εκεί που ασχολείται με ηγετικά στελέχη του Κόμματος (π.χ. Νίκος Ζαχαριάδης, Κώστας Κολιγιάννης, Νίκος Πλουμπίδης, Αρης Βελουχιώτης κ.ά.), πραγματεύεται τα πρόσωπα στο πλαίσιο των γενικότερων συνθηκών που διαμόρφωσε η σκληρότητα της ταξικής πάλης στην Ελλάδα και διεθνώς. Οι λεγόμενες υποθέσεις σειράς στελεχών (π.χ. Κώστας Καραγιώργης, Νίκος Βαβούδης κ.ά.) δεν αντιμετωπίζονται από το Δοκίμιο ως αντιπαραθέσεις προσωπικού χαρακτήρα, ούτε βεβαίως βάλλοντας κατά του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Τα προηγούμενα χαρακτηρίζουν την αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία και προπαγάνδα, έχουν αντιεπιστημονική βάση: Ο Ζαχαριάδης που εξολόθρευε στελέχη για να κρατήσει την καρέκλα του και άλλες αντικομμουνιστικές γελοιότητες...

Ο Ν. Ζαχαριάδης ως Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ κρίνεται για την προσφορά του στο συλλογικό πλαίσιο του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, δίχως βεβαίως να αφαιρούνται οι προσωπικές ευθύνες του όπου υπήρξαν. Η καθαίρεση και η διαγραφή του αντιμετωπίζονται ως αποτέλεσμα της δεξιάς οπορτουνιστικής στροφής που επίσημα άρχισε με το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και εκφράστηκε στο ΚΚΕ με τη διεξαγωγή της 6ης πλατιάς Ολομέλειας της ΚΕ (1956) και της 7ης (1957). Σε συνδυασμό με αυτές, που ήταν το επιστέγασμα στην επικράτηση του δεξιού οπορτουνισμού, το Δοκίμιο διερευνά τις συνθήκες και το χαρακτήρα της εσωκομματικής διαπάλης στο ΚΚΕ μετά το 1949, που τροφοδοτούνταν από την αντίστοιχη διαπάλη στο ΚΚΣΕ ζώντος ακόμα του Στάλιν. Η εναντίον του συκοφαντική κατηγορία, για συνεργασία με τον ταξικό εχθρό, εξετάζεται αντικειμενικά στο πλαίσιο των ιδιαίτερα δύσκολων συνθηκών της ταξικής πάλης, σε συνδυασμό με την οπορτουνιστική στροφή.

Ημελέτη για τη συγγραφή της Ιστορίας του ΚΚΕ δεν τελειώνει με αυτόν τον τόμο του Δοκιμίου. Το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ έχει δεσμεύσει το Κόμμα μας να μελετήσει σημαντικά ακόμα θέματα, όπως η διαμόρφωση της στρατηγικής του πριν από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συνδυασμό με τη μελέτη της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Ακόμα, θέματα που περιλαμβάνονται σε αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που επιδρούσαν στη διαμόρφωση θέσεων του ΚΚΕ.

Η Κεντρική Επιτροπή υπογραμμίζει: «Κάθε βήμα ιδεολογικής πολιτικής ωρίμανσης του ΚΚΕ στις σύγχρονες συνθήκες εξαγριώνει τον ταξικό αντίπαλο, αλλά και τον κάνει ευέλικτο στη χρησιμοποίηση αποστατών, αναχωρητών, οπορτουνιστών προερχόμενων από τις γραμμές του ΚΚΕ (...) Ασπίδα του Κόμματός μας είναι η ίδια η εργατική τάξη, οι πρωτοπόροι νέοι και νέες εργατικής και λαϊκής καταγωγής, οι συνειδητοί επιστήμονες και επιστημόνισσες, γιατί επιστήμη σημαίνει αλήθεια, γιατί αλήθεια για την κοινωνική πρόοδο σημαίνει σοσιαλιστική - κομμουνιστική προοπτική».

Του
 Μάκη ΜΑΪΛΗ*
* Ο Μάκης Μαΐλης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ!

«Ομορφος κόσμος»...

1) Μέσα στο 2009, κατά τη διάρκεια της κρίσης, σύμφωνα με τη λίστα «Fortune 500», οι 500 μεγαλύτεροι μονοπωλιακοί όμιλοι των ΗΠΑ αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%. Οι συγκεκριμένοι όμιλοι είδαν την κερδοφορία τους να εκτινάσσεται στα 391 δισεκατομμύρια δολάρια.

• Τη χρονιά που αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%, οι ίδιοι όμιλοι προχώρησαν στην απόλυση 821.000 εργαζομένων και ένας στους πέντε Αμερικανούς εργαζόμενους είχε εισοδηματικές απώλειες τουλάχιστον 25%.

*

2) Μέσα στο 2010, σύμφωνα με το περιοδικό «Forbes», ο τζίρος των 2.000 μεγαλύτερων πολυεθνικών ομίλων του πλανήτη ξεπέρασε το ΑΕΠ των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Κίνας μαζί.

• Την ίδια χρονιά, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι επιπλέον άνθρωποι που βυθίστηκαν σε καθεστώς απόλυτης φτώχειας ανήλθαν στα 64 εκατομμύρια. Ο συνολικός αριθμός των πενήτων του πλανήτη ξεπερνά το 1 δισεκατομμύριο και τα παιδιά που, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, υποβάλλονται παγκοσμίως σε καταναγκαστική εργασία τα 218 εκατομμύρια.

