Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Οταν τα Αρχεία εκδικούνται...

του Μάκη Μαΐλη

{2} Οι σημειώσεις του Νίκου Μπελογιάννη για τις παράνομες Οργανώσεις (Αρχείο ΚΚΕ, από τα κείμενα λίγο πριν από την εκτέλεσή του)
{2} Οι σημειώσεις του Νίκου Μπελογιάννη για τις παράνομες Οργανώσεις (Αρχείο ΚΚΕ, από τα κείμενα λίγο πριν από την εκτέλεσή του)
    Ο Νίκος Μπελογιάννης δεν είναι μόνο ένας από τους ήρωες του ΚΚΕ που οι κατά καιρούς αποστάτες του Κόμματος επέλεξαν ανάμεσα στους χιλιάδες Μπελογιάννηδες, προκειμένου να χτυπήσουν το ΚΚΕ μέσω αυτού του προσώπου. 
   Είναι και ο κομμουνιστής, τον οποίο οι παραπάνω έχουν επιπλέον επιχειρήσει να οικειοποιηθούν, διαχωρίζοντάς τον από το ΚΚΕ και φέρνοντάς τον στα μέτρα τους. Κι ενώ ο Μπελογιάννης υπήρξε γέννημα και θρέμμα του ΚΚΕ, ενώ η σύντομη ζωή του γέμισε εξολοκλήρου και αδιάλειπτα με την κομματική δράση του, ενώ μέχρι το τέλος υπεράσπισε το ΚΚΕ με όλες τις δυνάμεις του και με το αίμα του, ωστόσο γράφονται πολλά και απίθανα, με τρόπο αυθαίρετο, παρά κι ενάντια στην ιστορική αλήθεια.
   Τελευταίο παράδειγμα αποτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ο πρόεδρος και πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, «εγκωμίασε» τον Μπελογιάννη ως πρωτοπόρο για τη δημοκρατία! «Ξέχασαν», θρασύτατα, ότι ο Μπελογιάννης εφάρμοζε την πολιτική του ΚΚΕ - όχι κάποια δική του - και ότι το ΚΚΕ - συνεπώς και ο Μπελογιάννης - ναι μεν αγωνιζόταν για δικαιώματα και ελευθερίες, όμως στο Πρόγραμμά του είχε το στόχο της εγκαθίδρυσης της δικτατορίας του προλεταριάτου, το σοσιαλισμό. «Ξέχασαν» ότι το ΚΚΕ - άρα και ο Μπελογιάννης - στεκόταν στο πλευρό της Σοβιετικής Ενωσης και δρούσε στη βάση της αρχής του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του προλεταριακού διεθνισμού. Βέβαια, η παραποίηση της πραγματικότητας και η καπηλεία έχουν την ιστορία τους. Ορισμένα παραδείγματα:
   Ο Πότης Παρασκευόπουλος έγραψε στο σχετικό βιβλίο του ότι «η διάσταση του Μπελογιάννη είναι απόλυτη και προς τη μεθοδολογία του Ζαχαριάδη».1
Κι όμως, ο Μπελογιάννης είχε πει στην απολογία του κατά την πρώτη δίκη, υπερασπίζοντας τον αγώνα του ΔΣΕ:
                 {3}

{3}
«Αντιτάξαμε βία στη βία. Δεν ήταν δυνατό να καθίσουμε και να λέμε "σφάξε με αγά μου, ν' αγιάσω". Η πολιτική μας αυτή στηριζόταν στο λαό, γι' αυτό και τρία χρόνια αντιμετωπίσαμε τόσες δυσκολίες».2
   Ο Λεωνίδας Κύρκος μετέτρεψε τον Μπελογιάννη σε «ευρωκομμουνιστή» και έγραψε ότι ο Μπελογιάννης είχε μια έκφραση σαν τον Μπερλίνγκουερ και ότι «και οι δυο κινούνταν στο ίδιο μήκος κύματος...».3 Και ο συγγραφέας Βασ. Βασιλικός δήλωσε πριν από χρόνια ότι ο Μπελογιάννης ήταν ο Ελληνας Γκράμσι!4
   Η Ελλη Παππά υπογράμμισε ότι ακούει το ερώτημα: «Αν ζούσε ο Μπελογιάννης, πού θα ανήκε;»(!)5
Η αναπαραγωγή των παραπάνω συνεχίστηκε επί χρόνια και τέρμα δεν έχει. Η ιστορική πραγματικότητα αναποδογυρίζεται από τον Στ. Κούλογλου έως την «Αυγή», από τον Τάσο Βουρνά έως την κρατικοκυβερνητική ΕΡΤ και από το συγκρότημα Λαμπράκη μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και κάθε είδους άλλους, δίχως βέβαια να νιώσουν κάποια στιγμή την ανάγκη να ομολογήσουν την πραγματικότητα.
   Ετσι, λοιπόν, εμφανίζουν τον Μπελογιάννη ως «ανανεωτικό», δηλαδή ως οπορτουνιστή, μετανοημένο (!) για την πολιτική του ΚΚΕ και για τον αγώνα του ΔΣΕ (1946 - 1949), ως στέλεχος που άνοιξαν τα μάτια του από τότε που ήρθε παράνομος στην Ελλάδα και άλλα παρόμοια. Θέλουν έναν Μπελογιάννη προσαρμοσμένο στις επιδιώξεις τους, να θωρακίζεται η αστική εξουσία, έναν Μπελογιάννη «αντισεχταριστή», σε αντιπαράθεση με το ...σεχταριστικό (τότε και σήμερα) ΚΚΕ. Κι έτσι «τιμούν» ένα πρόσωπο που δεν είναι ο Μπελογιάννης, αλλά το πρόσωπο που οι ίδιοι θέλουν να είναι, ως πραμάτεια τους στην επίθεση κατά του ΚΚΕ.
   Το 1952, η Ελλη Παππά έστειλε από τη φυλακή με μυστικό τρόπο επιστολές στον Νίκο Ζαχαριάδη. Σ' αυτές τις επιστολές έκανε λόγο για την «εκδίκηση», που, όπως έλεγε, ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη όταν τον πήραν για το εκτελεστικό απόσπασμα. Στην πρώτη επιστολή της, που μεταδόθηκε από το Παρίσι, η Ελλη Παππά προσδιόριζε το νόημα της λέξης «εκδίκηση» σωστά, γράφοντας στον Ζαχαριάδη:
{1} Οι σημειώσεις του Νίκου Μπελογιάννη για το ζήτημα του πολέμου (Αρχείο ΚΚΕ, από τα κείμενα λίγο πριν από την εκτέλεσή του)
{1} Οι σημειώσεις του Νίκου Μπελογιάννη για το ζήτημα του πολέμου (Αρχείο ΚΚΕ, από τα κείμενα λίγο πριν από την εκτέλεσή του)
   «Πρέπει να ζήσεις για την εκδίκηση. Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη όταν έφευγε για το εκτελεστικό απόσπασμα. Είμαι βέβαιη πως εσείς λεύτεροι άνθρωποι στην Ελλάδα και σ' όλο τον κόσμο, τον ακούσατε μαζί μου, μα και πως σας εμπνέουν την ίδια αγανάκτηση, την ίδια φλόγα, για να εκδικηθείτε τους δολοφόνους του Μπελογιάννη, τους δολοφόνους χιλιάδων και χιλιάδων αγωνιστών, εκείνους που αλυσσοδένουν τους λαούς και δολοφονούν τα καλύτερα παιδιά του».6
   Και στη δεύτερη επιστολή:
«Αγαπητέ μου σ., αυτά είναι λίγα μπροστά στα όσα έχω να σου πω (...) το θεωρώ σαν υπέρτατη υποχρέωσή μου και σε σας και στο Κόμμα και στην εκδίκηση που ζήτησε ο Νίκος. Σκέφτεσαι σ. πως όλη αυτή η πλεκτάνη δεν θα μπορούσε να γίνει αν ζούσε; Γι' αυτό τον φάγανε (...). Σύντροφε, σου στέλνουμε όλη μας τη σκέψη, την αγάπη και την ελπίδα πως θα γιατρέψετε γρήγορα την κατάσταση, όπως πρέπει και όπως περιμένουμε».7 (Υπογράμμιζε με αυτά ότι κατά την άποψή της υπήρχε χαφιές στα ανώτατα κλιμάκια του Κόμματος, που κατέδωσε τον Μπελογιάννη και ζητούσε από τον Ζαχαριάδη να ξεκαθαρίσει την κατάσταση).
    Ομως, πολλά χρόνια αργότερα, η Ελλη Παππά άρχισε να αναφέρεται με άλλο περιεχόμενο στη λέξη «εκδίκηση». Εδωσε το περιεχόμενο ότι με τη λέξη «εκδίκηση» ο Μπελογιάννης αναφερόταν στην αποχή του ΚΚΕ από τις εκλογές του 1946, υπογραμμίζοντας: «... πηγαίνουμε να πεθάνουμε για ένα λάθος;». Εγραψε η Ελλη Παππά:
  «Με βοήθησε να δω την υπόθεση της αποχής από τις εκλογές του '46 όχι σαν ένα μεμονωμένο λάθος, αλλά σαν απαρχή της σειράς των γεγονότων που οδήγησαν στην ήττα του '49, ως και το δικό του θάνατο. Μ' έκανε να καταλάβω πως, όταν τόσο επίμονα μου ζητούσε να ζήσω "για την εκδίκηση", δεν γύρευε κάποια θεαματική πράξη, μα κάτι που εκείνος δεν μπορούσε πια να κάνει: βοήθεια στην κάθαρση από όλα εκείνα που έκαναν τους αγωνιστές να σκέπτονται, την παραμονή της εκτέλεσής τους, πως "πέθαιναν για ένα λάθος" - όπως εκείνος».8