*

3) Σύμφωνα με την έκθεση της «Merrill Lynch-Capgemini», το 2009 ο αριθμός των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου με ιδιωτικές επενδύσεις άνω του 1 εκατ. δολαρίων αυξήθηκε κατά 17%. Απαρτίζουν μόλις το 0,15 του παγκόσμιου πληθυσμού. Η συνολική τους περιουσία αυξήθηκε κατά 19% και έφτασε τα 39 τρισεκατομμύρια δολάρια.

• Τόσο η αύξηση του αριθμού των πλουσίων επενδυτών όσο και η αύξηση του πλούτου τους σημειώθηκε σε μια χρονιά, το 2009, κατά τη διάρκεια της οποίας το παγκόσμιο ΑΕΠ μειώθηκε 2%, ενώ, ειδικά στην Ευρώπη, η μείωση ήταν πάνω από 4%.

*

4) Το 2009, σύμφωνα με τη μελέτη της «Boston Consulting Group», το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατείχε το 38% του παγκόσμιου πλούτου. Ο δε αριθμός των Κροίσων με περιουσία επτά ψηφίων και άνω σημείωσε αύξηση κατά 14%.

• Ενώ οι πλούσιοι γίνονταν πλουσιότεροι, το 2009, σύμφωνα με τις καταγραφές του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας, οι άνθρωποι που υποσιτίζονταν ανέρχονταν στο 1 δισεκατομμύριο 20 εκατομμύρια.

*

5) Οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη το 2008 αριθμούσαν τους 793. Το 2010, ο αριθμός τους έφτασε τους 1.011. Και σήμερα εν έτει 2011, σύμφωνα με τη σχετική λίστα που δημοσίευσε το περιοδικό «Forbes», οι δισεκατομμυριούχοι έχουν ανέλθει στους 1.210. Ειδικά στις ΗΠΑ, οι δισεκατομμυριούχοι από 359 που ήταν το 2008, μετά από τρία χρόνια κρίσης, αυξήθηκαν στους 413. Το ίδιο διάστημα, η περιουσία τους από 1,1 τρισ. δολάρια ανήλθε στο 1,5 τρισ. δολάρια.

• Την ίδια περίοδο που στις ΗΠΑ οι δισεκατομμυριούχοι αυξήθηκαν κατά 54 και τα πλούτη τους κατά 400 δισεκατομμύρια, οι εργαζόμενοι είδαν να χάνονται περισσότερες από 7 εκατομμύρια θέσεις εργασίας και να κατάσχονται εκατομμύρια κατοικίες.

*

6) Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, την περίοδο της κρίσης 2008 - 2010, οι δισεκατομμυριούχοι από 196 ανήλθαν στους 300 και ο συνολικός τους πλούτος διπλασιάστηκε και ξεπέρασε το 1 τρισ. δολάρια.

• Στην ίδια Ευρώπη, άγνωστος είναι ο ακριβής αριθμός των αστέγων, που πάντως υπολογίζονται σε πάνω από 20 εκατομμύρια.

*

7) Τα golden boys του Λονδίνου ανέμεναν στο τέλος του 2010 να μοιραστούν μπόνους συνολικού ύψους 7 δισεκατομμυρίων στερλινών. Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας «Guardian», το 1/3 των επιχειρήσεων που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου και στις οποίες παρέχουν τις υπηρεσίες τους τα golden boys του Σίτι, το διάστημα 2005 - 2006, κατόπιν της «δημιουργικής λογιστικής» που τελούσε εν γνώσει των κυβερνώντων, δεν πλήρωσαν ούτε μια στερλίνα φόρο. Πάλι σύμφωνα με το βρετανικό Τύπο (Γιώργος Αγγελόπουλος, «Νέα», 9/5/2011) οι χίλιοι πλέον εύποροι κάτοικοι της Βρετανίας κατείχαν το 2010 πλούτο που ισούται με το 1/3 του εθνικού χρέους της χώρας.

• Την ίδια χρονιά επιβλήθηκε στη Βρετανία το μεγαλύτερο πρόγραμμα λιτότητας που έχει υποστεί ο βρετανικός λαός από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ανακοινώθηκαν οι απολύσεις 500.000 δημοσίων υπαλλήλων.

*

8) Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας «Wall Street Journal», τα μπόνους και οι αποδοχές με τα οποία οι 36 μεγαλύτεροι χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί της Γουόλ Στριτ αντάμειψαν τα στελέχη τους το 2010 ανήλθαν στα 144 δισ. δολάρια. Πρόκειται για δεύτερο συνεχόμενο ρεκόρ αφού την προηγούμενη χρονιά, το 2009, το ποσό που μοιράστηκαν τα golden boys ήταν 136 δισ. δολάρια. Οσο για τα καθαρά κέρδη της Γουόλ Στριτ, εκτιμήθηκαν στα τέλη του 2010 σε πάνω από 61 δισ. δολάρια.

• Στις ΗΠΑ, όπου μόνο το πρώτο «σχέδιο διάσωσης» του χρηματοπιστωτικού τομέα, το «σχέδιο Πόλσον», στοίχισε το 2008 στον αμερικανικό λαό πάνω από 700 δισ. δολάρια, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Γραφείου Απογραφής, ένας στους εφτά Αμερικανούς διαβιεί κάτω από το επίπεδο της φτώχειας. Πρόκειται επισήμως για 43,6 εκατομμύρια ανθρώπους.

*

9) Σύμφωνα με τα στοιχεία της Deutsche Bank, που δημοσίευσαν οι «Financial Times», το 82% των εταιρειών του αμερικανικού «S&P 500», του δείκτη που καταγράφει τις επιδόσεις των μεγάλων Ανώνυμων Εταιρειών, το τρίμηνο Απρίλη - Ιούνη 2010 κατέγραψαν κέρδη υψηλότερα κάθε πρόβλεψης. Ταυτόχρονα, όπως μετέδωσε το ειδησιογραφικό πρακτορείο «Bloomberg», τα έσοδα των πέντε μεγαλύτερων τραπεζών των ΗΠΑ (Goldman Sachs, JP Morgan, Citigroup, Bank of America, Morgan Stanley), το δεκάμηνο Γενάρη - Οκτώβρη 2010, ξεπέρασαν τα 93 δισ. δολάρια. Πρόκειται για το δεύτερο μεγαλύτερο ρεκόρ στην ιστορία τους.

• Στις ΗΠΑ με τις υπερκερδοφόρες πολυεθνικές και τις κρατικά επιδοτούμενες τράπεζες, οι πολίτες που δε διαθέτουν Κοινωνική Ασφάλιση ξεπερνούν τα 59 εκατομμύρια.

*

10) Οπως προκύπτει επίσης από τα στοιχεία της Deutsche Bank, τα κέρδη για τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις της Ευρώπης μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010 ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Σύμφωνα με τις απόψεις των τεχνοκρατών, πρόκειται για το «καλύτερο "σερί" ευχάριστων εκπλήξεων στην εταιρική κερδοφορία από το 1990». Ειδικά σε ό,τι αφορά στη Γερμανία, ο ρυθμός επέκτασης της οικονομίας της είναι ο υψηλότερος μετά την ενοποίηση της χώρας.

• Στη Γερμανία των υψηλών ρυθμών καπιταλιστικής ανάπτυξης, από το 2000 και μετά έχει επιβληθεί «πάγωμα» στους μισθούς των εργαζομένων.

*

11) Το 2008 η περιουσία των 400 πλουσιότερων Ρώσων ξεπερνούσε το 50% του ΑΕΠ ολόκληρης της Ρωσίας. Το 2009 οι δέκα πλουσιότεροι Ρώσοι κατάφεραν σχεδόν να διπλασιάσουν τα λεφτά τους - από 75,9 δισεκατομμύρια δολάρια σε 139,3 δισ. Το 2010 η χώρα πρόσθεσε μια ακόμα «επιτυχία»: Η πρωτεύουσά της, η Μόσχα, ανακηρύχτηκε «πρωτεύουσα των δισεκατομμυριούχων όλου του κόσμου».

• Από την «πρωτεύουσα των δισεκατομμυριούχων», στις αρχές του 2011 ο Πρόεδρος της Ρωσίας ανακοίνωσε την εντός τριετίας απόλυση πλέον των 200.000 δημοσίων υπαλλήλων επικαλούμενος την «ανάγκη εξοικονόμησης» πόρων.

***

Ολα αυτά, στην Ελλάδα και στον κόσμο, με ή χωρίς μνημόνια, έχουν ένα όνομα: Καπιταλισμός.

Και μόνο μία λύση: Την Ανατροπή του!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΠΕΡΓΙΑ 11 ΜΑΗ

Εργαζόμενη, εργαζόμενε, γυναίκα, νέα και νέε, άνεργε, συνταξιούχε, οικονομικέ μετανάστη,

Η κρισιμότητα της απεργίας στις 11 του Μάη είναι πολύ μεγάλη. Δεν είναι μια ακόμη απεργία. Να κάνουμε αυτή την απεργία αρχή νέων αγώνων για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Πρέπει να πλημμυρίσουν τώρα οι δρόμοι με ανθρώπους του μόχθου, να νεκρώσουν οι χώροι δουλειάς, να βουίξουν οι γειτονιές. Να μην επικαλούνται η τρόικα και η κυβέρνηση τη συναίνεση των εργαζομένων.

Με τις σημαίες του ΠΑΜΕ, με δυνάμωμα της οργάνωσης και σε συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους και τους φτωχούς αγρότες μπορούμε να φέρουμε τα πάνω κάτω. Όλοι και όλες με ένα σύνθημα:

Αρνούμαστε να κάνουμε άλλες θυσίες για την πλουτοκρατία. Απαιτούμε τώρα μέτρα προστασίας για τους ανέργους, τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.

Το ΠΑΜΕ σε καλεί η επιτυχία της πανεργατικής απεργίας να γίνει δική σου υπόθεση. Δεν είναι εύκολο. Έχεις απέναντί σου την εργοδοτική τρομοκρατία, το μέτωπο εργοδοσίας, κυβέρνησης, ΝΔ, αλλά και των δυνάμεών τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, την ψευτιά και την παραπληροφόρηση.