         με την πένα του ίδιου του Μπελογιάννη

             

   Το ΚΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» υπερασπίστηκαν την αλήθεια όλα αυτά τα χρόνια, αποκαλύπτοντας το στόχο του οπορτουνισμού. Η ζωή απέδειξε ότι η τεκμηριωμένη κριτική που άσκησε το Κόμμα μας ήταν δίκαιη.Ηρθαν να το επιβεβαιώσουν και τα τεκμήρια που βρέθηκαν το τελευταίο διάστημα στο υπό αποκατάσταση Αρχείο του ΚΚΕ, μέρος των οποίων δημοσίευσε ο «Ριζοσπάστης» (19 Μαρτίου 2017). Πρόκειται για τις χειρόγραφες σημειώσεις του Νίκου Μπελογιάννη, που γράφτηκαν πριν τη δεύτερη δίκη του και μετά απ' αυτήν στο κελί των μελλοθανάτων. Ετσι, στην ιστορική τεκμηρίωση προστίθεται άλλο ένα ντοκουμέντο γραμμένο με την πένα του ίδιου του Μπελογιάννη. Εξήντα πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, ο Μπελογιάννης «απαντά» από τον τάφο του. Γράφει:
   «Ολα δείχνουν ότι ο Αμερ.[ικανικός] ιμπερ.[ιαλισμός] την Ελλ.[άδα] και τα Βαλκ.[άνια] διαλέγει σαν πεδία για την επόμενη πολεμική του πρόκληση. Πρέπει οι αμερ.[ικανοί] οι πλουτοκρ.[άτες] κλπ. κλπ. που τρέφονται από τον πόλεμο, να καταλάβουν πως τα πολεμικά τους σχέδια δεν θα περάσουν. Ο λαός της Ελλ.[άδας] αδούλωτος και περήφανος ξαναλέει όχι. Και αν τον κάνουνε τον πόλεμο θα πιάσει πάλι τα ταμπούρια, θ' ανεβεί με τους αντάρτες στα βουνά, θα τους κάνει τον πόλεμο τάφο τους. Αν οι εκμεταλ.[λευτές] τολμήσουν, θα τους τσακίσουμε κλπ. Θα τους χτυπήσουμε και από πίσω μαζί με τους στρατούς των λαϊκών δημ.[οκρατιών] Δεν θα πολεμήσουμε τη Σοβ.[ιετική] Ενωση. Δεν θα ξαναγίνει 2η Ουκρανία».
   Αυτός είναι ο διεθνισμός, με τον οποίο συνδέεται άρρηκτα ο γνήσιος πατριωτισμός του ΚΚΕ.
   Είναι εξόφθαλμο ότι λίγες μέρες πριν την εκτέλεσή του ο Νίκος Μπελογιάννης επαναλαμβάνει στην ουσία τα λόγια του Νίκου Ζαχαριάδη, ο οποίος είχε διατυπώσει το γνωστό σύνθημα «Τα όπλα ανάστροφα». Επαναλαμβάνει την απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ (10 - 14 Οκτώβρη 1950) που ανέφερε:
  «Ο λαός μας είναι απόλυτα και αποφασιστικά ενάντιος σε κάθε επίθεση και πολεμικό τυχοδιωκτισμό ενάντια στην Αλβανία και τη Βουλγαρία, ενάντια στις χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας και τη Μεγάλη πατρίδα, τη Σοβ. Ενωση (...) Και τον πόλεμο αυτόν που ετοιμάζουν οι Αμερικάνοι και οι μοναρχοφασίστες θα πιάσουμε βουνά και ταμπούρια και με το όπλο και το δικό μας πόλεμο θα τόνε κάνουμε τάφο του μοναρχοφασισμού, της πλουτοκρατίας και της αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα».9
   Οι σημειώσεις του Μπελογιάννη, λοιπόν, αποτελούν την πιο αποστομωτική μαρτυρία, σχετικά με το πώς σκεφτόταν και τις τελευταίες ώρες της ζωής του.