Κάθε στασιμότητα και κάθε βήμα πίσω από τη γραμμή της ταξικής αναμέτρησης δίνει στην κυβέρνηση και στην πλουτοκρατία τη δυνατότητα να το παρουσιάσουν σα συναίνεση και αποδοχή της αντιλαϊκής επιδρομής και δίνει αέρα στα πανιά της αντιλαϊκής τους ρότας. Αν τώρα η απάντηση της εργατικής τάξης δεν είναι μαζική και δυναμική, οι επόμενες μάχες που θα κληθούμε να δώσουμε θα έχουν μεγαλύτερη δυσκολία.

Μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε με καλύτερη οργάνωση και απόφαση, να τραβήξουμε το δικό μας δρόμο.

Αυτοί δεν αλλάζουν. Να αλλάξουμε εμείς θέση και στάση στο κίνημα. Οι ανάγκες μας, οι ανάγκες των οικογενειών μας πάνω απ’ όλα και όχι τα συμφέροντα και τα κέρδη της πλουτοκρατίας.

Η κυβέρνηση κλιμακώνει τον πόλεμο εναντίον των κατακτήσεων του λαού με νέο κύμα αντιλαϊκών μέτρων: μείωση μισθών και συντάξεων, τσεκούρωμα επιδομάτων, κατάργηση ωραρίων, Συλλογικών Συμβάσεων, νέα φορολογικά βάρη, ιδιωτικοποιήσεις, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Ετοιμάζεται νέα επίθεση στο Ασφαλιστικό με την κατάργηση των Βαρέων κι Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων (ΒΑΕ), την απαλλαγή της εργοδοσίας από ασφαλιστικές εισφορές, πετσοκόβονται οι επικουρικές συντάξεις. Όλα είναι μέτρα που ενισχύουν το κεφάλαιο και την κερδοφορία του.

Εργαζόμενε, εργαζόμενη,

Η οργάνωσή μας, η πάλη μας, η ταξική συνειδητοποίηση σήμερα είναι κατώτερη των απαιτήσεων, κατώτερη της επίθεσης που δεχόμαστε.

Για αυτό επιβάλλεται να δυναμώσει η ταξική ενότητα και συσπείρωση. Μόνο έτσι  μπορούμε να γίνουμε ισχυροί και να αντεπιτεθούμε. Αδύναμοι είμαστε, όταν ο καθένας είναι μόνος του.

Καμία εμπιστοσύνη σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ!

Οι θέσεις τους και το πλαίσιο δράσης που προτείνουν είναι άσφαιρα πυρά. Είναι ευθυγραμμισμένα με την κεντρική πολιτική γραμμή του κεφαλαίου και της κυβέρνησης, αφού προβάλλουν ως διέξοδο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, δηλαδή της κερδοφορίας του κεφαλαίου, που είναι η γενεσιουργός αιτία της οικονομικής κρίσης.

Προσπαθούν να αφοπλίσουν την αγανάκτηση του λαού, αφού παρουσιάζουν τα ελλείμματα, το μνημόνιο και την τρόικα ως υπαιτίους για τη δεινή κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι, αθωώνοντας έτσι την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που δήθεν αναγκάζεται να πάρει σκληρά μέτρα.

Κρύβουν την αλήθεια, ότι όλα τα μέτρα που παίρνονται ήταν στο Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, γιατί αυτό απαιτούσε το συμφέρον των μονοπωλίων.

Εργαζόμενε, εργαζόμενη,

Υπάρχει πλούσια πείρα. Η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα πλήρωσαν βαρύ τίμημα για λογαριασμό της πλουτοκρατίας. Τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα αν δεν είχαν γίνει και αυτοί οι αγώνες που έγιναν. Όμως αν η αντίσταση της εργατικής τάξης και του λαού γενικότερα ήταν πιο ισχυρή, πιο δυνατή σήμερα θα είχαμε σώσει περισσότερες κατακτήσεις.

Έχουμε την ευκαιρία μπροστά στα χειρότερα που έρχονται να αντιστρέψουμε την κατάσταση. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Τα 75 δις που θέλει να μαζέψει η κυβέρνηση για το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης, θα επιχειρήσει για άλλη μια φορά να τα αντλήσει από το εργατικό – λαϊκό εισόδημα προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων. Όλα τα άλλα περί προστασίας αδυνάτων, πάταξης της φοροδιαφυγής και άλλα συναφή είναι εξολοκλήρου παραπλανητικά και ψευδή.

Για αυτό επιβάλλεται η ισχυροποίηση του ΠΑΜΕ παντού. Επιβάλλεται τώρα η οργανωμένη πάλη μέσα σε όλους τους χώρους δουλειάς με καθολική συμμετοχή στην απεργία. Αυτή τη στιγμή έχει ήδη μειωθεί ο μισθός εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις και προωθούνται οι ατομικές, αναδεικνύεται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο το πόσο αναγκαία είναι η οργάνωση της πάλης στους τόπους δουλειάς. Μια οργάνωση τέτοια που θα μπλοκάρει την περιστολή μισθών, θα φρενάρει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, θα πετυχαίνει ικανοποιητικές αυξήσεις στα μεροκάματα, θα διεκδικεί ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, κλπ.