                 για την παράνομη δουλειά

   Η Ελλη Παππά έγραψε ακόμα ότι ο Μπελογιάννης τής είχε πει:
«Παράγγειλε, μόλις πας στη φυλακή στον Σ. και στον Π. να κάνουνε ό,τι μπορούνε για να βγάλουνε μια εφημερίδα φιλολογική-πολιτική, στο είδος της Λιτερατούρναγια Γκαζέτα. Πολύ θα βοηθήσει αυτή τη στιγμή. Μόνο να προσπαθήσουνε να τη βγάλουνε μόνοι τους, και προπαντός μακριά από ... σήματα και οργανώσεις».10
   Η Ελλη Παππά ήθελε να πει με αυτό ότι ο Μπελογιάννης τασσόταν κατά της παράνομης δράσης του Κόμματος. Ετσι ερμήνευσε το «μακριά από ... σήματα και οργανώσεις», δηλαδή μακριά από τους ασύρματους του ΚΚΕ και από την παράνομη κομματική Οργάνωση. Δεν το ερμήνευσε με το νόημα που είχε πραγματικά, ότι δηλαδή η έκδοση αυτής της νόμιμης εφημερίδας δεν έπρεπε να ανακατεύεται με τους συντρόφους που δούλευαν σε παράνομους μηχανισμούς. Η αποκέντρωση του παράνομου μηχανισμού είναι βασικός όρος για τον επιτυχημένο συνδυασμό της νόμιμης με την παράνομη δράση.
   Στην ίδια βάση, ο Π. Παρασκευόπουλος έγραψε για τον μεγάλο «πονοκέφαλο» του Μπελογιάννη, «του συνδυασμού της παράνομης επαναστατικής πάλης με την νόμιμη».11 Αυτός ο «πονοκέφαλος» ήταν κατά τον Παρασκευόπουλο η αιτία που υποχρέωσε τον Μπελογιάννη να παραγγείλει στην Παππά σχετικά με την έκδοση νόμιμης εφημερίδας. Μάλιστα ο Παρασκευόπουλος, επιτιθέμενος στην ύπαρξη και λειτουργία των παράνομων Οργανώσεων του Κόμματος, έκανε λόγο για τις «ασυρματοφόρες κομματικές οργανώσεις».
   Πολύ σωστά ενεργούσε ο Μπελογιάννης: Συνδυασμός της παράνομης με τη νόμιμη δράση. Δίχως πονοκέφαλο για το συνδυασμό τους εφάρμοζε τις αποφάσεις της 6ης και της 7ης Ολομέλειας της ΚΕ (1949 και 1950, αντίστοιχα). Η 6η Ολομέλεια καθόριζε ανάμεσα στα καθήκοντα του ΚΚΕ:
«... Το Κόμμα στηριζόμενο σ' ένα γερό παράνομο κομματικό μηχανισμό, πρέπει να χρησιμοποιήσει όλες τις τωρινές νόμιμες δυνατότητες (...) για τη συγκέντρωση των μαζών, για την οργάνωσή τους, για την καθοδήγηση των καθημερινών οικονομικών και πολιτικών τους αγώνων, για τη δημιουργία γερών βάσεων μέσα στο στρατό...».12
   Επίσης, η 6η Ολομέλεια τόνιζε:
«Το Κόμμα πρέπει, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες που υπάρχουν, να βγάλει στην Αθήνα νόμιμη, περιοδική, μαζική πολιτική εφημερίδα».13
   Με βάση αυτές τις κατευθύνσεις ο Μπελογιάννης έγραψε:
«Δεν αρνιέμαι ότι ήρθα στην Ελλάδα για να συντελέσω στη σωστή εφαρμογή της πολιτικής γραμμής».
Εξάλλου στις σημειώσεις του αναφέρει σχετικά με τις παράνομες ΚΟ:
«Τίποτα το καινούργιο δεν προστίθεται τώρα. Λένε: 1. Παράνομος μηχανισμός. Από το 1903 ο Λένιν, συνδυασμός νόμιμης και παράνομης δουλειάς. Γλαύκα στην Αθήνα; Νόμιμη άμυνα. Το ΚΚΕ από το 1925 στην παρανομία. Σκοπός: το μεγάλωμα της επιρροής μας για να καταχτήσουμε την πλειοψηφία. Πώς θα το πετύχουμε; Δίνοντας εξετάσεις και αποδείχνοντας ότι είμαστε κόμμα του λαού και της Ελλάδας. Αυτό γίνεται με τις νόμιμες οργανώσεις. Και το πετυχαίνεις μόνον όταν διατηρείς και φυλάς την παράνομη οργάνωση. Γι' αυτό και η μάχη κατά των παράνομων οργανώσεων. Γι' αυτό και η δίκη, ένας σκοπός της είναι να τρομοκρατήσει όσους βοηθάνε την παράνομη οργάνωση».

Σημειώσεις:

1. Π. Παρακευόπουλος, «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλο,» εκδ. «Κάκτος», Αθήνα, 1980, σελ. 113.
2. «Νέος Κόσμος», Μάρτης 1954, σελ. 46, από το άρθρο του Αλέκου Ψηλορείτη, «ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ».
3. Λεωνίδας Κύρκος, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ, εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα, 1995, σελ. 152.
4. ΕΤ-3 27 Μάρτη 2010.
5. Ελλη Παππά, «Μαρτυρίες μιας διαδρομής», Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, 2010, σελ. 236.
6. Επιμορφωτικό Κέντρο «Χαρίλαος Φλωράκης», ΑΜ 441416. Η επιστολή της Ελλης Παππά γράφτηκε στις 2 Απρίλη 1952 και μεταδόθηκε από τον ρ/φ σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» στις 3 Μάη 1952. Είχε δημοσιευτεί στην «Ουμανιτέ» στις 29 Απρίλη 1952.
7. Αρχείο ΚΚΕ - Εγγραφο 119112: Εκθέσεις της Ελλης Ιωαννίδου προς τον Ν. Ζαχαριάδη.
8. Ελλη Παππά, «Μαρτυρίες μιας διαδρομής», Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, 2010, σελ. 236.
9. Το ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 1995, τ. 7, σελ. 68.
10. Ελλη Παππά, «Μαρτυρίες μιας διαδρομής», Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, 2010, σελ. 103.
11. Π. Παρακευόπουλος, «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλο», εκδ. «Κάκτος», Αθήνα, 1980, σελ. 23.
12. Αρχείο ΚΚΕ, 6η Ολομέλεια της ΚΕ, εκδ. ΚΕ του ΚΚΕ, σελ. 92.
13. Αρχείο ΚΚΕ, 6η Ολομέλεια της ΚΕ, εκδ. ΚΕ του ΚΚΕ, σελ. 93.