Ο κάθε κλάδος ξεχωριστά, αλλά και σε συντονισμό με άλλους, πρέπει τώρα να γυρίσει το γρανάζι που θα δώσει ώθηση στη μάχη που καλούμαστε να δώσουμε, ώστε να αποκρούσουμε την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και να πετύχουμε την υπογραφή ικανοποιητικών αυξήσεων σε μισθούς, μεροκάματα, για αποτροπή της αλλαγής των εργασιακών σχέσεων και των μαζικών απολύσεων. Η μάχη αυτή πρέπει να εκφραστεί με μαχητικό παρόν στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στις 11 του Μάη.

Στα πλαίσια του συντονισμού της δράσης είναι επείγουσα ανάγκη η πρόταξη και διεκδίκηση της προστασίας των ανέργων. Καμία θέση εργασίας δεν είναι διασφαλισμένη. Εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι ζουν σε απελπιστική κατάσταση. Απαιτείται προστασία των οικογενειών τους που επίσης υποφέρουν. Κανένα θύμα της ανεργίας δεν πρέπει να στερηθεί τουλάχιστον τις βασικές του ανάγκες.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Να μην επιτρέψουμε παραπέρα ιδιωτικοποιήσεις σε τομείς στρατηγικής σημασίας της οικονομίας. Η κυβέρνηση με τη χρόνια κατασυκοφάντηση των δημοσίων υπαλλήλων και με τη στήριξη των συνδικαλιστικών πλειοψηφιών, στρώνει το έδαφος για να παραδώσει τα πάντα στο κεφάλαιο. Αν προχωρήσουν αυτά τα σχέδια το κόστος για το λαό θα είναι δραματικό. Τα ήδη επιβαρημένα τιμολόγια θα γίνουν πιο ακριβά. Πανάκριβο ρεύμα, νερό, πανάκριβες υπηρεσίες.

Να μας βρουν ριζικά αντίθετους τα νέα μέτρα στην Υγεία. Η προώθηση της εμπορευματοποίησης, οι συγχωνεύσεις, το κλείσιμο νοσοκομείων και μονάδων του ΙΚΑ, η κατάργηση των εξετάσεων και φαρμάκων θα μας αναγκάσουν να βάλουμε ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη ή να μην μπορούμε να προστατεύσουμε την υγεία μας.

Διέξοδος από την κρίση για το λαό δεν υπάρχει, αν δεν πληρώσει η πλουτοκρατία. Μόνο εμείς μπορούμε να το επιβάλλουμε. Ένα δρόμο έχουμε: το δρόμο της σύγκρουσης και της ρήξης με τα μονοπώλια, την ΕΕ και τους πολιτικούς τους υπηρέτες. Έχουμε τη δύναμη, φτάνει να οργανωθούμε και να πάρουμε αποφάσεις. Μαχητικό, βροντερό παρόν στις 11 του Μάη

Απορρίπτουμε και καταδικάζουμε τα νέα μέτρα.

Κάτω τα χέρια από τη ζωή των οικογενειών μας.

Θα κλιμακώσουμε τον αγώνα. Θα συνεχίσουμε ως το τέλος της μάχης, για να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική και την εξουσία τους.

Απαιτούμε και διεκδικούμε:

-          Δουλειά για όλους, μόνιμη και σταθερή.

-          Κάτω τα χέρια από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις τώρα.

-          Επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία.

-          Παροχή ιατροφαρμακευτικής κάλυψης σε όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

-          Κάτω τα χέρια από τα Βαρέα κι Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (ΒΑΕ) και ένταξη νέων επαγγελμάτων στη λίστα των ΒΑΕ.

-          Σύνταξη στα 60 για τους άντρες και τα 55 για τις γυναίκες.

-          Επαναφορά της 13^ης και 14^ης σύνταξης και του 13^ου και 14^ου μισθού.

-          Κατάργηση των αντιασφαλιστικών κι αντεργατικών νόμων, όπως 3863 και 3846.

-          Καμία μείωση στις επικουρικές συντάξεις. Κατώτερη σύνταξη 1.120 ευρώ.

-          Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.

-          Μείωση 30% της τιμής στα τιμολόγια των πρώην ΔΕΚΟ.

-          Φορολογία του κεφαλαίου με 45%

-          Κατακόρυφες μειώσεις των εισιτηρίων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για εργαζόμενους και συνταξιούχους. Δωρεάν μετακινήσεις για ανέργους, τη μαθητική και σπουδάζουσα νεολαία.

Όλοι στην απεργία στις 11 Μάη και στη συγκέντρωση στην ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΠΟΤΣΑΡΗ στις 10 π.μ.

9 ΜΑΗ 1945 Ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών

Μέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών η 9η Μάη, της μεγάλης νίκης κατά του φασιστικού ιμπεριαλιστικού «Αξονα» Γερμανίας - Ιαπωνίας - Ιταλίας και των συμμάχων τους, που τέλειωσε πριν από 66 χρόνια. Καθοριστικός για τη νίκη ο ρόλος της Σοβιετικής Ενωσης, ενώ τη δική τους σημαντική συμβολή στον 6χρονο πόλεμο (1939-1945) είχαν τα εθνικοαπελευθερωτικά και αντιφασιστικά κινήματα των καπιταλιστικών χωρών. Και σε αυτά ψυχή, οργανωτής και κύριος αιμοδότης ήταν τα Κομμουνιστικά Κόμματα.Η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αποτελεί ένα τεράστιο, αδιαμφισβήτητα, ιστορικό γεγονός στον 20ό αιώνα. Οχι μόνο γιατί έβαλε τέρμα σε έναν ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο, το έγκλημα των εγκλημάτων του καπιταλισμού, αλλά και γιατί η λήξη του πολέμου συνοδεύτηκε από το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα στο σοσιαλισμό μιας σειράς χωρών της Ευρώπης και της Ασίας.

Αυτή τη μέρα το πολιτικό κατεστημένο της ιμπεριαλιστικής ΕΕ την ανακήρυξε «Μέρα της Ευρώπης», απαλείφοντας την «Ημέρα της Νίκης των Λαών»! Στόχος να σβήσουν από την ιστορική μνήμη, από τη συνείδηση λαού και νεολαίας την ανεξάντλητη δύναμη των λαών, που, όταν θέλουν, μπορούν να συντρίψουν τον φαινομενικά πανίσχυρο αντίπαλό τους.

Αλλοι ευθύνονται κ. Μπέη, όχι το ΚΚΕ

Στην πρωινή εκπομπή του Κώστα Παπαδάκη «Καλημέρα Ελλάδα», ο καθηγητής Πολιτικής Δικονομίας Κ. Μπέης ανέφερε: «[...] δε γνωρίζαμε και δεν εναντιωθήκαμε, όταν έπρεπε. Το 1989 τα τρία κόμματα κατά τη σειρά κοινοβουλευτικής τους δύναμης, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ του Φλωράκη είχαν κάνει κυβέρνηση με πρωθυπουργό το Ζολώτα. Από εκείνη την εποχή, τώρα - πριν από ένα χρόνο - μάθαμε ότι η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, παρά μόνο με δανεικά από το εξωτερικό. Λοιπόν, αφού δεν ξέραμε, τι να διαμαρτυρηθούμε; Τώρα τα μαθαίνουμε και τώρα ανοίγουμε το στόμα μας».

Επί του παρόντος δε θα σταθούμε στο σύνολο της πολιτικής πλατφόρμας που εκφράζει ο εν λόγω καθηγητής, της οποίας, όμως, απόρροια είναι η επίθεση στο ΚΚΕ μέσω της ταύτισής του με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά και κατά μέτωπο. Ο κ. Μπέης λέει στον ελληνικό λαό, αναπαράγοντας τη γνωστή θεωρία, που στόχο έχει να δικαιολογήσει τη βαρβαρότητα των αντιλαϊκών μέτρων, ότι οι Ελληνες εργαζόμενοι ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους.

Θέλουμε να υπενθυμίσουμε στον κ. Μπέη, που αυτοαναγορεύεται σε υπερασπιστή των λαϊκών συμφερόντων, ότι οι συντάξεις είναι ο μόχθος των εργαζομένων που έχει καταβληθεί μέσω των ασφαλιστικών εισφορών. Οι συντάξεις παρέχονται από τα Ασφαλιστικά Ταμεία, τα οποία αιμοδοτούνται από τη σκληρή δουλειά εκατομμυρίων εργαζομένων. Τα Ασφαλιστικά Ταμεία λεηλατήθηκαν από το αστικό κράτος και το μεγάλο κεφάλαιο διαχρονικά (πάνω από 50 δισ. ευρώ από το 1950). Πράγματα που όλοι γνώριζαν, αλλά μονάχα το ΚΚΕ αποκάλυπτε και αγωνιζόταν οργανώνοντας ταξική πάλη για να τα ματαιώσει.

Κράτος και μεγαλοεργοδοσία είναι αυτοί που ευθύνονται για τον οικονομικό μαρασμό των Ταμείων. Από αυτό το μαρασμό ωφελήθηκε η ολιγαρχία του πλούτου, που ο κ. Μπέης, όπως πάντα έτσι και τώρα, αφήνει στο απυρόβλητο.

Το ΚΚΕ ούτε μια στιγμή δε σταμάτησε να καταγγέλλει την καταλήστευση των Ταμείων από την εισφοροδιαφυγή κράτους και μεγαλοεργοδοσίας. Ούτε μια στιγμή δε σταμάτησε να καταγγέλλει και να αγωνίζεται ενάντια στην πολιτική που στραγγαλίζει τα ασφαλιστικά δικαιώματα εκατομμυρίων εργατών, επισημαίνοντας παράλληλα ότι το πρόβλημα του Ασφαλιστικού και των μισθών είναι πολιτικό και όχι λογιστικό.

Το ΚΚΕ γνώριζε και γνωρίζει πολύ καλά και έλεγε, όχι από το 1989, αλλά από το έτος της ίδρυσής του, το 1918, ότι τα δανεικά, στα οποία αναφέρεται ο κ. Μπέης, ήταν για λογαριασμό του μεγάλου κεφαλαίου για να παρέχονται προς αυτό φοροαπαλλαγές, πακτωλοί επιχορηγήσεων, να αγοράζονται πανάκριβα οπλικά συστήματα από πολυεθνικούς κολοσσούς, κ.λπ.

Ο κ. Κ. Μπέης μάς είπε επί της ουσίας, ότι οι δανειακές συνθήκες των αστικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είχαν στόχο την πληρωμή μισθών και συντάξεων, συντασσόμενος δηλαδή απόλυτα με το επιχείρημα - ρομφαία κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΕΕ, ότι αν δεν υλοποιηθούν τα μέτρα του μνημονίου, που εξασφάλισαν 110 δισ. στην ελληνική οικονομία, την επόμενη μέρα κράτος και Ασφαλιστικά Ταμεία θα είχαν κηρύξει παύση πληρωμών.

Αποδεικνύεται ότι για να εφαρμοστεί ανεμπόδιστα και χωρίς κόστος για το σύστημα το στιβαρό αντιλαϊκό έργο κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΔΝΤ και ΕΕ χρειάζονται και τέτοιου είδους γρανάζια, τα οποία στόχο έχουν να αθωώσουν το καπιταλιστικό σύστημα, να αποκρύψουν τις ανειρήνευτες αντιθέσεις κεφαλαίου - εργασίας, να αποκρύψουν ότι η πολιτική που υλοποιείται είναι στρατηγική του κεφαλαίου και μονόδρομος για την επίτευξη της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας.

Να θυμίσουμε ότι ο κ. Μπέης ανήκει και δραστηριοποιείται σε όλες αυτές τις κινήσεις, που προβάλλουν το Μνημόνιο αυτό καθεαυτό ως πηγή όλων αυτών των δεινών, που μιλούν για κατοχή της χώρας από την τρόικα, παραπλανούν το λαό με τις θεωρίες περί αντισυνταγματικότητας του Μνημονίου.

Ολα τα προαναφερόμενα για να υλοποιηθούν πρέπει να χτυπηθεί και να συκοφαντηθεί το ΚΚΕ. Με την ευκαιρία και με δεδομένο ότι ορισμένοι, στην προσπάθειά τους, να λαβώσουν το ΚΚΕ το τσουβαλιάζουν με το αστικό πολιτικό σύστημα. Σκόπιμο είναι να μαθαίνει ο ελληνικός λαός τη διαδρομή τους... Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ο κ. Μπέης διετέλεσε υπηρεσιακός υπουργός Δημόσιας Τάξης το 1996, Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ανώτατης Παιδείας, μέλος πολλών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών κ.ά.

Κώστας ΖΙΩΓΑΣ

Κομμένα στιγμιότυπα από την κόπια του έργου «Μπιν Λάντεν»

Κατ' αρχάς θα πρέπει να ευχαριστήσουμε θερμά τον Ομπάμα, το Πεντάγωνο, τη CIA, τους πεζοναύτες και τους Αμερικανούς ΟΥΚάδες, οι οποίοι φρόντισαν να μας σερβίρουν το «έργο» με τον Μπιν Λάντεν, περιμένοντας πρώτα να τελειώσει το θέαμα με τον πριγκιπικό γάμο.

Ετσι και τα τεκταινόμενα στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ τα απολαύσαμε απερίσπαστοι, αλλά και την επομένη δεν νιώσαμε κανένα σύνδρομο στέρησης. Μια νέα «παραγωγή» ανέβηκε στην παγκόσμια σκηνή για τις ανάγκες του φιλοθεάμονος κοινού.

*

Από εκεί και πέρα, όποια συνωμοσιολογική θεωρία κι αν ασπάζεται κανείς, δηλαδή

είτε θεωρήσουμε ότι ο Λάντεν ήταν ζωντανός και τώρα «εξοντώθηκε»,

είτε θεωρήσουμε ότι ήταν «ζωντανός» και τώρα 

εξοντώθηκε,

είτε θεωρήσουμε ότι ήταν «ζωντανός» και τώρα «εξοντώθηκε»,

είτε θεωρήσουμε ότι ήταν ζωντανός και τώρα 

εξοντώθηκε,

σε ένα θα πρέπει να συμφωνήσουμε:

Για τους Αμερικανούς ο ζωντανός Λάντεν ό,τι είχε να δώσει το έδωσε. Από δω και πέρα, για τους Αμερικανούς, χρήσιμος είναι ο νεκρός Λάντεν. Εξέλιξη που ενδεχομένως να μην είναι άσχετη με τα γεγονότα και τη ρευστότητα στον Αραβικό κόσμο...

*

Η χρησιμότητα του Λάντεν (είτε ζωντανού, είτε νεκρού) για τις ΗΠΑ, θα ήταν πιο εύληπτη στο θεατή, αν από την «κόπια» που παίζεται τα τελευταία 24ωρα δεν είχαν επιμελώς αφαιρεθεί ορισμένα κρίσιμα στιγμιότυπα.

Τέτοιο στιγμιότυπο ήταν αυτό που περιέγραφε η «Ουάσιγκτον Ποστ» τον Αύγουστο του 1981, όταν δηλαδή οι Αμερικανοί «κατασκεύαζαν» τον Μπιν Λάντεν:

«Η CΙΑ - έγραφε τότε η αμερικανική εφημερίδα - επιστρέφει αθόρυβα στις παλιές μεθόδους εκτέλεσης των μυστικών υπονομευτικών επιχειρήσεων» και «υποστηρίζει κρυφά τις αντικυβερνητικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν...».

Αυτή η σκηνή, από την οποία προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα πως «δημιουργός» του Μπιν Λάντεν και της «Αλ Κάιντα» είναι οι ΗΠΑ, έχει κοπεί από την «κόπια»...

*

Ενα ακόμα στιγμιότυπο που απουσιάζει είναι εκείνο στο οποίο πρωταγωνιστεί ο πατέρας του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, πρώην Πρόεδρος και ο ίδιος αλλά και πρώην διευθυντής της CIA, ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος.

Ο τελευταίος μόλις τέσσερις μέρες μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, και ενώ παρά τα συντρίμμια και τα αποκαΐδια δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθούν οι συζητήσεις για τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ - Μπιν Λάντεν, με τον κυνισμό που χαρακτηρίζει ανθρώπους του είδους του, είχε παραδεχτεί:

«Πάντα η CΙΑ έβαζε ανθρώπους της στις τρομοκρατικές οργανώσεις για να τις χρησιμοποιήσει σε όφελος των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ»!

Η υπόθεση Μπιν Λάντεν, λοιπόν, καταγράφεται στα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της διασύνδεσης των αμερικανικών υπηρεσιών με ό,τι οι ίδιες οι ΗΠΑ βαφτίζουν τρομοκρατία. Αλλωστε όλοι πια γνωρίζουν ότι το δίκτυο του Λάντεν το εξέθρεψαν, το εξόπλισαν, το εκπαίδευσαν και το χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ κατά της αφγανικής επανάστασης και της ΕΣΣΔ. Ολοι ξέρουν, επίσης, ότι οι Ταλιμπάν είναι το δημιούργημα των αμερικανοτραφεισών μυστικών υπηρεσιών του Πακιστάν.

*

Στο πλαίσιο αυτής της διασύνδεσης, όταν τελειώσει η «δουλειά», αρχίζει η φάση της απόσυρσης. Η επιχείρηση «απόσυρσης» είναι εξίσου ωφέλιμη για τους «Φρανκενστάιν» με την επιχείρηση κατασκευής των «Λάντεν».

Οι παραγωγοί «Φρανκενστάιν» κερδίζουν και όταν «φτιάχνουν» τους «Λάντεν», αλλά και όταν τους «εξολοθρεύουν».

Το είδαμε στο Ιράκ με την περίπτωση του Σαντάμ, του «υπ' αριθμόν 1» συμμάχου τους κατά τη δεκαετία του '80. Το είδαμε και στο Αφγανιστάν και σε όλο τον κόσμο, με το παγκόσμιο «αντιτρομοκρατικό» κυνηγητό κατά του Λάντεν, του ευνοούμενου των ΗΠΑ από τη δεκαετία του '70.

Και στις δυο περιπτώσεις τόσο του Σαντάμ, όσο και του Λάντεν, το «κυνηγητό» διήρκεσε - τι σύμπτωση - μια δεκαετία...

*

Το «έργο» λέει ότι οι ΗΠΑ είναι απηνής διώκτης της τρομοκρατίας. Αλλά όπως σωστά είχε σημειώσει ένας γνώριμός μας, ο εν Ελλάδι πρώην Αμερικανός πρέσβης Τόμας Μίλερ, στα θέματα της τρομοκρατίας, υπάρχει μια βασική αρχή:

«Μην πιστεύετε όσα γράφονται, μην πιστεύετε όσα ακούγονται»...

Σωστός ο κ. Μίλερ! Αλλωστε ανήκει σε εκείνους που γνωρίζουν κάποια από τα «κομμένα» της κόπιας, όπως ότι:

1) Οι ΗΠΑ είναι η χώρα που, αποδεδειγμένα πλέον, οι μυστικές της υπηρεσίες σχετίζονταν τόσο με τη δεξιά όσο και με τη δήθεν «αριστερή» τρομοκρατία, που σάρωσε την Ευρώπη τις προηγούμενες δεκαετίες.

2) Οι ΗΠΑ είναι αυτές που χρηματοδοτούν, εκπαιδεύουν και εξοπλίζουν «λουλούδια» όπως ο Μπιν Λάντεν.

3) Οι ΗΠΑ είναι αυτές που οι μυστικές τους υπηρεσίες προχώρησαν μέσα σε μια 15ετία, από το 1961 έως το 1975 (σ.σ.: χρήσιμα στοιχεία περιέχονται στο βιβλίο «Τα κρυφά ελατήρια της Διεθνούς τρομοκρατίας», Εκδ: «Σύγχρονη Εποχή») σε τουλάχιστον 900 (!) τρομοκρατικές και δολοφονικές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο.

Γι' αυτό, όταν ακούτε τους Αμερικανούς να ομιλούν περί τρομοκρατίας, ακολουθήστε την προτροπή του πρώην πρέσβη τους: Μην τους πιστεύετε. Καθόλου.

*

Τέλος:

Ελπίζουμε - για το... καλό της παγκόσμιας οικονομίας - παρά το φόνο του Οσάμα Μπιν Λάντεν οι δουλειές της «Tζένεραλ Eλέκτρικ», της «Mέριλ Λιντς» και της «Σίτιγκρουπ», οι μετοχές της «Microsoft» και της «Boeing», οι δωρεές προς το Χάρβαρντ, οι μετοχές της πολυεθνικής «Καρλάιλ» που αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εργολάβους αμυντικών έργων των ΗΠΑ και της θυγατρικής της «Κάτερ Εαρ», όπου αντιστοίχως ο μπαμπάς Μπους ήταν σύμβουλος και ο γιος Μπους ήταν πρόεδρος, να συνεχίσουν να προοδεύουν.

Βλέπετε βασικός «δωρητής», συναλλασσόμενος και μεγαλομέτοχος όλων αυτών, ήταν και είναι η οικογένεια Μπιν Λάντεν...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