Τα εγκαίνια και τα αποκαλυπτήρια

   Τα εγκαίνια του Μουσείου «Νίκος Μπελογιάννης» στην Αμαλιάδα στάθηκαν η αφορμή για διάφορους να αποκαλυφθούν σαν έτοιμοι από καιρό να ξεράσουν ό,τι πιο σάπιο αντιπροσωπεύουν.
   Από τον βαθύ αντικομμουνισμό έως τις βαθυστόχαστες, δήθεν, αναλύσεις που εκφράστηκαν τις προηγούμενες μέρες, ένα ξεχώριζε ως κοινό στοιχείο τους: η απέχθεια για όσα πραγματικά συμβολίζει ο Νίκος Μπελογιάννης και η θυσία του.
   Η αστική τάξη, μέσα από τις διάφορες πολιτικές της εκφράσεις και τις δημοσιογραφικές πένες της, έκανε καθαρό πως γι' αυτήν παραμένει ζωντανός ο εφιάλτης που έζησε τη δεκαετία του '40 από τη δράση του εργατικού επαναστατικού κινήματος, του οποίου ψυχή ήταν και παραμένει το ΚΚΕ.
   Σε μια διαδικασία «κόψε εσύ να ράβω εγώ», ο ΣΥΡΙΖΑ άρπαξε την ευκαιρία που του έδινε η αντικομμουνιστική υστερία και επιχείρησε να ντύσει την αντεργατική πολιτική του με «αντιδεξιά» φορεσιά, μπας και ξεχαστούν για λίγο τα δεινά που έχει σωρεύσει η πολιτική του σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων κι ενώ ετοιμάζεται να βάλει την υπογραφή του σε νέα μέτρα σε βάρος του λαού. Συνεχίζοντας μια παράδοση καπηλείας που ο ίδιος δημιούργησε, προσπάθησε να χωρέσει την τιμή στον Μπελογιάννη, δίπλα στην αταλάντευτη προσήλωση στη συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και στη διευκόλυνση των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών στην περιοχή. Και σ' αυτό το πλαίσιο, προσπάθησε να εμφανίσει έναν Μπελογιάννη ακίνδυνο «αγωνιστή» της δημοκρατίας και αποφορτισμένο από την πολιτική και κομματική του στράτευση στην υπόθεση της ανατροπής του συστήματος που υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνοδοιπόροι του...
   Μερίδα του αστικού Τύπου προσπάθησε να ξεμπερδέψει με όσα ενοχλητικά για την αστική τάξη σήμερα σηματοδοτεί η υπόθεση Μπελογιάννη, αναφερόμενη σ' αυτήν σαν κάτι από το παρελθόν, έξω από το «σύγχρονο κόσμο», ένα από τα «εμφυλιοπολεμικά» βαρίδια, που εμποδίζουν την Ελλάδα να κάνει άλματα στη νέα εποχή. Και κατά συνέπεια, ισχυρίστηκαν οι γραφίδες, όσοι υπερασπίζονται τη μνήμη του Μπελογιάννη δεν είναι άλλο από γραφικοί, κολλημένοι με το χτες, «βολεμένοι» στο ρομαντισμό τους, έως και ακίνδυνοι.    Βεβαίως, αυτή η προσπάθεια αυτοακυρώνεται από το ίδιο το ερώτημα: Αν όντως ο Μπελογιάννης είναι απλώς ένα «εικόνισμα» του χτες, προς τι τόσο μελάνι και άγχος για την «αποκαθήλωσή» του; Προφανώς ενοχλεί αυτό που συμβολίζει σήμερα η θυσία του. Οπως και η υπενθύμιση του γεγονότος ότι η δολοφονία του έγινε από μια αστική «δημοκρατική» κυβέρνηση και μάλιστα του λεγόμενου Κέντρου, γεγονός που με τη σειρά του αποτελεί άλλο ένα αποκαλυπτήριο της ταξικής φύσης του αστικού κράτους, που είτε με αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, είτε με φασιστική δικτατορία, δεν υπάρχει έγκλημα που θα διστάσει να κάνει για να υπερασπίσει το συμφέρον του κεφαλαίου.
   Τους ενοχλεί το παράδειγμα όχι απλά του «αγωνιστή», αλλά του συνειδητά ενταγμένου στο πολιτικό Κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ. Που δεν τα δίπλωσε, δεν συμβιβάστηκε, δεν υποτάχθηκε, δεν λύγισε, αλλά κράτησε ψηλά τη σημαία της τάξης του και του ΚΚΕ ακόμα και μπροστά στο θάνατο. Και γι' αυτό, σήμερα, 65 χρόνια μετά, εξακολουθεί να εμπνέει χιλιάδες ανθρώπους του μόχθου, να αποτελεί σύμβολο σύγκρουσης με την αστική τάξη και την εξουσία της.
   Αυτοί που εμφανίστηκαν ενοχλημένοι από την ενασχόληση με το χτες δεν μπορούν να χωνέψουν ότι οι «από κάτω» έχουν μια αμύθητη περιουσία από τέτοια πρόσωπα - σύμβολα, που εξακολουθούν να τους συγκινούν ακόμα κι αν δεν τους έζησαν, και να τους οπλίζουν με κουράγιο και περηφάνια για να ανταπεξέλθουν στην πάλη. Πρόσωπα που με τη στάση τους ενέπνευσαν ένα πρωτοφανές διεθνές κίνημα συμπαράστασης, που όμοιό του δεν έχει πετύχει ούτε και ο πιο «δημοκράτης», «τίμιος» αστός πολιτικός.
   Δεν έλειψαν και οι αναλύσεις που, συγκρίνοντας την εποχή που έδρασε ο Ν. Μπελογιάννης με τη σημερινή, υπονοούν ότι πλέον το ΚΚΕ «βολεύτηκε» στην αστική δημοκρατία, που του έκανε τη χάρη να το περιλάβει στο «τόξο» της.
Μάλλον τους πόθους τους περιγράφουν...
   Και επειδή κάποιοι αναφέρονται και στο Συνέδριο του Κόμματος, «μαντεύοντας» ότι θα αρκεστεί σε «ρομαντισμούς» που επιβεβαιώνουν τα παραπάνω, μάλλον δεν παρακολουθούν καλά τη δράση του Κόμματος. Γιατί αν την παρακολουθούσαν, θα έβλεπαν ότι ποτέ αυτή η δράση δεν έγινε ανεκτή από το κεφάλαιο και την εξουσία του. Το επιβεβαιώνουν οι χιλιάδες κομμουνιστές εργάτες που μετράνε τη μία απόλυση πίσω από την άλλη, οι αμέτρητες δίκες από την εργοδοσία, οι θυσίες, μικρές και μεγάλες, για να ανασυνταχθεί το κίνημα και να περάσει στην αντεπίθεση. Το επιβεβαιώνει η πολιτική γραμμή του Κόμματος, που κόντρα στο ρεύμα στάθηκε εμπόδιο στο κύμα αυταπατών και απογοήτευσης ειδικά τα τελευταία χρόνια, πληρώνοντας βαρύ τίμημα.
   Ενα από τα ερωτήματα, τέλος, που τέθηκαν είναι το «σε ποιον ανήκει» ο Μπελογιάννης. Λες και δεν ξέρουν ότι ο δολοφονημένος από το αστικό κράτος κομμουνιστής Νίκος Μπελογιάννης είναι ένας ανάμεσα στα 28 μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ που έχουν εκτελεστεί, εξοντωθεί ή δολοφονηθεί από τα κρατικά όργανα εδώ και σχεδόν 100 χρόνια, απ' όλων των ειδών τα αστικά «πολιτεύματα». Ενας ανυποχώρητος, που όσο και να προσπαθούν, δεν αποχαρακτηρίζεται. Δήλωση μετανοίας στην αστική τάξη δεν υπέγραψε όταν ήταν ζωντανός, όπως και άλλα χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, δεν υπογράφει ούτε και νεκρός!

Δ. Θ.

1 σχόλιο: